Oost West Thuis Best!
Nu kan ik me helemaal in die uitspraak vinden. Het is allemaal wel genoeg geweest. Heb een heel boeiende ervaring gehad, mooie plekjes ontdekt, interessante mensen leren kennen, een nieuwe taal leren spreken, Hondurese keuken geproefd, een andere cultuur beleefd, de woorden van de Bijbel genoeg kunnen horen, aardbevingen gevoeld, infecties van "varkensgriep" (tot nu toe) kunnen vermijden, bijna vliegtuigcrash kunnen meemaken en tenslotte net op het nippertje een staatsgreep kunnen ontvluchtten! En toch heel blij dat ik terug thuis ben! Vreemd he! En het is of er niets veranderd is... maar zal toch wel wat missen hoor...
Bedankt om het op te brengen om mijn kleine en grote avonturen te volgen! Vanaf nu kan je er gewoon live naar luisteren!
Hasta la vista!
vrijdag 10 juli 2009
Hoeveel pech kan je hebben
Helaas konden deze laatste gelukkige dagen op reis niet de mooie afronding zijn want er moest de laatste dagen weer wat mislopen natuurlijk.
Onderweg naar huis werd het een beetje laat door veel files (ja dat bestaat ook in Honduras). Hierom besloot ik nog een nachtje door te brengen bij Jolien omdat ik anders nog een heel stuk alleen moest reizen en na 7 uur is dat niet echt aan te raden. Allemaal goed en wel tot ik de volgende morgen naar Puerto Cortes wil vertrekken en berichten hoor dat er een staatsgreep aan de gang is en het land in opstand aan het komen is. Gevolg, ik mag het straat niet op en moet nog een dag in El Progresso blijven! Gelukkig hadden we nog wat speling in dagen én mocht ik de volgende dag toch vertrekken omdat het terug "veilig" was. Wanneer ik dan naar het busstation ga horen we dat de brug richting SPS waar ik heen moest ingenomen is door manifestanten dus de bus kan niet door. Moest ik met mijn zware rugzak helemaal te voet wandelen door de manifestatie, veel politie agenten, militairen, manifesteerders, vuur, spandoeken, etc. Was een vreemd gevoel, het was een situatie die normaal ver van je bed gebeurt en je op tv ziet, maar liep erzelf tussen met mijn trekrugzak. Gelukkig verliep mn verdere terugreis zonder problemen want aan de andere kant van de brug stonden de bussen klaar.
Eens "thuisgekomen" in PTC mijn spullen tot mijn verrassing allemaal in mijn rugzak kunnen proppen. Niets speciaals als afscheid met mijn familie, zelfs niet van eten, want zag hen pas tegen 9u 's avonds, waar ik enorm in teleurgesteld was, maar ja de kerk gaat voor, zelfs op mijn laatste avond. Typerend voor heel mijn ervaring met mijn gezin.
Volgende ochtend vroeg vertrokken richting SPS om de bus naar de hoofdstad te nemen. Al in sps geraken was weer een klein avontuur. Hadden manifestanten weer een grote doorgang ingenomen waardoor mijn busje niet door kon rijden en ik met al mijn bagage van 5 maand (trekrugzak, grote tas en rugzak) weer helemaal naar de andere kant van de "bezetting" moest strompelen, super slechtgezind natuurlijk, daar een volgend buske moeten nemen om dan in de vertrekhal aan te komen. Daargekomen krijgen we te horen dat de bussen niet rijden naar de hoofdstad door de manifestaties! Enige oplossing was een binnenlandse vlucht! Die vlucht wil ik nooit meer meemaken want heb in dat kleine vliegtuigje echte doodsangsten begaan door enorme luchtzakkingen van zeker een meter waardoor je bijna met je hoofd tegen de plafond vloot. Die 40 min met klamme handjes en een bonkend hart toch doorstaan.
Laatste nacht in Honduras sliepen we bij onze gastfamilie van de eerste weken in Tegucigalpa. Mijn familie woonde vlakbij het presidentiele huis. Onderweg naar daar kon je zien dat de manifestanten tegen de "nieuwe president Micheletti"alle fastfoodrestaurants (en dat zijn er zeker 10) kort en klein geslagen hadden. (dit was tegen de rijke eigenaars). En aan de presidentiele residentie stonde wel een 30-tal militairen de doorgang te blokkeren. Er hing een vreemde sfeer. Gelukkig is er de nacht wanneer ik er sliep niets gebeurd. Dit kon in principe ook niet omdat er nachtklok was ingezet tussen 9PM en 6 AM kom je toch buiten word je gearresteerd en het zou me niet verbazen moest je er maar een beetje verdacht uit zien "geexecuteerd" want daar hebben ze geen schrik van.
Eindelijk Honduras verlaten, gelukkig was de luchthaven nog toegankelijk, maar ook enkel maar voor de reizigers, anderen mochten niet binnenkomen. Even problemen gehad met de migratiedienst en zeker een uur vertraging, maar toch goed het land kunnen verlaten. En eerlijk gezegd gaf dat een goed gevoel. We waren de miserie toch wel beu. Toch hadden we het gevoel dat er nog steeds dingen konden mislopen. En ja dat gebeurde dan natuurlijk ook. De vlucht waarop we absoluut geen vertraging mochten hebben, die richting madrid, daarop hadden we natuurlijk weer meer als een uur vertraging. Gevolg: vliegtuig gemist Holé dat kon er nog wel bij zo dicht bij huis genaderd! Een nieuwe vlucht geboekt, en met het kwaadste gezicht dat we hadden nog 3 uur gewacht om eindelijk onze laatste vlucht naar ons vaderland te nemen. EN ZO BLIJ DAT WE ER EINDELIJK WAREN!!!!! en in de armen van onze geliefden konden springen!!!
Onderweg naar huis werd het een beetje laat door veel files (ja dat bestaat ook in Honduras). Hierom besloot ik nog een nachtje door te brengen bij Jolien omdat ik anders nog een heel stuk alleen moest reizen en na 7 uur is dat niet echt aan te raden. Allemaal goed en wel tot ik de volgende morgen naar Puerto Cortes wil vertrekken en berichten hoor dat er een staatsgreep aan de gang is en het land in opstand aan het komen is. Gevolg, ik mag het straat niet op en moet nog een dag in El Progresso blijven! Gelukkig hadden we nog wat speling in dagen én mocht ik de volgende dag toch vertrekken omdat het terug "veilig" was. Wanneer ik dan naar het busstation ga horen we dat de brug richting SPS waar ik heen moest ingenomen is door manifestanten dus de bus kan niet door. Moest ik met mijn zware rugzak helemaal te voet wandelen door de manifestatie, veel politie agenten, militairen, manifesteerders, vuur, spandoeken, etc. Was een vreemd gevoel, het was een situatie die normaal ver van je bed gebeurt en je op tv ziet, maar liep erzelf tussen met mijn trekrugzak. Gelukkig verliep mn verdere terugreis zonder problemen want aan de andere kant van de brug stonden de bussen klaar.
Eens "thuisgekomen" in PTC mijn spullen tot mijn verrassing allemaal in mijn rugzak kunnen proppen. Niets speciaals als afscheid met mijn familie, zelfs niet van eten, want zag hen pas tegen 9u 's avonds, waar ik enorm in teleurgesteld was, maar ja de kerk gaat voor, zelfs op mijn laatste avond. Typerend voor heel mijn ervaring met mijn gezin.
Volgende ochtend vroeg vertrokken richting SPS om de bus naar de hoofdstad te nemen. Al in sps geraken was weer een klein avontuur. Hadden manifestanten weer een grote doorgang ingenomen waardoor mijn busje niet door kon rijden en ik met al mijn bagage van 5 maand (trekrugzak, grote tas en rugzak) weer helemaal naar de andere kant van de "bezetting" moest strompelen, super slechtgezind natuurlijk, daar een volgend buske moeten nemen om dan in de vertrekhal aan te komen. Daargekomen krijgen we te horen dat de bussen niet rijden naar de hoofdstad door de manifestaties! Enige oplossing was een binnenlandse vlucht! Die vlucht wil ik nooit meer meemaken want heb in dat kleine vliegtuigje echte doodsangsten begaan door enorme luchtzakkingen van zeker een meter waardoor je bijna met je hoofd tegen de plafond vloot. Die 40 min met klamme handjes en een bonkend hart toch doorstaan.
Laatste nacht in Honduras sliepen we bij onze gastfamilie van de eerste weken in Tegucigalpa. Mijn familie woonde vlakbij het presidentiele huis. Onderweg naar daar kon je zien dat de manifestanten tegen de "nieuwe president Micheletti"alle fastfoodrestaurants (en dat zijn er zeker 10) kort en klein geslagen hadden. (dit was tegen de rijke eigenaars). En aan de presidentiele residentie stonde wel een 30-tal militairen de doorgang te blokkeren. Er hing een vreemde sfeer. Gelukkig is er de nacht wanneer ik er sliep niets gebeurd. Dit kon in principe ook niet omdat er nachtklok was ingezet tussen 9PM en 6 AM kom je toch buiten word je gearresteerd en het zou me niet verbazen moest je er maar een beetje verdacht uit zien "geexecuteerd" want daar hebben ze geen schrik van.
Eindelijk Honduras verlaten, gelukkig was de luchthaven nog toegankelijk, maar ook enkel maar voor de reizigers, anderen mochten niet binnenkomen. Even problemen gehad met de migratiedienst en zeker een uur vertraging, maar toch goed het land kunnen verlaten. En eerlijk gezegd gaf dat een goed gevoel. We waren de miserie toch wel beu. Toch hadden we het gevoel dat er nog steeds dingen konden mislopen. En ja dat gebeurde dan natuurlijk ook. De vlucht waarop we absoluut geen vertraging mochten hebben, die richting madrid, daarop hadden we natuurlijk weer meer als een uur vertraging. Gevolg: vliegtuig gemist Holé dat kon er nog wel bij zo dicht bij huis genaderd! Een nieuwe vlucht geboekt, en met het kwaadste gezicht dat we hadden nog 3 uur gewacht om eindelijk onze laatste vlucht naar ons vaderland te nemen. EN ZO BLIJ DAT WE ER EINDELIJK WAREN!!!!! en in de armen van onze geliefden konden springen!!!
lekker relaxed laatste reisje!
Omdat ik de laatste week toch geen les meer moest geven wegens de griep vervroegde ik mn reisje al en trok ik al richting El Progresso waar Jolien woont in haar gastfamilie. Zo heb ik dan maar in haar schooltje haar afscheid kunnen vieren. (Heb mee gezien hoe dat daar draaide en de gelukzak moest maar lesgeven aan 7 kindjes en ik aan 50 begot! :-) ) Volgende dag zijn we vertrokken naar La Ceiba om de dag erop naar Utila een van de Bay Islands te trekken. Waar ik in mn vorige bericht al schrik voor had, begon nu slecht met ferme regenbuien in La Ceiba dus vooral het hostel gezien daar! Volgende dag boot naar Utila en Jolien was ziek, begon allemaal dus niet zo goed, maaaarrr gelukkig de rest van de week verliep zalig!
Utila is ten opzichte van de andere eilanden, een eiland met de meer alternatieve backpackers die vooral voor het goedkope duikaanbod naar hier trekken, en ook vaak blijven hangen! Wij kwamen niet echt om te duiken maar vooral om ons volledig te ontspannen, ook wel wat aan lichaamsbeweging te doen (om ons buikske wat in te tomen) en natuurlijk voor met een bruin tintje terug te komen!) En dit is ons allemaal gelukt! De zon scheen heel de tijd in Utila (terwijl we vanaf ons terras konden zien dat het onweerde op het vaste land hehe! We hebben wat op het strand gelegen, eens coole beachcruisers (grave fietskes) gehuurd, een avontuurlijk kayaktochtje gemaakt tussen de pelikanen met twee in een kayak voor slechts 1 persoon, waarbij alles goedliep tot we uitstapten!, gesnorkeld, leuke barretjes gedaan, ik heb zelfs één dag de onderwaterwereld ontdekt met luchtflessen op de rug (gedoken dus). Een deugddoent eilandtripje dus! Om ons reisje helemaal af te sluiten ben ik voor de tweede maal maar met ander gezelschap naar de Jungle River Lodge getrokken aan de rotsrivier tussen de bergen van Pico Bonito. Daar zijn we gaan raften! Mijn vorige raftervaring had me schrik meegebracht, maar deze keer was het echt super! Tussen de grote rotsen die wel op ijsschotsen leken was het echt leuk om met het rubber bootje door de stroom te peddelen, na een initiatie rotsenspringen! We hebben hier ook ontdekt dat de enige knappe mannelijke Hondurezen blijkbaar hier in deze lodge verstopt zaten, (dat we dat in onze laatste week mogen ontdekken)dit even terzijde. Voor de rest hebben we hier nog genoten van de rust en de natuur met een boekje al zonnend op de rotsen, om erna weer de laatste dagen in de Hondurese realiteit te komen.
Utila is ten opzichte van de andere eilanden, een eiland met de meer alternatieve backpackers die vooral voor het goedkope duikaanbod naar hier trekken, en ook vaak blijven hangen! Wij kwamen niet echt om te duiken maar vooral om ons volledig te ontspannen, ook wel wat aan lichaamsbeweging te doen (om ons buikske wat in te tomen) en natuurlijk voor met een bruin tintje terug te komen!) En dit is ons allemaal gelukt! De zon scheen heel de tijd in Utila (terwijl we vanaf ons terras konden zien dat het onweerde op het vaste land hehe! We hebben wat op het strand gelegen, eens coole beachcruisers (grave fietskes) gehuurd, een avontuurlijk kayaktochtje gemaakt tussen de pelikanen met twee in een kayak voor slechts 1 persoon, waarbij alles goedliep tot we uitstapten!, gesnorkeld, leuke barretjes gedaan, ik heb zelfs één dag de onderwaterwereld ontdekt met luchtflessen op de rug (gedoken dus). Een deugddoent eilandtripje dus! Om ons reisje helemaal af te sluiten ben ik voor de tweede maal maar met ander gezelschap naar de Jungle River Lodge getrokken aan de rotsrivier tussen de bergen van Pico Bonito. Daar zijn we gaan raften! Mijn vorige raftervaring had me schrik meegebracht, maar deze keer was het echt super! Tussen de grote rotsen die wel op ijsschotsen leken was het echt leuk om met het rubber bootje door de stroom te peddelen, na een initiatie rotsenspringen! We hebben hier ook ontdekt dat de enige knappe mannelijke Hondurezen blijkbaar hier in deze lodge verstopt zaten, (dat we dat in onze laatste week mogen ontdekken)dit even terzijde. Voor de rest hebben we hier nog genoten van de rust en de natuur met een boekje al zonnend op de rotsen, om erna weer de laatste dagen in de Hondurese realiteit te komen.
maandag 15 juni 2009
het einde is in zicht
Dag allemaal
Het einde is in zicht aan het komen. Vorige week nog een leuke schoolweek achter de rug, beseffende dat het de volgende week examens gingen zijn nog snel wat leerstof af moeten werken. Donderdag was het dag van de student in de school. Dat hield in dat er geen les was en ze zonder uniform mochten komen, er voor een hapje en drankje en wat activiteiten werd gezorgd. Er waren competitie spelletjes als stoelendans en limbo en nog een kleine danscontest. Ik was weer onder de indruk om te zien hoe kleine jongens en meisjes van 11 jaar zo supersexy reggeaton dansten, vind dat een beetje fout. Erna was er een nog de gelegenheid om nog wat te dansen en heb me laten overtuigen om onder veel gejoel met mn leerlingen reggeaton te dansen. Ik kon het toch niet blijven weigeren, was wel komisch. Van het weekend was het de laatste orientatie va AFS waar we klaargestoomd werde om naar huis te gaan, ben eens benieuwd of het echt zo moeilijk gaat zijn om me terug aan te passen. Er word ons aangeraden om de eerste maanden geen nieuwe avonturen te beginnen, dus verwacht niet teveel van me! hihi
Bij mijn thuiskomst na het weekend kreeg ik het nieuws te horen dat ik mijn laatste werkweek niet meer ga kunnen werken omdat al de scholen gesloten zijn in mijn departement Cortes door de varkensgriep. Dus ik ga geen afscheid kunnen nemen van mijn leerlingen, jeej wat heb ik toch steeds geluk hier.
Volgende week trek ik nog eens naar de Bahia's nr Utila om ervoor te zorge dat we met een schoon bruin tintje thuiskomen he! Het enige wat nog kan tegenvallen is dat het slecht weer gaat zijn, reken er maar op dat ik weer die tegenslag ga hebben! Kaarsjes branden dus!
Ale vele groetjes en tot binnen een dikke 2 weken!
xxxx
Het einde is in zicht aan het komen. Vorige week nog een leuke schoolweek achter de rug, beseffende dat het de volgende week examens gingen zijn nog snel wat leerstof af moeten werken. Donderdag was het dag van de student in de school. Dat hield in dat er geen les was en ze zonder uniform mochten komen, er voor een hapje en drankje en wat activiteiten werd gezorgd. Er waren competitie spelletjes als stoelendans en limbo en nog een kleine danscontest. Ik was weer onder de indruk om te zien hoe kleine jongens en meisjes van 11 jaar zo supersexy reggeaton dansten, vind dat een beetje fout. Erna was er een nog de gelegenheid om nog wat te dansen en heb me laten overtuigen om onder veel gejoel met mn leerlingen reggeaton te dansen. Ik kon het toch niet blijven weigeren, was wel komisch. Van het weekend was het de laatste orientatie va AFS waar we klaargestoomd werde om naar huis te gaan, ben eens benieuwd of het echt zo moeilijk gaat zijn om me terug aan te passen. Er word ons aangeraden om de eerste maanden geen nieuwe avonturen te beginnen, dus verwacht niet teveel van me! hihi
Bij mijn thuiskomst na het weekend kreeg ik het nieuws te horen dat ik mijn laatste werkweek niet meer ga kunnen werken omdat al de scholen gesloten zijn in mijn departement Cortes door de varkensgriep. Dus ik ga geen afscheid kunnen nemen van mijn leerlingen, jeej wat heb ik toch steeds geluk hier.
Volgende week trek ik nog eens naar de Bahia's nr Utila om ervoor te zorge dat we met een schoon bruin tintje thuiskomen he! Het enige wat nog kan tegenvallen is dat het slecht weer gaat zijn, reken er maar op dat ik weer die tegenslag ga hebben! Kaarsjes branden dus!
Ale vele groetjes en tot binnen een dikke 2 weken!
xxxx
dinsdag 9 juni 2009
hup hup hup
Hola hola
Zoals beloofd het volgende bericht wat positiever. Op de een of andere manier ben ik over mn dipje heengeraakt, hoera! Dus ik ga hier nog het beste van maken, met of zonder naschokken. Want eergisteravond was er weer een flinke van 5.7 op de schaal van richter, maar had eigenlijk niet meer veel schrik, zolang ik maar niet alleen hoef te slapen. Het bergmeisje Ingrid zal me nog een kleine 2 weekjes gezelschap moeten houden, dan houd ik het wel vol.
Verder zijn er niet meer veel noemenswaardige gebeurtenissen, want heb net het doodsaaiste en laatste weekend met mn gezin achter de rug. Waarin ik niets anders heb gedaan dan gelezen geslapen en tv gezien! Heerlijk toch die familieweekends hier.
Gister nog eens naar het schooltje geweest waar mn leerlingen weer even wat braver waren. Er kwamen ook een hoop Amerikanen op bezoek, die blijkbaar het schooltje wat ondersteunen, de PCs die er staan zijn er via hen en zij hebben ook voor de speelplaats en andere dingen gezorgd en meegebouwd. Ik moest een beetje tolken en uitleggen. Later vroeg een van mn leerlingen of zij familie van me waren. Moest ik even duidelijk maken dat niet alle blanke mensen die in de omgeving van La Pita kwamen mijn familie zijn, haha.
Vrijdag hebben we onze laatste reunie met AFS in Tegucigalpa, en zie ik mss voor de laatste keer mn maatjes nog eens terug. Het zal zoiezo een stuk boeiender worden dan mn vorige weekend. En dan kan ik ineens eens plannen waar ik de laatste weken heen trek.
Nog 24 dagen!
Bye bye!
Zoals beloofd het volgende bericht wat positiever. Op de een of andere manier ben ik over mn dipje heengeraakt, hoera! Dus ik ga hier nog het beste van maken, met of zonder naschokken. Want eergisteravond was er weer een flinke van 5.7 op de schaal van richter, maar had eigenlijk niet meer veel schrik, zolang ik maar niet alleen hoef te slapen. Het bergmeisje Ingrid zal me nog een kleine 2 weekjes gezelschap moeten houden, dan houd ik het wel vol.
Verder zijn er niet meer veel noemenswaardige gebeurtenissen, want heb net het doodsaaiste en laatste weekend met mn gezin achter de rug. Waarin ik niets anders heb gedaan dan gelezen geslapen en tv gezien! Heerlijk toch die familieweekends hier.
Gister nog eens naar het schooltje geweest waar mn leerlingen weer even wat braver waren. Er kwamen ook een hoop Amerikanen op bezoek, die blijkbaar het schooltje wat ondersteunen, de PCs die er staan zijn er via hen en zij hebben ook voor de speelplaats en andere dingen gezorgd en meegebouwd. Ik moest een beetje tolken en uitleggen. Later vroeg een van mn leerlingen of zij familie van me waren. Moest ik even duidelijk maken dat niet alle blanke mensen die in de omgeving van La Pita kwamen mijn familie zijn, haha.
Vrijdag hebben we onze laatste reunie met AFS in Tegucigalpa, en zie ik mss voor de laatste keer mn maatjes nog eens terug. Het zal zoiezo een stuk boeiender worden dan mn vorige weekend. En dan kan ik ineens eens plannen waar ik de laatste weken heen trek.
Nog 24 dagen!
Bye bye!
donderdag 4 juni 2009
het blijft trillen
Ik kan hier mijn aardrijkskunde/geologie kennis live wat bijspijzen in Honduras, want wisten jullie dat na dat de grote schokken, er nog meer als een maand naschokken kunnen zijn? Dat kom ik hier helaas uit ervaring te weten, en voor mij is dit absoluut geen aangename ervaring. Het probleem is dat ik (vooral in het begin) flink getraumatiseerd was door de aardbeving. Heb schrik om alleen thuis te zijn vooral s'avonds, ben gefixeerd op dingen die beginnen te trillen wanneer er nog wat naschokken zijn en ben helemaal gespannen. Ik heb enorme moeite om terug alleen in een kamer te slapen, soms probeer ik het maar wanneer er mn bed weereens begint te trillen begin ik te stressen en denk ik dat het weer zo hard gaat beginnen, en ga ik bij het bergmeisje Ingrid gaan liggen. De keren dat ik me sterk wil houden en in mn eigen bed blijf liggen ben ik uiteindelijk zo gespannen dat ik door deze spanning gewoon heel de nacht geen oog dicht doe. Je kan me nu waarschijnlijk al voorstellen met wat voor immense wallen ik hier rondloop! Gisteren was ik zo kapot dat ik zelfs niet naar het schooltje ging omdat ik niet zou kunnen functioneren voor een groep irritante pubers.
Jaja ik begin hier wat gefrustreerd te raken, vooral ook dat door de naschokken etc de reisjes die we deze weekends gepland hadden niet door kunnen gaan, en we mogelijk ook niet naar Utila mogen gaan op het einde omdat dat een beetje gevaarlijk is dat eiland. Allemaal slecht nieuws dus...
Hopelijk komt er gauw een lichtpuntje om het vol te houden. Anders begin ik hier te denken om mss al wa vroeger te stoppen en naar Guatemala te trekken in de hoop dat daar geen naschokken zijn hihi.
U hoort nog van mij, en hopelijk met positiever nieuws!
Jaja ik begin hier wat gefrustreerd te raken, vooral ook dat door de naschokken etc de reisjes die we deze weekends gepland hadden niet door kunnen gaan, en we mogelijk ook niet naar Utila mogen gaan op het einde omdat dat een beetje gevaarlijk is dat eiland. Allemaal slecht nieuws dus...
Hopelijk komt er gauw een lichtpuntje om het vol te houden. Anders begin ik hier te denken om mss al wa vroeger te stoppen en naar Guatemala te trekken in de hoop dat daar geen naschokken zijn hihi.
U hoort nog van mij, en hopelijk met positiever nieuws!
zaterdag 30 mei 2009
bewegende aarde!
Het begon heel rustig en in een roes, ik voelde mn bed een beetje beven rond 2.30 am, tot het harder en harder begon, mn ventilator omviel het plots een stuk donkerder werd en ik verschillende dingen hoorde kapotvallen en ik begon te gillen en te roepen en bijna mn bed uitgetrild werd, of was dat laatste nu van de angst... Ingrid en de rest van de familie stonden een paar seconden later in mn kamer en moest snel naar buiten gaan. De zwaarste trillingen waren zowat over tegen dan, maar ik was toch wel ferm in shock! Was echt aan het huilen en trillen, zot hoor zo'n aarbeving! Het is alsof je enorme turbulentie hebt in een vliegtuig maar je zit dan eigenlijk gewoon thuis. Het was de zwaarste ooit in Honduras en vooral de noordkust had het het hardst wel 7.1 op de schaal van Richter. Wanneer we buiten stonden stond half de straat al buiten, dit is veiliger in het geval de plafond ofzo zou inzakken. Er was geen energie meer dus werd er naar de noticias via een autoradio geluisterd. Plots horen we iets over een tsunami alarm, op het strand werd er gemeten hoe hard de zee terugtrok. Sommige mensen zochten al wat spullen samen om indien nodig naar de bergen te trekken. Ik begon me al hele rampsenarios voor te stellen. Iedereen probeerde ook al zijn familie en vrienden op te bellen om te horen of alles in orde was. Gelukkig vooral materieele schade, in totaal zijn er 5 doden geteld, maar niets in de buurt van waar ik woon. Bij het rondrijden een dag later toch enorme schade aan muren en wegen etc gezien. Veel plaatsen zaten zonder stroom en water. Wij hadden meer geluk, een tijd niet zonder stroom, maar wel water en slechts enkele beeldjes kapot.
De rest van de dag onder het afdak doorgebracht, geprobeerd nog wat te slapen, maar voelde me niet op mn gemak met de kleine naschokken. Ik durfde die nacht ook niet meer alleen te slapen in een kamer. De familie van de tante sliep ook bij ons dus lagen we met 4 in de living. Gelukkig geen te harde schokken meer. De volgende dag net zoals woensdag waren de scholen gesloten dus moest ik niet gaan werken. Beetje saai heel de tijd 24 op 24 met de familie en de kleine kinderen opgescheept gezeten. Normaal gingen mn vriendinnen dit week op bezoek komen, maar dat mocht niet van de organisatie en de bussen reden ook niet want de wegen zijn er op sommige plaatsen nogal slecht aan toe.
Deze nacht was ik toch alleen in mn bed gekropen, dacht dat het ergste wel onderhand voorbij zou zijn, maar tegen 12 u begon het weer nogal te trillen, mijn bed. Ik wou me even flink houden, maar ben erna toch stiekem bij Ingrid het bergmeisje gekropen, die dat pas na 2 uur door had en gewoon door de schokken heen sliep. Op de duur begon ik te denken dat het allemaal maar ingebeeld was, maar die morgen kon de rest van de familie me toch bevestigen dat het vannacht wel nog wat vies gedaan heeft. Nu ik hier zit in het internetcafe voel ik het precies toch ook nog een beetje bibberen, of zit het toch in mn hoofd... Dat het maar gauw overgaat!
Het is wel is een speciale ervaring, maar een keer is wel genoeg!
De rest van de dag onder het afdak doorgebracht, geprobeerd nog wat te slapen, maar voelde me niet op mn gemak met de kleine naschokken. Ik durfde die nacht ook niet meer alleen te slapen in een kamer. De familie van de tante sliep ook bij ons dus lagen we met 4 in de living. Gelukkig geen te harde schokken meer. De volgende dag net zoals woensdag waren de scholen gesloten dus moest ik niet gaan werken. Beetje saai heel de tijd 24 op 24 met de familie en de kleine kinderen opgescheept gezeten. Normaal gingen mn vriendinnen dit week op bezoek komen, maar dat mocht niet van de organisatie en de bussen reden ook niet want de wegen zijn er op sommige plaatsen nogal slecht aan toe.
Deze nacht was ik toch alleen in mn bed gekropen, dacht dat het ergste wel onderhand voorbij zou zijn, maar tegen 12 u begon het weer nogal te trillen, mijn bed. Ik wou me even flink houden, maar ben erna toch stiekem bij Ingrid het bergmeisje gekropen, die dat pas na 2 uur door had en gewoon door de schokken heen sliep. Op de duur begon ik te denken dat het allemaal maar ingebeeld was, maar die morgen kon de rest van de familie me toch bevestigen dat het vannacht wel nog wat vies gedaan heeft. Nu ik hier zit in het internetcafe voel ik het precies toch ook nog een beetje bibberen, of zit het toch in mn hoofd... Dat het maar gauw overgaat!
Het is wel is een speciale ervaring, maar een keer is wel genoeg!
dinsdag 26 mei 2009
Ouderbezoek!
Hallo daar in het zomerwordende Belgie!
Zoals ik jullie hiervoor al gemeld had, zijn mijn ouders op bezoek gekomen naar mijn "tweede thuis".
We ( mn gastouders en ik) zijn hen gaan ophalen op de luchthaven. Mn gastmoeder had me al duidelijk gemaakt, dat in Honduras zij mijn ouders waren, en dat mn echte ouders slechts gasten waren, hihi. Het was heel gek om met mn 4 ouders in 1 wagen te zitten! Na een nacht de jetlag een beetje te verwerken zijn we naar het fort van Omoa getrokken, dat het enig boeiende culturele bouwwerk in omstreken is en erna nog een plonsje gedaan in de zee. De volgende dag hebben we wat aan beweging gedaan, en helemaal te voet naar mn schooltje gewandeld (toch een uurtje wandelen in enorme hitte) Daar aangekomen had vooral papa nogal bekijk, omdat hij niet eens onder de deur kon zonder te bukken. De kinderen keken vooral heel erg raar naar mn ouders, alsof ze echte aliens waren. Aan mij zijn ze al gewend, haha. De wandeling was nog niet gedaan na het schooltje. We trokken nog verder naar het huis van Ingrid, het bergmeisje waar we van het uitzicht en de frisse briesjes genoten. De ouders hebben ervan genoten. Ik was vooral kapot wanneer we heel de weg nog tevoet terug moesten doen. Ben echt niet meer gewoon te bewegen.
De volgende dag met gietende regen wakker geworden, we kregen ontbijt op bed in het hotel omdat de gelijkvloers was ondergeregend. In dit weer trokken we richting La Ceiba om daar een boot naar Roatan te nemen, die gelukkig toch uitvoer want de zee was verbazend kalm na die stortbuien. Op Roatan sliepen we in een mooie lodge tussen de bomen, waar we vergezeld werden door een opdringerig papegaaitje. Het eiland is echt een eiland uit de boekskes met palmbomen een azuurblauwe zee en de nodige toeristen natuurlijk ook! We hebben hier dan ook genoten als echte toeristen lekker op het strand gelegen, naar een vlindertuin geweest en gesnorkeld! Mooie visjes gezien en speciale waterplanten.
Meer van de natuur genoten, hebben we gedaan in het park Pico Bonito bij La Ceiba waar we ook in een lodge zaten in de bergen vlak aan een bergrivier waar we een verfrissende duik in konden nemen. Deze lodge organiseerde ook avontuurlijke activiteiten, zoals raften en canopy. Na lang twijfelen hebben we gekozen om met een bootje de mangroves te verkennen. Eerst met een treintje erheen en daar met een gids in een bootje op zoek naar cocodrillos, aapjes, vlinders, tropische vogels, schildpadden , vleermuizen etc, helaas de crocodillen gemist.
Het was wel eens tof om van de luxe te genieten van zo een lodge, lekker op restaurant te gaan en andere activiteiten, omdat ik hier met de oudertjes was! Merci nogmaals! ( mijn wederdienst was dan tolk te spelen en telefoontjes plegen etc, waardoor ze door mij wel een veel te vroege bus moesten nemen nr copan om 5.15 am, hihi sorry)
Natuurlijk kwam er ook een afscheid, wat ietsie moeilijker viel als verwacht, maar was er al snel over omdat ik vanuit de armen van mn ouders meteen mn vriendinnen ontmoette om carnaval te vieren in La Ceiba. Helaas waren zij de dag ervoor al zwaar uitgeweest en was er nog maar weinig energie over om dit nog eens te herhalen met mij, maar toch eens tof de sfeer van een hondurees carnaval met massas volk en muziek op te snuiven!
Zoals ik jullie hiervoor al gemeld had, zijn mijn ouders op bezoek gekomen naar mijn "tweede thuis".
We ( mn gastouders en ik) zijn hen gaan ophalen op de luchthaven. Mn gastmoeder had me al duidelijk gemaakt, dat in Honduras zij mijn ouders waren, en dat mn echte ouders slechts gasten waren, hihi. Het was heel gek om met mn 4 ouders in 1 wagen te zitten! Na een nacht de jetlag een beetje te verwerken zijn we naar het fort van Omoa getrokken, dat het enig boeiende culturele bouwwerk in omstreken is en erna nog een plonsje gedaan in de zee. De volgende dag hebben we wat aan beweging gedaan, en helemaal te voet naar mn schooltje gewandeld (toch een uurtje wandelen in enorme hitte) Daar aangekomen had vooral papa nogal bekijk, omdat hij niet eens onder de deur kon zonder te bukken. De kinderen keken vooral heel erg raar naar mn ouders, alsof ze echte aliens waren. Aan mij zijn ze al gewend, haha. De wandeling was nog niet gedaan na het schooltje. We trokken nog verder naar het huis van Ingrid, het bergmeisje waar we van het uitzicht en de frisse briesjes genoten. De ouders hebben ervan genoten. Ik was vooral kapot wanneer we heel de weg nog tevoet terug moesten doen. Ben echt niet meer gewoon te bewegen.
De volgende dag met gietende regen wakker geworden, we kregen ontbijt op bed in het hotel omdat de gelijkvloers was ondergeregend. In dit weer trokken we richting La Ceiba om daar een boot naar Roatan te nemen, die gelukkig toch uitvoer want de zee was verbazend kalm na die stortbuien. Op Roatan sliepen we in een mooie lodge tussen de bomen, waar we vergezeld werden door een opdringerig papegaaitje. Het eiland is echt een eiland uit de boekskes met palmbomen een azuurblauwe zee en de nodige toeristen natuurlijk ook! We hebben hier dan ook genoten als echte toeristen lekker op het strand gelegen, naar een vlindertuin geweest en gesnorkeld! Mooie visjes gezien en speciale waterplanten.
Meer van de natuur genoten, hebben we gedaan in het park Pico Bonito bij La Ceiba waar we ook in een lodge zaten in de bergen vlak aan een bergrivier waar we een verfrissende duik in konden nemen. Deze lodge organiseerde ook avontuurlijke activiteiten, zoals raften en canopy. Na lang twijfelen hebben we gekozen om met een bootje de mangroves te verkennen. Eerst met een treintje erheen en daar met een gids in een bootje op zoek naar cocodrillos, aapjes, vlinders, tropische vogels, schildpadden , vleermuizen etc, helaas de crocodillen gemist.
Het was wel eens tof om van de luxe te genieten van zo een lodge, lekker op restaurant te gaan en andere activiteiten, omdat ik hier met de oudertjes was! Merci nogmaals! ( mijn wederdienst was dan tolk te spelen en telefoontjes plegen etc, waardoor ze door mij wel een veel te vroege bus moesten nemen nr copan om 5.15 am, hihi sorry)
Natuurlijk kwam er ook een afscheid, wat ietsie moeilijker viel als verwacht, maar was er al snel over omdat ik vanuit de armen van mn ouders meteen mn vriendinnen ontmoette om carnaval te vieren in La Ceiba. Helaas waren zij de dag ervoor al zwaar uitgeweest en was er nog maar weinig energie over om dit nog eens te herhalen met mij, maar toch eens tof de sfeer van een hondurees carnaval met massas volk en muziek op te snuiven!
vrijdag 15 mei 2009
Vol verwachting!
Halihalo
Alles goed daar in het zomerwordende Belgie? Hier loopt alles gewoon zijn gangetje. Gewone weekdagen waarin ik me in de voormiddag me met het een of ander probeer bezig te houden, en in de namiddag naar het schooltje. Mn mamaDaisy kan past wel af en toe om naar school te gaan o.a. omdat mn abueloke hier wat ziek is. Dus in plaats van thuis te blijven, zoals ik ervoor steeds deed moet ik alternatieve manieren zoeken voor mn vervoer naar het schooltje. De ene keer met de bus, andere keer kan ik met iemand meerijden. Gisteren ben ik naar huis gegaan met 2 op de fiets van een collega. Hier is het gebruikelijk om op de buis van de mannenfiets te gaan zitten voor de vrouwen, of soms ook mannen. Maar is niet zo comfortabel zeker niet met zon lange benen en stijle hellingen naar beneden. Uiteindelijk heeft mn collega maar gezegd dat ik de rest van de weg met het fietske mocht doen en hij ging wandelen, hehe, veel handiger. Het is hier wel uitzonderlijk dat vrouwen fietsen, dus had nogal bekijks, ook mn lln joelden wanneer ik voorbij fietste, kan ik me in Belgie moeilijk voorstellen!
Ohja toch nog bijzonder nieuws voor degenen die het nog niet wisten komen mn echte oudertjes op bezoek, morgenavond komen ze aan! Ik ben eens benieuwd hoe zij hier in mijn leventje passen, en wat ze ervan vinden! Spannend!! Ze gaan de omgeving hier een beetje verkennen, en erna trekken we naar de BayIslands, Roatan om precies te zijn en later nog naar een natuurpark bij La Ceiba, Pico Bonito. Dus ik heb weer eens verlof! Hoera!
Saludos en de volgende avonturen zullen mn ouders ook live kunnen vertellen wanneer ze terug zijn!
xxxxxHelena
Alles goed daar in het zomerwordende Belgie? Hier loopt alles gewoon zijn gangetje. Gewone weekdagen waarin ik me in de voormiddag me met het een of ander probeer bezig te houden, en in de namiddag naar het schooltje. Mn mamaDaisy kan past wel af en toe om naar school te gaan o.a. omdat mn abueloke hier wat ziek is. Dus in plaats van thuis te blijven, zoals ik ervoor steeds deed moet ik alternatieve manieren zoeken voor mn vervoer naar het schooltje. De ene keer met de bus, andere keer kan ik met iemand meerijden. Gisteren ben ik naar huis gegaan met 2 op de fiets van een collega. Hier is het gebruikelijk om op de buis van de mannenfiets te gaan zitten voor de vrouwen, of soms ook mannen. Maar is niet zo comfortabel zeker niet met zon lange benen en stijle hellingen naar beneden. Uiteindelijk heeft mn collega maar gezegd dat ik de rest van de weg met het fietske mocht doen en hij ging wandelen, hehe, veel handiger. Het is hier wel uitzonderlijk dat vrouwen fietsen, dus had nogal bekijks, ook mn lln joelden wanneer ik voorbij fietste, kan ik me in Belgie moeilijk voorstellen!
Ohja toch nog bijzonder nieuws voor degenen die het nog niet wisten komen mn echte oudertjes op bezoek, morgenavond komen ze aan! Ik ben eens benieuwd hoe zij hier in mijn leventje passen, en wat ze ervan vinden! Spannend!! Ze gaan de omgeving hier een beetje verkennen, en erna trekken we naar de BayIslands, Roatan om precies te zijn en later nog naar een natuurpark bij La Ceiba, Pico Bonito. Dus ik heb weer eens verlof! Hoera!
Saludos en de volgende avonturen zullen mn ouders ook live kunnen vertellen wanneer ze terug zijn!
xxxxxHelena
vrijdag 8 mei 2009
Costa Rica Pura Vida!
We trokken met de Europezen 3 belgen en een zwitser naar Costa Rica, per Ticabus om te vermijden dat we in een Hondurees asielcentrum terecht zouden komen. Aangezien we een toeristenvisum voor slechts 3 maanden hebben, moesten we dus naar een ander land trekken voor een stempel te krijgen. Hier kregen we van AFS 1 week voor. Om kosten te besparen gingen we per bus. Hier bespaarden we helaas geen tijd mee, want van de 7 dagen dat we hadden spendeerden we er 4 van op de bus.
Het begon al goed, de nacht voor we vertrokken, heb ik geen oog dichtgedaan omdat het veel te warm was, en op koop toe moest ik ook nog veel te vloeiend met krampen nr de baños en overgeven! Ons zelf geproduceerde lokale voedsel was me niet goed bekomen. Leuk begin! Om 3u in de morgen opgestaan, taxi genomen naar bus. Daar begon al nieuwe miserie want volgens de man van de bus zouden we te laat in CostaRica aankomen en was onze tijd van 90 dagen dan al verlopen, dus moesten we eigenlijk gewoon betalen om onze visa te verlengen. Toch opgestapt en er eigenlijk geen problemen meer rond gehad.
Ok algemeen over de busreizen.Het is verschrikkelijk koud in zo'n bus met de aircondicioning! Pakt 10 graden ofzo echt om te bevriezen, zelfs met 3 lagen een jeans en een sjaal lig je daar te rilen! Ook steeds veel tevroeg opstaan. Of om 3 of om 4u smorgens, dus echt uitputtend! We sliepen 2 keer een nacht in de hoofdstad van Nicaragua, Managua genaamd, waar we niet meer hebben gezien dan de supermarkt en ons leuk hostelleke! Echt een aanrader!
In San Jose, de hoofdstad van Costa Rica aangekomen. De eerstvolgende dag daar hebben we wat bekomen van onze busreis. Tot lang in ons bed blijven liggen, en dan in onze pijama met een flanellen dekentje ons voor de tv genesteld met een filmpje. Tegen de 4e de stad wat in getrokken. Je kan San Jose wat vergelijken met een zuideuropese grootstad. Waren nog wel chique gebouwen en je kon er wel goed winkelen. Maar hebben er niet veel van gezien.
De volgende dag besloten om naar de kust te trekken, weer om 4 uur opstaan. Maar het was de moeite waard.De kust in Manuel Antonio is super mooi, veel palmbomen en mooie natuur errond en in de zee rotseilandjes etc. Wel erg toeristisch met veel kraampjes waar we ons tegoed hebben gedaan aan onze verleiding veel oorbellen te kopen haha. Manuel antonio is ook een surfersoord. De eerste avond was het slecht weer maar jolien en ik hebben ons niet weerhouden om te zwemmen,dus was dat in de gietende regen, heeft wel iets zo die druppeltjes zien opspetteren vlak naast u. Heb me wel laten vangen door een gigantische golf die me helemaal onderwater meesleurde, en weer traumas deed bovenkomen. Dus de volgende dag wanneer de zon wel scheen en we een pijnlijk rood kleurtje opvingen, heb ik me niet meer zo ver de zee in gewaagd. Dezelfde dag de us terug naar de hoofstad genomen, om de volgende dag weer veel te vroeg naar Nicaragua te trekken.
Was mn ticket kwijtgeraakt maar hebben er gelukkig niet te moeilijk over gedaan. Op bus aan de grenzen was er wel veel controle rond de griep en mensen met monddoekjes etc. Maar er is niemand van ons in qarentaine (ofhoe schrijf je dat) gezet, gelukkig maar.
Uiteindelijk veilig en relatief gezond maar uitgeput thuis aangekomen en terug in mn "eigen" bedje kunnen UITSLAPEN!
Zo nu kunnen jullie weer even voort met mn avonturen!
Tot de volgende!
Het begon al goed, de nacht voor we vertrokken, heb ik geen oog dichtgedaan omdat het veel te warm was, en op koop toe moest ik ook nog veel te vloeiend met krampen nr de baños en overgeven! Ons zelf geproduceerde lokale voedsel was me niet goed bekomen. Leuk begin! Om 3u in de morgen opgestaan, taxi genomen naar bus. Daar begon al nieuwe miserie want volgens de man van de bus zouden we te laat in CostaRica aankomen en was onze tijd van 90 dagen dan al verlopen, dus moesten we eigenlijk gewoon betalen om onze visa te verlengen. Toch opgestapt en er eigenlijk geen problemen meer rond gehad.
Ok algemeen over de busreizen.Het is verschrikkelijk koud in zo'n bus met de aircondicioning! Pakt 10 graden ofzo echt om te bevriezen, zelfs met 3 lagen een jeans en een sjaal lig je daar te rilen! Ook steeds veel tevroeg opstaan. Of om 3 of om 4u smorgens, dus echt uitputtend! We sliepen 2 keer een nacht in de hoofdstad van Nicaragua, Managua genaamd, waar we niet meer hebben gezien dan de supermarkt en ons leuk hostelleke! Echt een aanrader!
In San Jose, de hoofdstad van Costa Rica aangekomen. De eerstvolgende dag daar hebben we wat bekomen van onze busreis. Tot lang in ons bed blijven liggen, en dan in onze pijama met een flanellen dekentje ons voor de tv genesteld met een filmpje. Tegen de 4e de stad wat in getrokken. Je kan San Jose wat vergelijken met een zuideuropese grootstad. Waren nog wel chique gebouwen en je kon er wel goed winkelen. Maar hebben er niet veel van gezien.
De volgende dag besloten om naar de kust te trekken, weer om 4 uur opstaan. Maar het was de moeite waard.De kust in Manuel Antonio is super mooi, veel palmbomen en mooie natuur errond en in de zee rotseilandjes etc. Wel erg toeristisch met veel kraampjes waar we ons tegoed hebben gedaan aan onze verleiding veel oorbellen te kopen haha. Manuel antonio is ook een surfersoord. De eerste avond was het slecht weer maar jolien en ik hebben ons niet weerhouden om te zwemmen,dus was dat in de gietende regen, heeft wel iets zo die druppeltjes zien opspetteren vlak naast u. Heb me wel laten vangen door een gigantische golf die me helemaal onderwater meesleurde, en weer traumas deed bovenkomen. Dus de volgende dag wanneer de zon wel scheen en we een pijnlijk rood kleurtje opvingen, heb ik me niet meer zo ver de zee in gewaagd. Dezelfde dag de us terug naar de hoofstad genomen, om de volgende dag weer veel te vroeg naar Nicaragua te trekken.
Was mn ticket kwijtgeraakt maar hebben er gelukkig niet te moeilijk over gedaan. Op bus aan de grenzen was er wel veel controle rond de griep en mensen met monddoekjes etc. Maar er is niemand van ons in qarentaine (ofhoe schrijf je dat) gezet, gelukkig maar.
Uiteindelijk veilig en relatief gezond maar uitgeput thuis aangekomen en terug in mn "eigen" bedje kunnen UITSLAPEN!
Zo nu kunnen jullie weer even voort met mn avonturen!
Tot de volgende!
Tussen de Mayas
Hola todo el mundo!
Ik ben terug van weggeweest! Dinsdagavond aangekomen van een trip naar Copan rechtstreeks vervolgd door een trip nr Costa Rica om te voorkomen dat we illegaal in Honduras zouden verblijven! Ik zal maar beginnen met mn verslag over Copan.
We zijn met heel de groep (6personen dus) van AFS naar de Maya ruines van Copan getrokken voor een 4 daagse daar, samen met Tania de organisatrische. Dit tripje gold ook als middenevaluatie van onze tijd die er al half op zit hier in Honduras. We zaten in een schoon hotelleke, de meiskes in de suite, wuhuw, met vol pension, dus nog veel van de traditionele maaltijden kunnen genieten. Het dorpje Copan, is absoluut niet hoe dat de meesten van ons Honduras kennen. Waar wij leven zijn wij de enige blanke persoon die in heel de stad rondloopt. Hier in dit stadje ben je bijna uitzondering als je een local bent,dit zijn dan bijna enkel degenen die een souvenirwinkel uitbaten. Ok beetje overdreven, maar zo kwam het voor ons wel een beetje over. Maarhet is een heel gezellig stadje met superveel leuke cafeetjes etc. Zo heb je ook de Via Via dat uitgebaat door,jaja een Belg, het bestaat in Honduras! Daar natuurlijk een Belgisch Stellake gedronken en frietje gegeten.
De eerste voormiddag hebben we aan het zwmbad van het hotel een rondje gedaan over hoe het allemaal was bij de gastfamilies en de projecten. Wel eens interessant om te horen. Velen hebben toch hun verveel momentjes, dus ik ben niet alleen, oef haha. Na de bespreking lekker plonske gemaakt in het zwembad en na de middag naar een kindermuseum geweest over de mayas, waar onze grootste interesse uitging naar de muziekinstrumentjes waarop we ons even helemaal hebben laten gaan.
Geen Copan bezoek zonder de Ruines te zien, dus de volgende dag trokken we erheen. Ondanks ik geen ruine fan ben, was het nog wel de moeite! Ook de natuur en hoe de bomen deze superoude overblijfselen met hun wortels kunnen vervormen vond ik wel indrukwekkend. Veel bijgeleerd, maar helaas ook al weer vergeten, was veel te warm! Later op de dag zijn we nog gaan paardrijden langs een rivier en wat verder de bergen in met de gids die onsnog wat verborgen natuur en maya verschijnselen liet zien.
Volgende dag terug "huiswaarts" Naar San Pedro Sula waar ons Visa avontuur ging beginnen. Eerst hebben we er nog even de toerist uitgehangen in een marktje met artisanale spulletjes, ideaal voor de souvenirs!
Ik ben terug van weggeweest! Dinsdagavond aangekomen van een trip naar Copan rechtstreeks vervolgd door een trip nr Costa Rica om te voorkomen dat we illegaal in Honduras zouden verblijven! Ik zal maar beginnen met mn verslag over Copan.
We zijn met heel de groep (6personen dus) van AFS naar de Maya ruines van Copan getrokken voor een 4 daagse daar, samen met Tania de organisatrische. Dit tripje gold ook als middenevaluatie van onze tijd die er al half op zit hier in Honduras. We zaten in een schoon hotelleke, de meiskes in de suite, wuhuw, met vol pension, dus nog veel van de traditionele maaltijden kunnen genieten. Het dorpje Copan, is absoluut niet hoe dat de meesten van ons Honduras kennen. Waar wij leven zijn wij de enige blanke persoon die in heel de stad rondloopt. Hier in dit stadje ben je bijna uitzondering als je een local bent,dit zijn dan bijna enkel degenen die een souvenirwinkel uitbaten. Ok beetje overdreven, maar zo kwam het voor ons wel een beetje over. Maarhet is een heel gezellig stadje met superveel leuke cafeetjes etc. Zo heb je ook de Via Via dat uitgebaat door,jaja een Belg, het bestaat in Honduras! Daar natuurlijk een Belgisch Stellake gedronken en frietje gegeten.
De eerste voormiddag hebben we aan het zwmbad van het hotel een rondje gedaan over hoe het allemaal was bij de gastfamilies en de projecten. Wel eens interessant om te horen. Velen hebben toch hun verveel momentjes, dus ik ben niet alleen, oef haha. Na de bespreking lekker plonske gemaakt in het zwembad en na de middag naar een kindermuseum geweest over de mayas, waar onze grootste interesse uitging naar de muziekinstrumentjes waarop we ons even helemaal hebben laten gaan.
Geen Copan bezoek zonder de Ruines te zien, dus de volgende dag trokken we erheen. Ondanks ik geen ruine fan ben, was het nog wel de moeite! Ook de natuur en hoe de bomen deze superoude overblijfselen met hun wortels kunnen vervormen vond ik wel indrukwekkend. Veel bijgeleerd, maar helaas ook al weer vergeten, was veel te warm! Later op de dag zijn we nog gaan paardrijden langs een rivier en wat verder de bergen in met de gids die onsnog wat verborgen natuur en maya verschijnselen liet zien.
Volgende dag terug "huiswaarts" Naar San Pedro Sula waar ons Visa avontuur ging beginnen. Eerst hebben we er nog even de toerist uitgehangen in een marktje met artisanale spulletjes, ideaal voor de souvenirs!
woensdag 22 april 2009
Honduras tussen leven en dood
Hela daar
Even niet meer veel nieuwtjes meer te vertellen gehad, rustige dagen. Vorige week kindjes nog wat punten laten verdienen of verliezen met wat testjes, nu zijn de examens begonnen.
Dit weekend was buiten wat verveling wel een bewogen weekend. Zondag ochtend maakte mn gastvader me wakker met het schokkende nieuws dat de zoon van mn AFS verantwoordelijke hier, de vorigenacht was vermoord in San Pedro SUla. Hijwas bij een bar en stond watbuiten met wat volk toen er een wagen voorbij reed die er gewoon op los begon te schieten, waarbij er twee doden vielen, en een ervan was de zoon. Hier in Honduras is hetdan de traditie om 24 uur tewaken bij het huis, het lichaam. Had ik nu toch net plannen om naar San Pedro te gaan zeker. Uiteindelijk heb ik smorgens een paar uur aanwezig geweest en savonds van 6 tot 10.30. Twee Italiaanse AFS meisjes woonden ook bij deze familie en waren helemaal aangedaan en konden ook wat troost gebruiken. Er was savonds ook superveel volk rond hethuis, het staater dan volstoeltjes en de mensen zitten er dan rustig wat de babbelen. Binnen in het huis stond dan de kist en de helftis zo van glas, zodat je naar het lichaam kan kijken, maar daar had ik niet zon behoefte aan. Onder de kist staan er dan grote ijsblokken dat het niet te snel zou gaan beginnen çontbinden ofzo. Er zijn echt mensen die daar nachtje door hebben gewacht tot volgende dag de begrafenis. De begrafenis was ook een beetje anders dan de vorige die ik hier zag, veel emotioneler, en er was een soort priester die nog een woordje zij en samen een lied zong. En de mensen droegen witte kleren.
Verder ben ik nog naar San Pedro geweest gaan shoppen in een van de vele Malls daar samen met Jolien en de twee Amerikanen, wel nogeens tof om ze terug te zien, maar volgendweekend zie ik ze weer voor naar Copan te gaan joepie!
Ok niet veel meer nieuws, tzal ook weer even duren want ik ga ook nog naar Costa Rica tot 5 mei dus geduld voor mn volgende "avonturen". Zit al over de helft trouwens! Nu gaat het snel gaan hoor met al de reisjes inhet vooruitzicht!
Byekes en ik mis jullie allen!
Even niet meer veel nieuwtjes meer te vertellen gehad, rustige dagen. Vorige week kindjes nog wat punten laten verdienen of verliezen met wat testjes, nu zijn de examens begonnen.
Dit weekend was buiten wat verveling wel een bewogen weekend. Zondag ochtend maakte mn gastvader me wakker met het schokkende nieuws dat de zoon van mn AFS verantwoordelijke hier, de vorigenacht was vermoord in San Pedro SUla. Hijwas bij een bar en stond watbuiten met wat volk toen er een wagen voorbij reed die er gewoon op los begon te schieten, waarbij er twee doden vielen, en een ervan was de zoon. Hier in Honduras is hetdan de traditie om 24 uur tewaken bij het huis, het lichaam. Had ik nu toch net plannen om naar San Pedro te gaan zeker. Uiteindelijk heb ik smorgens een paar uur aanwezig geweest en savonds van 6 tot 10.30. Twee Italiaanse AFS meisjes woonden ook bij deze familie en waren helemaal aangedaan en konden ook wat troost gebruiken. Er was savonds ook superveel volk rond hethuis, het staater dan volstoeltjes en de mensen zitten er dan rustig wat de babbelen. Binnen in het huis stond dan de kist en de helftis zo van glas, zodat je naar het lichaam kan kijken, maar daar had ik niet zon behoefte aan. Onder de kist staan er dan grote ijsblokken dat het niet te snel zou gaan beginnen çontbinden ofzo. Er zijn echt mensen die daar nachtje door hebben gewacht tot volgende dag de begrafenis. De begrafenis was ook een beetje anders dan de vorige die ik hier zag, veel emotioneler, en er was een soort priester die nog een woordje zij en samen een lied zong. En de mensen droegen witte kleren.
Verder ben ik nog naar San Pedro geweest gaan shoppen in een van de vele Malls daar samen met Jolien en de twee Amerikanen, wel nogeens tof om ze terug te zien, maar volgendweekend zie ik ze weer voor naar Copan te gaan joepie!
Ok niet veel meer nieuws, tzal ook weer even duren want ik ga ook nog naar Costa Rica tot 5 mei dus geduld voor mn volgende "avonturen". Zit al over de helft trouwens! Nu gaat het snel gaan hoor met al de reisjes inhet vooruitzicht!
Byekes en ik mis jullie allen!
maandag 13 april 2009
Semana Santa
Feliz Pascua a todos! Helaas heb ik hier Pasen niet kunnen vieren want mijn evangelische omgeving is daar niet voor te vinden, omdat het niet klopt dat jezus elk jaar op een andere datum sterft. Maarr De dagen ervoor heb ik de katholieke cultuur en tradities hier in Honduras wel kunnen beleven. Tijdens mijn reisje met Jolien richting centraal Honduras.
Eerst zijn we met de bus naar Comayagua getrokken. Onderweg had ik nog politiecontrole gehad in mijn busje of we geen wapens bijhadden. Gelukkig niet het geval. In Comayagua aangekomen (ongeveer halve dag onderweg) werden we opgepikt door "mijn neef" en verbleven we dus voor 2 nachten bij familie vam myn familie hier. Super gastvrije mensen en een schoon huis! Comayagua is een coloniaal stadje van de Spanjaarden in der tijd. Heel rustig en echt een sfeer van in een spaans coloniaal stadje. Toevallig al een eerste kennismaking met de processies in Honduras. Het is ook een van de enige toeristische stadjes waar je wel eens blanken tegen komt.
Dag 2 van onze trip zijn we naar Lago de Yojoa getrokken, weer 2 uur met de bus terug. Hier viel minder te beleven dan ik dacht, enkel een 20tal visrestaurantjes vlak naast elkaar, maar geen mogelijkheid om echt aan het meer te geraken. Was ook erg bewolkt. Daarom namen we na even wandelen naast het meer, wat ook niet echt mogelijk was, een bus naar een dorpje in de buurt waar meer te beleven zou vallen. Daar namen we een mototaxi, echt een grappig voertuigje. Dit richting een soort openluchtzwembad ook "gevuld" met water van een rivier en van het meer. Je had er toffe glijbanen en was een mooie omgeving. Maar het was niet zo een goed weer dus nogal kou, en zijn we maar terug huiswaarts gekeert.
dag 3 zijn we op het gemak richting Teguc gegaan. Maar die stad was echt doods. Iedereen die daar woont was naar de kust getrokken of op familiebezoek elders. Je kon gewoon midden op de weg lopen, wat anders zelfmoord is. Je voelde je zelfs super veilig! Daar in Teguc (ook in andere steden) is het de traditie om rond paastijd Alfombras te plaatsen op straat. Dit zijn soort tapijten met patronen, bloemen etc en bijbelse afbeeldingen, en die zijn gemaakt van soort gekleurd zaagsel. Die afbeeldingen zijn over een hele straat lang. Fotos komen op facebook. Was echt wel de moeite! In Teguc sliepen we bij Israel een van de Hondurese vrijwilligers van AFS, in een erg armzalig huisje, nogal aan de gore kant, met plafonds die half hingen te bengelen en veeel spinnewebben. We sliepen met 2 in een enkel bedje, maar waren blij dat het maar voor 2 dagen was. Die avond hadden we plannen om cafeetjes te doen, maar ipv op "kroegentocht" te gaan zijn we met den bompa op Kerkentocht geweest. De avond voor de processies kan je in elke kerk gaan zien naar hun beelden die gedragen zullen worden de dag erna op de processie. ZO heb ik die avond wel een 7tal kerken gezien, de een al mooier dan de andere. Maar na een tijdje wordt een kerkbzoekliefhebber als ik, het toch ook wel gezien hoor!
dag 4. Nog niet genoeg katholieke tradities gedaan in deze heilige week, dus hebben we het eindresultaat van de Alfombras bewonderd, wat fastfood gegeten... We wouden gaan shoppen maar helaas waren alle winkels gesloten, dus bij souvenirs gehouden! En het hoogtepunt van de dag, de Processie! Enorm veel volk, ogen bijna uitgestoken door de parpluus die ze als zonnescherm gebruiken. Zot dat die zware beelden en gevaartes met zoveel volk gedragen moeten worden in zo een hitte! Na een tijd ook genoeg van al dat volk dus terug huiswaarts getrokken uit het centrum. Daar aangekomen kwam er nog een processie voorbij! Ja hoor de katholieken heersen hier dus ook! Enkel in mijn stad heb ik het gevoel dat het de Evangelisten zijn.
dag 5. Heel de dag op de bus gezeten! Zelfs daar was ik niet bestand tegen religie, want op mijn busje kwam er nog een bijbelse woorden preken.
Gisteren ook nog mijn porsie religie gehad want van half 5 tot 10 bijna in de kerk doorgebracht! Man toch, bijna een overdosis!
Verder rustige dagen wat van het zonnetje genieten en voor de tv hangen, en morgen begint het werken weer!
De groeten daar!
Eerst zijn we met de bus naar Comayagua getrokken. Onderweg had ik nog politiecontrole gehad in mijn busje of we geen wapens bijhadden. Gelukkig niet het geval. In Comayagua aangekomen (ongeveer halve dag onderweg) werden we opgepikt door "mijn neef" en verbleven we dus voor 2 nachten bij familie vam myn familie hier. Super gastvrije mensen en een schoon huis! Comayagua is een coloniaal stadje van de Spanjaarden in der tijd. Heel rustig en echt een sfeer van in een spaans coloniaal stadje. Toevallig al een eerste kennismaking met de processies in Honduras. Het is ook een van de enige toeristische stadjes waar je wel eens blanken tegen komt.
Dag 2 van onze trip zijn we naar Lago de Yojoa getrokken, weer 2 uur met de bus terug. Hier viel minder te beleven dan ik dacht, enkel een 20tal visrestaurantjes vlak naast elkaar, maar geen mogelijkheid om echt aan het meer te geraken. Was ook erg bewolkt. Daarom namen we na even wandelen naast het meer, wat ook niet echt mogelijk was, een bus naar een dorpje in de buurt waar meer te beleven zou vallen. Daar namen we een mototaxi, echt een grappig voertuigje. Dit richting een soort openluchtzwembad ook "gevuld" met water van een rivier en van het meer. Je had er toffe glijbanen en was een mooie omgeving. Maar het was niet zo een goed weer dus nogal kou, en zijn we maar terug huiswaarts gekeert.
dag 3 zijn we op het gemak richting Teguc gegaan. Maar die stad was echt doods. Iedereen die daar woont was naar de kust getrokken of op familiebezoek elders. Je kon gewoon midden op de weg lopen, wat anders zelfmoord is. Je voelde je zelfs super veilig! Daar in Teguc (ook in andere steden) is het de traditie om rond paastijd Alfombras te plaatsen op straat. Dit zijn soort tapijten met patronen, bloemen etc en bijbelse afbeeldingen, en die zijn gemaakt van soort gekleurd zaagsel. Die afbeeldingen zijn over een hele straat lang. Fotos komen op facebook. Was echt wel de moeite! In Teguc sliepen we bij Israel een van de Hondurese vrijwilligers van AFS, in een erg armzalig huisje, nogal aan de gore kant, met plafonds die half hingen te bengelen en veeel spinnewebben. We sliepen met 2 in een enkel bedje, maar waren blij dat het maar voor 2 dagen was. Die avond hadden we plannen om cafeetjes te doen, maar ipv op "kroegentocht" te gaan zijn we met den bompa op Kerkentocht geweest. De avond voor de processies kan je in elke kerk gaan zien naar hun beelden die gedragen zullen worden de dag erna op de processie. ZO heb ik die avond wel een 7tal kerken gezien, de een al mooier dan de andere. Maar na een tijdje wordt een kerkbzoekliefhebber als ik, het toch ook wel gezien hoor!
dag 4. Nog niet genoeg katholieke tradities gedaan in deze heilige week, dus hebben we het eindresultaat van de Alfombras bewonderd, wat fastfood gegeten... We wouden gaan shoppen maar helaas waren alle winkels gesloten, dus bij souvenirs gehouden! En het hoogtepunt van de dag, de Processie! Enorm veel volk, ogen bijna uitgestoken door de parpluus die ze als zonnescherm gebruiken. Zot dat die zware beelden en gevaartes met zoveel volk gedragen moeten worden in zo een hitte! Na een tijd ook genoeg van al dat volk dus terug huiswaarts getrokken uit het centrum. Daar aangekomen kwam er nog een processie voorbij! Ja hoor de katholieken heersen hier dus ook! Enkel in mijn stad heb ik het gevoel dat het de Evangelisten zijn.
dag 5. Heel de dag op de bus gezeten! Zelfs daar was ik niet bestand tegen religie, want op mijn busje kwam er nog een bijbelse woorden preken.
Gisteren ook nog mijn porsie religie gehad want van half 5 tot 10 bijna in de kerk doorgebracht! Man toch, bijna een overdosis!
Verder rustige dagen wat van het zonnetje genieten en voor de tv hangen, en morgen begint het werken weer!
De groeten daar!
donderdag 2 april 2009
HOT and SWEATY
Señores y Señoritas! De temperaturen stijgen hier naar meer dan 40 graden, en zweten is de grootste activiteit dat we hier doen, iedereen loopt hier met zweetdruppeltjes op hun bovenlip en okselvijvers onder hun armen rond! De paraplus worden nu gebruikt als zonnescherm ipv tegen de regen! En dit is allemaal nog maar het begin wordt gezegd, mei en juni wordt het nog erger en dan kunnen de ventilators u snachts zelfs niet meer van het bakken weerhouden. Iets om naar uit te kijken dus! Deze temperaturen zorgen er dan voor dat ik vaker ga zwemmen vorig weekend naar de zee geweest met familie van mn gastfamilie, en zondag ben ik met de italiaanse meisjes naar een waterpretpark geweest, Wonderland. Leuk en verfrissend! Verder is het hier op het schooltje de tijd van de testen, en na de vakantie komen de examens eraan. Maar die kinderen studeren echt ni, nu begin ik de frustraties van mijn leerkrachten in het verleden te kennen. 1.5 op 20, daar wordt ge gewoon kwaad van, ja. Ze moeten ook eens leren de vragen lezen, ipv te antwoorden op de vraag in het engels, vertalen ze de dingen. Man toch, die begrijpen toch ook ni zoveel hoor. Heb zo een avond tot half elf zitten verbeteren al zuchtend en al lachend met hun fonetische schrijfwijze. vb Thank you is hier tenqiu of andere gekke dingen. Gekkerds. Ja ze moeten nog veel leren! Van mij dan, hihi.
Verder ben ik hier volop reisjes aan het plannen, dus dat ziet er goed uit voor mij in de toekomst. Mogelijk ga ik ook mijn voormiddagen meer vullen in een kleuterklas in de buurt, jeej echt iets voor mij kleine dreuzeltjes bezig houden, we zullen dat eerst nog eens bezien of ik dat wel zie zitten. Misschien houd ik het wel bij op het gemakske uitslapen en wat rommelen thuis en is naar het zeetje gaan.
Ik houd jullie alleszins op de hoogte, maar wss zal het weer even duren aangezien ik volgende week naar het iets frissere centrale deel van Honduras trek.
Adios vrienden
en geniet van de eerste zonnestraaltjes in Belgie waar iedereen van jullie het over heeft, voor mijn part stuur ik een paar ton zonnestralen naar jullie op!
Verder ben ik hier volop reisjes aan het plannen, dus dat ziet er goed uit voor mij in de toekomst. Mogelijk ga ik ook mijn voormiddagen meer vullen in een kleuterklas in de buurt, jeej echt iets voor mij kleine dreuzeltjes bezig houden, we zullen dat eerst nog eens bezien of ik dat wel zie zitten. Misschien houd ik het wel bij op het gemakske uitslapen en wat rommelen thuis en is naar het zeetje gaan.
Ik houd jullie alleszins op de hoogte, maar wss zal het weer even duren aangezien ik volgende week naar het iets frissere centrale deel van Honduras trek.
Adios vrienden
en geniet van de eerste zonnestraaltjes in Belgie waar iedereen van jullie het over heeft, voor mijn part stuur ik een paar ton zonnestralen naar jullie op!
vrijdag 27 maart 2009
GEZOCHT ongedierteverdelger en effectieve hondenfluisteraar!!
Hola hola
Hier ben ik weer, met meer mooi weer uit Honduras. Een kalm weekje achter de rug want ik moest dinsdag en vandaag vrijdag niet naar school, omdat mn moeder niet kon. Wat doe ik dan zoal... naar het internetcafe gaan, en dinsdag ben ik ook gaan zwemmen in de zee hole. Zo in de week in de namiddag is dat echt superkalm en echt rustgevend, het water is ook nogal warm, niet zo verfrissend dus. Ik bereid ook af en toe wat voor voor in de lessen. Gisteren hadden ze een examen van Engels, over het algemeen wel ok, ook wel een paar met een 6 op 20 ofzo, maar die studeren echt ni. Hahaa ik zal daar eens verandering in brengen met veel moeilijke testen. Het is hier wel de tijd van sterven precies, want gisteren ben ik naar een begrafenis geweest hier. De grootvader van het bergmeisje was gestorven. Haar zus zit op het schooltje van La Pita, tijdens de les zijn we dan een stuk te voet en een stuk met de wagen naar het huisje van hun grootvader geweest. Daar lag die dan al in een kist, en er zit dan allemaal volk gewoon te zitten daar, of te hangen aan een pickup. Erna wordt die kist in een pickup gelegd en rijdt die traag met een stoet wandelaars en een stoet pickups vol mensen richting kerkhof. Is wel een eindje rijden. Op het kerkhof wordt die kist dan onder zo een prieeljte/afdakje gelegd, met een deel open om een laatste groet te brengen. Een rare sfeer, de mensen staan zo verspreid over het kerkhof wat te babbelen, er staat iemand ijsjes te verkopen, je hoort mensen lachen, er lopen ook wel zatten rond die perse hun enige onverstaanbare engelse woordjes willen zeggen. Geen zwarte kleren en serene sfeer dus. Ondertussen wordt den beton klaargemaakt en de kist wordt in een betonnen bak gelegd, dan komen er golfplaten en een rooster op en dan kappen ze er beton over. De meeste kisten gaan dus niet onder de grond maar erboven in een betonnen bak. Mensen met wat geld of meer gevoel voor hun overleden naasten, versieren die betonnen bak dan met badkamertegeltjes, of zwembadtegeltjes. Voor de rest liggen die graven er daar maar triestig bij weggezonken in de aarde. Een gek zicht.
Wat de ongedierteverdelger en hondenfluisteraar betreft... Ik kan hier dus vaak echt niet slapen van de blaffende en jankende honden he! Verschrikkelijk! Dan komen er veeeel agressieve gevoelens naarboven die ik moet bedwingen. En het ongedierte, ik vrees dat ik een andere plaats voor mn eigen koekjes etc moet vinden, want ik voel me niet zo lekker tussen die kakkerlakken op mn kamer, gisteren nog 3 ontdekt voor ik wou gaan slapen, brrrrhhh...
Dat was het dan weer!
Adios!
Hier ben ik weer, met meer mooi weer uit Honduras. Een kalm weekje achter de rug want ik moest dinsdag en vandaag vrijdag niet naar school, omdat mn moeder niet kon. Wat doe ik dan zoal... naar het internetcafe gaan, en dinsdag ben ik ook gaan zwemmen in de zee hole. Zo in de week in de namiddag is dat echt superkalm en echt rustgevend, het water is ook nogal warm, niet zo verfrissend dus. Ik bereid ook af en toe wat voor voor in de lessen. Gisteren hadden ze een examen van Engels, over het algemeen wel ok, ook wel een paar met een 6 op 20 ofzo, maar die studeren echt ni. Hahaa ik zal daar eens verandering in brengen met veel moeilijke testen. Het is hier wel de tijd van sterven precies, want gisteren ben ik naar een begrafenis geweest hier. De grootvader van het bergmeisje was gestorven. Haar zus zit op het schooltje van La Pita, tijdens de les zijn we dan een stuk te voet en een stuk met de wagen naar het huisje van hun grootvader geweest. Daar lag die dan al in een kist, en er zit dan allemaal volk gewoon te zitten daar, of te hangen aan een pickup. Erna wordt die kist in een pickup gelegd en rijdt die traag met een stoet wandelaars en een stoet pickups vol mensen richting kerkhof. Is wel een eindje rijden. Op het kerkhof wordt die kist dan onder zo een prieeljte/afdakje gelegd, met een deel open om een laatste groet te brengen. Een rare sfeer, de mensen staan zo verspreid over het kerkhof wat te babbelen, er staat iemand ijsjes te verkopen, je hoort mensen lachen, er lopen ook wel zatten rond die perse hun enige onverstaanbare engelse woordjes willen zeggen. Geen zwarte kleren en serene sfeer dus. Ondertussen wordt den beton klaargemaakt en de kist wordt in een betonnen bak gelegd, dan komen er golfplaten en een rooster op en dan kappen ze er beton over. De meeste kisten gaan dus niet onder de grond maar erboven in een betonnen bak. Mensen met wat geld of meer gevoel voor hun overleden naasten, versieren die betonnen bak dan met badkamertegeltjes, of zwembadtegeltjes. Voor de rest liggen die graven er daar maar triestig bij weggezonken in de aarde. Een gek zicht.
Wat de ongedierteverdelger en hondenfluisteraar betreft... Ik kan hier dus vaak echt niet slapen van de blaffende en jankende honden he! Verschrikkelijk! Dan komen er veeeel agressieve gevoelens naarboven die ik moet bedwingen. En het ongedierte, ik vrees dat ik een andere plaats voor mn eigen koekjes etc moet vinden, want ik voel me niet zo lekker tussen die kakkerlakken op mn kamer, gisteren nog 3 ontdekt voor ik wou gaan slapen, brrrrhhh...
Dat was het dan weer!
Adios!
dinsdag 24 maart 2009
viva belgica
Hola hola
Wat is er vorige week nog voor interessants gebeurd... Niet veel dat er bovenuit steekt denk ik, wat gaan werken natuurlijk. Ik begin toch te twijfelen of het onderwijs nu een roeping zou zijn voor mij of niet. Want op de een of andere manier lukt het me niet zo goed om niet gefrustreerd te raken als ik voor een klas van 54 pubers sta, die na we een doodsimpele engelse oefening deden, plots met die oefening -niet ingevuld- voor je neus staan om te vragen hoe je deze oefening moet maken. Of ze vertalen de zinnen ipv er op te antwoorden etc. Maar het is hier echt totaal anders hoor, nikske structuur, die lopen gewoon de klas uit als ze daar zin in hebben, etc. Dan negeer ik dat maar en begrijp ik steeds meer waarom dit land in deze staat van ontwikkeling is.
Verder heb ik dit weekend bezoek gehad van een Jolien, Belgisch vriendinnetje uit El Progresso, wat een geweldig weerzien was! Lekker bijgepraat en wat sightseeing in de stad gedaan, marktje en naar Omoa geweest het toeristisch strand de cocobay, genoemd, en daar ook nog een fort bezocht, nog wel de moeite. Fotos volgen nog, wss op facebook. Omoa is echt heel gezellig met leuke barretjes en restaurantjes etc Helaas was het nogal overtrokken en hebben we niet kunnen zwemmen. Wel eindelijk nog eens een pintje gedronken! Zalig! Heel erg jammer dat we onze laatste bus om 6u moesten halen, want volgens mij is het daar super gezellig savonds. Dan zijn we stiekem nog maar naar een strandbar die in het water uitkomt, vlakbij mij, geweest. Wel tot 8u 's avonds, hohoho! Ja dat is hier wel durven eigenlijk, en dat voelt zo stom, want heb dat niet verteld aan mama daisy, want eigenlijk denk ik niet dat ik dat mag, zo savonds laat met twee meiskes over het strand wandelen, wel 20m! Dat is hier nu zo jammer, dat je echt niets kan doen 's avonds, omdat je je altijd op je hoede moet voelen. Fout land gekozen wat dat betreft ja! Dan hebben we erna maar wat gezelschapsspelletjes op ons bed gespeeld met wat koekjes, om toch een avondactiviteit te hebben. Zondag zijn we nog met het fietske de bergen in getrokken om mn schooltje eens te laten zien. Ik ben er al een bekende in de bergen, overal kinderen Hi Teacher! Katherine! Wel grappig.
Zo dat waren de laatste avonturen!
de groeten daar!
Besos!
Wat is er vorige week nog voor interessants gebeurd... Niet veel dat er bovenuit steekt denk ik, wat gaan werken natuurlijk. Ik begin toch te twijfelen of het onderwijs nu een roeping zou zijn voor mij of niet. Want op de een of andere manier lukt het me niet zo goed om niet gefrustreerd te raken als ik voor een klas van 54 pubers sta, die na we een doodsimpele engelse oefening deden, plots met die oefening -niet ingevuld- voor je neus staan om te vragen hoe je deze oefening moet maken. Of ze vertalen de zinnen ipv er op te antwoorden etc. Maar het is hier echt totaal anders hoor, nikske structuur, die lopen gewoon de klas uit als ze daar zin in hebben, etc. Dan negeer ik dat maar en begrijp ik steeds meer waarom dit land in deze staat van ontwikkeling is.
Verder heb ik dit weekend bezoek gehad van een Jolien, Belgisch vriendinnetje uit El Progresso, wat een geweldig weerzien was! Lekker bijgepraat en wat sightseeing in de stad gedaan, marktje en naar Omoa geweest het toeristisch strand de cocobay, genoemd, en daar ook nog een fort bezocht, nog wel de moeite. Fotos volgen nog, wss op facebook. Omoa is echt heel gezellig met leuke barretjes en restaurantjes etc Helaas was het nogal overtrokken en hebben we niet kunnen zwemmen. Wel eindelijk nog eens een pintje gedronken! Zalig! Heel erg jammer dat we onze laatste bus om 6u moesten halen, want volgens mij is het daar super gezellig savonds. Dan zijn we stiekem nog maar naar een strandbar die in het water uitkomt, vlakbij mij, geweest. Wel tot 8u 's avonds, hohoho! Ja dat is hier wel durven eigenlijk, en dat voelt zo stom, want heb dat niet verteld aan mama daisy, want eigenlijk denk ik niet dat ik dat mag, zo savonds laat met twee meiskes over het strand wandelen, wel 20m! Dat is hier nu zo jammer, dat je echt niets kan doen 's avonds, omdat je je altijd op je hoede moet voelen. Fout land gekozen wat dat betreft ja! Dan hebben we erna maar wat gezelschapsspelletjes op ons bed gespeeld met wat koekjes, om toch een avondactiviteit te hebben. Zondag zijn we nog met het fietske de bergen in getrokken om mn schooltje eens te laten zien. Ik ben er al een bekende in de bergen, overal kinderen Hi Teacher! Katherine! Wel grappig.
Zo dat waren de laatste avonturen!
de groeten daar!
Besos!
dinsdag 17 maart 2009
cucarachas en Dios/el Señor/infierno/Ciel
Een mooie titel om samen te vatten wat je hier vaak hoort en ziet. De Cucarachas helaas al in mn kamer ontdekt net zoals in de keuken, de frigo en de badkamer, gezellig boeltje ja! Dios/el Señor/Infierno/elCiel hoor ik elke dag. Als het aan mn moeder ligt zou ze alles doen om me te bekeren tot de Evangelische kerk, en me zelfs overtuigen om de Bijbelse redeneringen te verspreiden in Belgie en het liefst van al, dat ik Evangelische kerken opricht in Belgie, en misschien nog wat uitbreiden over heel Europa, waar ze hun geloof nogniet genoeg nastreven.
Elk gesprek hier loopt wel uit op God en de Bijbel, de Hemel of de Hel.
Deze zondag was het Dia de Padre, gelukkige vaderdag trouwens papa, of was dit niet in Belgie... Dit wordt op een speciale manier gevierd in de kerkgemeenschap. Het was een bijeenkomst op een plaats waar een soort van zwembad was gebouwd, maar het water kwam vanuit een riviertje uit de bergen. Hier waren allemaal van die prieeltjes met bankjes om te picknicken. Eerst was er dus een misviering, maar een minder serieuze, meer naar kinderen gericht, en alles in thema van vaderdag. Was nog wel grappig aangebracht. Na de viering was er een vreemde ceremonie in het water met enkelen, waar ik nog niet ben achtergekomen wat ze daar net deden. Wanneer deze viering gedaan was was het tijd om te picknicken. Eerst mochten de mannen eten terwijl de vrouwen hen bedienden, en de kinderen aan het spelen waren. Helaas word ik bij de laatste groep ingedeeld. Ik scheel dan ook slechts 10 jaar met hen, wat juist ietsie minder verschil is dan met de volwassenen, maar toch. Ik voel me een eigen groep eigenlijk. Maar de kinderen hier worden zowat aan hun lot overgelaten wanneer de volwassenen praten of eten. Soms een beetje zielig, maar meestal vind ikhet net iets minder erg om me met de kleintjes bezig te houden want de volwassenen kunnen toch niets anders dan over het geloof te praten.
De voorbije dagen heb ik me nog beziggehouden met het maken van een Bingo-spel voor engelse woordjes te leren, hmm mn tekentalent heeft zich begeven want het ziet er niet echt uit. Hopelijk herkennen ze wat de afbeelding moet voorstellen.
Verder heb ik gisteren geen les moeten geven omdat er een kindje was gestorven in een auto-ongeluk, aangereden met zn fietsje. Wel erg, nog erger is dat de opa van dat kindje de dag erna stierf omdat die uit een rijdende pick-up was gevallen en de nonkel ook nog. Wel een droevige gebeurtenis. Hier worden de mensen zo snel mogelijk begraven, soms is de begrafenis dezelfde dag nog! Omdat het te warm is om de lichamen te bewaren.
Verder niet veel nieuws!
groetjes uit het zo cultuurverschillende Honduras
Ik mis jullie allemaal hoor!
Elk gesprek hier loopt wel uit op God en de Bijbel, de Hemel of de Hel.
Deze zondag was het Dia de Padre, gelukkige vaderdag trouwens papa, of was dit niet in Belgie... Dit wordt op een speciale manier gevierd in de kerkgemeenschap. Het was een bijeenkomst op een plaats waar een soort van zwembad was gebouwd, maar het water kwam vanuit een riviertje uit de bergen. Hier waren allemaal van die prieeltjes met bankjes om te picknicken. Eerst was er dus een misviering, maar een minder serieuze, meer naar kinderen gericht, en alles in thema van vaderdag. Was nog wel grappig aangebracht. Na de viering was er een vreemde ceremonie in het water met enkelen, waar ik nog niet ben achtergekomen wat ze daar net deden. Wanneer deze viering gedaan was was het tijd om te picknicken. Eerst mochten de mannen eten terwijl de vrouwen hen bedienden, en de kinderen aan het spelen waren. Helaas word ik bij de laatste groep ingedeeld. Ik scheel dan ook slechts 10 jaar met hen, wat juist ietsie minder verschil is dan met de volwassenen, maar toch. Ik voel me een eigen groep eigenlijk. Maar de kinderen hier worden zowat aan hun lot overgelaten wanneer de volwassenen praten of eten. Soms een beetje zielig, maar meestal vind ikhet net iets minder erg om me met de kleintjes bezig te houden want de volwassenen kunnen toch niets anders dan over het geloof te praten.
De voorbije dagen heb ik me nog beziggehouden met het maken van een Bingo-spel voor engelse woordjes te leren, hmm mn tekentalent heeft zich begeven want het ziet er niet echt uit. Hopelijk herkennen ze wat de afbeelding moet voorstellen.
Verder heb ik gisteren geen les moeten geven omdat er een kindje was gestorven in een auto-ongeluk, aangereden met zn fietsje. Wel erg, nog erger is dat de opa van dat kindje de dag erna stierf omdat die uit een rijdende pick-up was gevallen en de nonkel ook nog. Wel een droevige gebeurtenis. Hier worden de mensen zo snel mogelijk begraven, soms is de begrafenis dezelfde dag nog! Omdat het te warm is om de lichamen te bewaren.
Verder niet veel nieuws!
groetjes uit het zo cultuurverschillende Honduras
Ik mis jullie allemaal hoor!
vrijdag 13 maart 2009
Fotos
Hey hey
Ik kan jullie het gelukkige nieuws melden dat ik al wat fotos op mn blog gezet heb, en de meesten op facebook. Voor die op mn blog moet je eens naar het archief gaan zoeken want bij twee tekstjes staan er enkele fotos bij. Ik moet nog wel een manier bedenken om ze gestructureerder op mn blog te plaatsen, hihi. En anders check facebook!
De groeten!
Ik kan jullie het gelukkige nieuws melden dat ik al wat fotos op mn blog gezet heb, en de meesten op facebook. Voor die op mn blog moet je eens naar het archief gaan zoeken want bij twee tekstjes staan er enkele fotos bij. Ik moet nog wel een manier bedenken om ze gestructureerder op mn blog te plaatsen, hihi. En anders check facebook!
De groeten!
woensdag 11 maart 2009
Es mejor perder un minuto en la vido, y no la vida en un minuto
Hola, ja het is weer even geleden wegens omstandigheden. Daarom even een update, eigenlijk niet heel veel nieuws, maar het verboden woord aburrido, betekend dus 'verveeld'. Vorige week heb ik me een beetje meer beziggehouden, of me al wat neergelegd bij het dat ik niet meteen veel te doen heb in de vm. Ik ga nu proberen wat meer naar het centrum te gaan, om mezelf wat lekkers te kopen, hihi en wat gezonds ook. Ook wat brieven op de bus doen etc. Maar soms zit ik wel een uur op de bus. Wat voor nieuws heb ik... Ik ondertussen al gaan zwemmen, of had ik dat al gemeld, de zee is hier wel warm, maar het is erg vervelend om met kleren aan te zwemmen. Tegenwoordig moet ik ook priveles Engels geven aan mn nichtjes hier, maar dat stelt niet veel voor, ze zijn wel jonger dan mn leerlingen in La pita maar ze kunnen volgens mij al beter Engels. Verder ben ik nog eens naar de kerk geweest, ma echt zotjes hoor. Op het einde zingen die zowat in trance en gaan die soms ineens op de grond gaan liggen, vol emotie om God te bedanken ofzo. Ja dan trek ik toch wel wat verbaasde gezichten.
Verder is er op het schooltje soms een moment dat er een klas geldactiviteiten mag verzinnen, de opbrengst gaat dan naar de school. Zo mogen ze dan in hun eigen kleren naar school komen voor 5 lempira. Amai maar dan herken je ze niet meer hoor de meisjes. Met hun haren mooi los gebroched, super hard geschminkt hun meest sexy topjes en rokjes en stilleto's. Zelfs die meisjes van 11 jaar kunnen er wat van. Ze organiseerden ook een voetbalmatch tegen betaling, en die meisjes voetballen hier ook erg graag, wel grappig zicht in die rokskes. Tegelijkertijd was er ook een disco in een van de klaslokalen, en stonden ze allen sensueel te dansen op de regetonbeats. Ja kan je je gewoon niet voorstellen.
Van het weekend ben ik ook wat gaan fietsen, richting het Duitse meiske die niet zo ver woont van me. Was wel nog eens leuk om te fietsen, zo in het zonnetje. Alleen was het wel langs een gevaarlijke baan, en wordt er wel eens naar je geroepen omdat het niet zo gewoon is dat vrouwen fietsen, laat staan blanke vrouwen! Maar daar heb ik me maar niet teveel van aangetrokken.
Gisteren tenslotte kon ik niet naar de school gaan omdat mn moeder er niet geraakte omdat zij naar het ziekenhuis moest. Daarom een alternatief gezocht. Teresa, het duitse meisje is ook vrijwilligster bij het rode kruis in Puerto Cortes. Gisteren gingen ze voedsel en levensmiddelen uitdelen aan de arme mensen in de buurten die overstroomd zijn geweest bij de orkaan Mitch. Het rode kruis had nog over van de donaties van Japan, en de laatste resten werden dus verdeeld onder de bewoners. Het was wel eens interessant om te zien hoe dit alles verliep, op hondurese, en een beetje chaotische wijze natuurlijk. Maar mijn enige bijdrage was een doos verplaatsen en fotos trekken van het gebeuren. Hihi dus heb me niet erg nuttig gevoeld. De chef van het lokale rode kruis was wel een sympathieke man. Hij vertelde me wat ze nog allemaal doen zo van projecten. Er loopt binnekort ook een project rond preventie en vooroordelen van HIV virus. Dat leek me wel interessant, zal is zien wat ik met de info kan doen! Ik was al zeker altijd welkom bij het Rode kruis.
Ok verder niet veel meer te vertellen, hopelijk volgende keer wat spannendere verhalen, maar dat betwijfel ik!
Adios!
Verder is er op het schooltje soms een moment dat er een klas geldactiviteiten mag verzinnen, de opbrengst gaat dan naar de school. Zo mogen ze dan in hun eigen kleren naar school komen voor 5 lempira. Amai maar dan herken je ze niet meer hoor de meisjes. Met hun haren mooi los gebroched, super hard geschminkt hun meest sexy topjes en rokjes en stilleto's. Zelfs die meisjes van 11 jaar kunnen er wat van. Ze organiseerden ook een voetbalmatch tegen betaling, en die meisjes voetballen hier ook erg graag, wel grappig zicht in die rokskes. Tegelijkertijd was er ook een disco in een van de klaslokalen, en stonden ze allen sensueel te dansen op de regetonbeats. Ja kan je je gewoon niet voorstellen.
Van het weekend ben ik ook wat gaan fietsen, richting het Duitse meiske die niet zo ver woont van me. Was wel nog eens leuk om te fietsen, zo in het zonnetje. Alleen was het wel langs een gevaarlijke baan, en wordt er wel eens naar je geroepen omdat het niet zo gewoon is dat vrouwen fietsen, laat staan blanke vrouwen! Maar daar heb ik me maar niet teveel van aangetrokken.
Gisteren tenslotte kon ik niet naar de school gaan omdat mn moeder er niet geraakte omdat zij naar het ziekenhuis moest. Daarom een alternatief gezocht. Teresa, het duitse meisje is ook vrijwilligster bij het rode kruis in Puerto Cortes. Gisteren gingen ze voedsel en levensmiddelen uitdelen aan de arme mensen in de buurten die overstroomd zijn geweest bij de orkaan Mitch. Het rode kruis had nog over van de donaties van Japan, en de laatste resten werden dus verdeeld onder de bewoners. Het was wel eens interessant om te zien hoe dit alles verliep, op hondurese, en een beetje chaotische wijze natuurlijk. Maar mijn enige bijdrage was een doos verplaatsen en fotos trekken van het gebeuren. Hihi dus heb me niet erg nuttig gevoeld. De chef van het lokale rode kruis was wel een sympathieke man. Hij vertelde me wat ze nog allemaal doen zo van projecten. Er loopt binnekort ook een project rond preventie en vooroordelen van HIV virus. Dat leek me wel interessant, zal is zien wat ik met de info kan doen! Ik was al zeker altijd welkom bij het Rode kruis.
Ok verder niet veel meer te vertellen, hopelijk volgende keer wat spannendere verhalen, maar dat betwijfel ik!
Adios!
zondag 1 maart 2009
"aburrido" het verboden woord
Dag dames en heren
Een week later en helaas weinig nieuws te melden. Moet stiekem toegeven dat ik hier niet veel te doen heb en me hier vrij hard verveel soms. In de voormiddag heb ik zoiezo niets te doen en probeer ik me bezig te houden met wat huishoudelijke taakjes en wat te lezen of wat spaans te leren of een beetje lesjes voor te bereiden. Maar die lesjes moet ik meestal niet geven omdat de lessen met de video nog eens herhaalt moeten worden, of omdat ik niet naar de school ging door de een of andere reden. Dan zit ik gewoon thuis... Er is wel een "tuintje" maar als je daar zut wordt je door de mieren opgegeten want die sñijten hier al hun etensresten gewoon naar buiten voor de katten en honden, gezellig ja. Ik ben wel al eens gaan joggen maar voelde me niet zoe erg op mn gemak, en hield het ook niet niet zo lang uit, op een strand lopen is ook niet zo handig. Ik ben ook eens een wandelingske gaan doen maar ik die mannen hier hebben precies in hun leven nog nooit een blanke vrouw gezien en kunnen het niet laten ofwel vies te zien ofwel iets te roepen of onaangename geluidjes te sturen. Op die momenten wou ik ofwel dat ik helf zo groot en dubbel zo donker was, Of dat het hier veel toeristischer was dat ze iets hebben van daar loopt de zoveelste blanke vrouw! Jah wat kan ik daar aan gaan veranderen ;)
De weekends maken er mijn week ook niet boeiender op, gisteren was mijn weekdoorbrekende activiteit de evangelische kerk te kuisen!! Hoera! Ik heb wel 100 plastieken tuinstoelen afgekuist en mooi op rijtjes gezet en de bladeren bijeen geveegd! Genoeg om 's avonds niet meer naar de dienst te moeten vond ik van mezelf, dus heb gepast en me in de nieuwe zetels voor de tv gepland. Vandaag had ik niet echt iets gepland met iemand ofzo omdat ze zeiden dat we naar het strand gingen, wat blijkbaar toch het geval niet is. Voor zulke momenten hadden ervaringsdeskundigen me wel al gewaarschuwd. Dat ze iets zeggen dat we gaan doen, maar uiteindelijk toch niet doorgaat. Dusja niet druk om maken dan! Best gewoon met Afssers afspreken dan is de kans al veel groter dat er uiteindelijk wel iets van komt, als je niet afhankelijk bent van de hondurezen dan natuurlijk!
Veel avonturen heb ik dus niet meer voor jullie! Ik hoop voor mezelf en jullie dat daar snel verandering in komt! Ik ben alvast een tripje aan het plannen om naar belize te gaan. Vanuit Puerto cortes is dat makkelijk met de boot maar 2 a 3 uurtjes!
Salutos!
Een week later en helaas weinig nieuws te melden. Moet stiekem toegeven dat ik hier niet veel te doen heb en me hier vrij hard verveel soms. In de voormiddag heb ik zoiezo niets te doen en probeer ik me bezig te houden met wat huishoudelijke taakjes en wat te lezen of wat spaans te leren of een beetje lesjes voor te bereiden. Maar die lesjes moet ik meestal niet geven omdat de lessen met de video nog eens herhaalt moeten worden, of omdat ik niet naar de school ging door de een of andere reden. Dan zit ik gewoon thuis... Er is wel een "tuintje" maar als je daar zut wordt je door de mieren opgegeten want die sñijten hier al hun etensresten gewoon naar buiten voor de katten en honden, gezellig ja. Ik ben wel al eens gaan joggen maar voelde me niet zoe erg op mn gemak, en hield het ook niet niet zo lang uit, op een strand lopen is ook niet zo handig. Ik ben ook eens een wandelingske gaan doen maar ik die mannen hier hebben precies in hun leven nog nooit een blanke vrouw gezien en kunnen het niet laten ofwel vies te zien ofwel iets te roepen of onaangename geluidjes te sturen. Op die momenten wou ik ofwel dat ik helf zo groot en dubbel zo donker was, Of dat het hier veel toeristischer was dat ze iets hebben van daar loopt de zoveelste blanke vrouw! Jah wat kan ik daar aan gaan veranderen ;)
De weekends maken er mijn week ook niet boeiender op, gisteren was mijn weekdoorbrekende activiteit de evangelische kerk te kuisen!! Hoera! Ik heb wel 100 plastieken tuinstoelen afgekuist en mooi op rijtjes gezet en de bladeren bijeen geveegd! Genoeg om 's avonds niet meer naar de dienst te moeten vond ik van mezelf, dus heb gepast en me in de nieuwe zetels voor de tv gepland. Vandaag had ik niet echt iets gepland met iemand ofzo omdat ze zeiden dat we naar het strand gingen, wat blijkbaar toch het geval niet is. Voor zulke momenten hadden ervaringsdeskundigen me wel al gewaarschuwd. Dat ze iets zeggen dat we gaan doen, maar uiteindelijk toch niet doorgaat. Dusja niet druk om maken dan! Best gewoon met Afssers afspreken dan is de kans al veel groter dat er uiteindelijk wel iets van komt, als je niet afhankelijk bent van de hondurezen dan natuurlijk!
Veel avonturen heb ik dus niet meer voor jullie! Ik hoop voor mezelf en jullie dat daar snel verandering in komt! Ik ben alvast een tripje aan het plannen om naar belize te gaan. Vanuit Puerto cortes is dat makkelijk met de boot maar 2 a 3 uurtjes!
Salutos!
dinsdag 24 februari 2009
ADRES
Dit was ik even vergeten: Mijn adres hier
Barrio Cieneguita
Col. Los Maestros, casa # 18
Puerto Cortes, Cortes
HONDURAS
(CA)
Je mag wel op een maand rekenen dat ik iets aankrijg, dus stuur maar gauw, hihi!
Adios
Barrio Cieneguita
Col. Los Maestros, casa # 18
Puerto Cortes, Cortes
HONDURAS
(CA)
Je mag wel op een maand rekenen dat ik iets aankrijg, dus stuur maar gauw, hihi!
Adios
vervolg 32 muggebeten + in Honduras regent het ook III
hela hola
Mijn uur in het internetcafe was om daarom het abrupte einde bij mn vorige bericht. Ik was aan het vertellen dat ik al zelf lesgegeven heb, met behulp van een video, maar in een land waarvan de elektriciteit gemakkelijk eens uitvalt, heb je niet zoveel aan die hulp van een video. Dus stond ik daar plots met mijn mond vol tanden voor een groep van 35 pubers. Ja ik heb me goed kunnen behelpen, met mijn mini spaanse woordenschat. Gisteren ook nog wat les gegeven, vanaf nu sta ik er altijd alleen voor denk ik. Maar dat lukt wel! Ben zelfs niet zenuwachtig, want stress ken je hier gewoon niet in Honduras.
Dit weekend heb ik de stad een beetje verkend, ale de winkeltjes toch, want meer valt er naar het schijnt niet te zien. Ik had met Emilie het beligsche meisje afgesproken en ze heeft me haar fotos van haar verblijf hier de voorbije maanden laten zien. Heb hier nog veel te bezichtigen hoor! Een beetje ontgoochelend was het zien van de fotos van haar in het begin, omdat ik dan het verschil kon zien van wat ze was bijgekomen, oh oh, hihi Ja je mag me dus wat volumieuzer terugverwachten! Ik heb me al wat melk aangeschaft zodat ik vanaf nu kan ontbijten met cornflakes ipv een vettig omelet met gefrituurde bananen en calorievolle tortillas! En ik ga joggen aan het strand! Jaja ben benieuwd of het er ook echt van ga komen, mezelf kennende.
Zondag zijn we de bergen ingetrokken voor een wandeling, van helaas maar slechts een uurtje heen. Het is echt wel heel erg mooi die natuur daar, mooie uitzichten en valeitjes. Blijkbaar woont Ingrid, eigenlijk in de bergen op een onbereikbare plaats voor de wagen. Ze woont daar met haar familie echt in een sorry prehistorisch lemen hutje met een lemen oventje en het loopt daar vol kippen en honden en ze hebben ook twee zwijnen, allemaal op een top van een heuvel. Omdat ze zo onbereikbaar woont voor naar school te gaan, woont zij in de week dus bij mijn gastfamilie. Zij betalen haar kosten en zij doet zowat al het huishouden in ruil daarvoor. Ja ik verschoot echt van de omstandigheden waarin ze woonden, gewoon een ander tijdperk precies. Geen elektriciteit en geen stromend water!
De laatste dagen heeft het hier enorm hard geregend dat de zandwegen hier gewoon rivieren geworden. Gelukkig ga ik nog steeds samen met profaDaisy met de wagen en nog niet met de fiets naar La Pita. Door de regen durft de elektriciteit dus af en toe eens uit te vallen, en het water dat uit de kraan komt waarmee je afwast durft ook wel eens bruin te zijn. Ik houd nog steeds hout vast want ik ben nog altijd niet ziek geworden wat me steeds meer begint te verbazen, want ben me erg bewust aan het worden van de weinige hygiene hier. Je eet meestal met je handen hier, en hebt ook niet steeds de kans om je handen te wassen... Jaja de afssers die hier al even zitten verzekeren me dat ik zoiezo nog wel ziek ga worden, een minder vooruitzicht dus!
Maar ik heb tot nu toe nog geen spijt hoor dat ik hier zit, hopelijk blijft dat zo!
Tot de volgende !
Mijn uur in het internetcafe was om daarom het abrupte einde bij mn vorige bericht. Ik was aan het vertellen dat ik al zelf lesgegeven heb, met behulp van een video, maar in een land waarvan de elektriciteit gemakkelijk eens uitvalt, heb je niet zoveel aan die hulp van een video. Dus stond ik daar plots met mijn mond vol tanden voor een groep van 35 pubers. Ja ik heb me goed kunnen behelpen, met mijn mini spaanse woordenschat. Gisteren ook nog wat les gegeven, vanaf nu sta ik er altijd alleen voor denk ik. Maar dat lukt wel! Ben zelfs niet zenuwachtig, want stress ken je hier gewoon niet in Honduras.
Dit weekend heb ik de stad een beetje verkend, ale de winkeltjes toch, want meer valt er naar het schijnt niet te zien. Ik had met Emilie het beligsche meisje afgesproken en ze heeft me haar fotos van haar verblijf hier de voorbije maanden laten zien. Heb hier nog veel te bezichtigen hoor! Een beetje ontgoochelend was het zien van de fotos van haar in het begin, omdat ik dan het verschil kon zien van wat ze was bijgekomen, oh oh, hihi Ja je mag me dus wat volumieuzer terugverwachten! Ik heb me al wat melk aangeschaft zodat ik vanaf nu kan ontbijten met cornflakes ipv een vettig omelet met gefrituurde bananen en calorievolle tortillas! En ik ga joggen aan het strand! Jaja ben benieuwd of het er ook echt van ga komen, mezelf kennende.
Zondag zijn we de bergen ingetrokken voor een wandeling, van helaas maar slechts een uurtje heen. Het is echt wel heel erg mooi die natuur daar, mooie uitzichten en valeitjes. Blijkbaar woont Ingrid, eigenlijk in de bergen op een onbereikbare plaats voor de wagen. Ze woont daar met haar familie echt in een sorry prehistorisch lemen hutje met een lemen oventje en het loopt daar vol kippen en honden en ze hebben ook twee zwijnen, allemaal op een top van een heuvel. Omdat ze zo onbereikbaar woont voor naar school te gaan, woont zij in de week dus bij mijn gastfamilie. Zij betalen haar kosten en zij doet zowat al het huishouden in ruil daarvoor. Ja ik verschoot echt van de omstandigheden waarin ze woonden, gewoon een ander tijdperk precies. Geen elektriciteit en geen stromend water!
De laatste dagen heeft het hier enorm hard geregend dat de zandwegen hier gewoon rivieren geworden. Gelukkig ga ik nog steeds samen met profaDaisy met de wagen en nog niet met de fiets naar La Pita. Door de regen durft de elektriciteit dus af en toe eens uit te vallen, en het water dat uit de kraan komt waarmee je afwast durft ook wel eens bruin te zijn. Ik houd nog steeds hout vast want ik ben nog altijd niet ziek geworden wat me steeds meer begint te verbazen, want ben me erg bewust aan het worden van de weinige hygiene hier. Je eet meestal met je handen hier, en hebt ook niet steeds de kans om je handen te wassen... Jaja de afssers die hier al even zitten verzekeren me dat ik zoiezo nog wel ziek ga worden, een minder vooruitzicht dus!
Maar ik heb tot nu toe nog geen spijt hoor dat ik hier zit, hopelijk blijft dat zo!
Tot de volgende !
zaterdag 21 februari 2009
32 muggenbeten later
Heey daar geduldige lezertjes!
Hier een update! Sinds zondagavond zit ik in mijn definitieve gezinnetje in een gezellig maar een stuk minder luxueus huisje. Ik heb mn eigen kamer en heb het al leuk versierd met allerlei fotos van jullie! Ik heb een supersympathieke mama, echt naar iedereen toe, een beetje een gekke machopapa die graag zingt -over god welliswaar- en gitaar speelt, hij is mecanicer. Ik heb ook 2 zusjes een van 10 Scarleth en nog een -aangenomen- zusje die er sinds 2 jaar woont van 14 jaar een lief meiske. Ik woon niet in het centrum van puerto cortes maar in een -barrio- een wijkje langs de grote weg naar puerto cortes. Ken helaas het adres niet van buiten, dus dat is voor een volgende keer. Ik heb een internet cafe op 5 min maar helaas werkt het internet er nooit dus nu zit ik in het centrum. Op 5 min wandelen is ook het strand, waar ik vanaf volgende week, als voornemen, elke morgen ga joggen om al het gefrituurde eten te verwerken! Het loopt hier ook vol honden want elk gezin heeft hier minstens 1 hond. Heerlijk, vooral hun geblaf en dat autos een magnetisch effect op hen hebben, want ze lopen er graag eens onder, zotte beesten. Het is hier ook erg mooi, veel groen hier palmbomen etc. Want het is hier ook vrij vochtig, sinds ik hier ben heeft het ook wel al veel geregend vooral gisteren was er echt een zondvloed.
Ik ben ook begonnen met mijn project in het schooltje in la Pita, het is een klein schooltje met ongeveer 150 leerlingen en 4 leerkrachten. Mijn gastmoeder Daisy coordineert het daar een beetje en geeft engelse les hoewel ze bijna geen engels spreekt. De kinderen zitten soms met 45 in de klas opeengepropt, want het is echt een klein schooltje voor al de studenten die op dien berg wonen. Het zijn wel heel lieve en aanhankelijke leerlingen, en wel redelijk braaf. Heel grappig is dat ze hier allemaal uniformpjes dragen, blauwe plooirokjes of broek een wit hemdje en witte opgetrokken kousen en dan ballerinakes of soms lelijke mocasins en de jongens van die chique italiaanse zwarte schoenen met zon punt een beetje, erg grappig om iemand van 12 dat te zien dragen. Ik heb ook al echt les gegeven op mn eentje gisteren, wel met behulp van een leervideao engels.
Hier een update! Sinds zondagavond zit ik in mijn definitieve gezinnetje in een gezellig maar een stuk minder luxueus huisje. Ik heb mn eigen kamer en heb het al leuk versierd met allerlei fotos van jullie! Ik heb een supersympathieke mama, echt naar iedereen toe, een beetje een gekke machopapa die graag zingt -over god welliswaar- en gitaar speelt, hij is mecanicer. Ik heb ook 2 zusjes een van 10 Scarleth en nog een -aangenomen- zusje die er sinds 2 jaar woont van 14 jaar een lief meiske. Ik woon niet in het centrum van puerto cortes maar in een -barrio- een wijkje langs de grote weg naar puerto cortes. Ken helaas het adres niet van buiten, dus dat is voor een volgende keer. Ik heb een internet cafe op 5 min maar helaas werkt het internet er nooit dus nu zit ik in het centrum. Op 5 min wandelen is ook het strand, waar ik vanaf volgende week, als voornemen, elke morgen ga joggen om al het gefrituurde eten te verwerken! Het loopt hier ook vol honden want elk gezin heeft hier minstens 1 hond. Heerlijk, vooral hun geblaf en dat autos een magnetisch effect op hen hebben, want ze lopen er graag eens onder, zotte beesten. Het is hier ook erg mooi, veel groen hier palmbomen etc. Want het is hier ook vrij vochtig, sinds ik hier ben heeft het ook wel al veel geregend vooral gisteren was er echt een zondvloed.
Ik ben ook begonnen met mijn project in het schooltje in la Pita, het is een klein schooltje met ongeveer 150 leerlingen en 4 leerkrachten. Mijn gastmoeder Daisy coordineert het daar een beetje en geeft engelse les hoewel ze bijna geen engels spreekt. De kinderen zitten soms met 45 in de klas opeengepropt, want het is echt een klein schooltje voor al de studenten die op dien berg wonen. Het zijn wel heel lieve en aanhankelijke leerlingen, en wel redelijk braaf. Heel grappig is dat ze hier allemaal uniformpjes dragen, blauwe plooirokjes of broek een wit hemdje en witte opgetrokken kousen en dan ballerinakes of soms lelijke mocasins en de jongens van die chique italiaanse zwarte schoenen met zon punt een beetje, erg grappig om iemand van 12 dat te zien dragen. Ik heb ook al echt les gegeven op mn eentje gisteren, wel met behulp van een leervideao engels.
zondag 15 februari 2009
afscheid + nieuwe ontmoetingen
Dag koude Belgie
Vrijdag heb ik afscheid genomen van Tegucigalpa en al wat me daar bond. Eerst hadden we onze laatste les en ons examen, met receptie en diploma uitreiking, super oficieel door de bazin van het schooltje, hihi. Iedereen was er door want eerst hadden we nog samen herhaald en tijdens het examen hielp de leerkracht mee dusja, als je er dan niet door bent! s Avonds had AFS een bedankingsfeesje georganiseerd voor onze gastouders. De mijne gingen normaal gezien komen, maar toen ze er twee uur na afspraak nog niet waren heb ik toch eens gebeld, en ze zaten gewoon in het shoppingcenter. Leuk leuk die hondurezen. Na het afsfeesje had een van de gastbroers nog een feesje georganiseerd voor ons bij zijn thuis. Was nog wel grappig, dansen in de woonkamer op spaanse muziek op de pc met rum colaatjes! Jaja we hebben de sensuele moves bijna onder de knie, haha. Amai en op de pc stond zelfs een liedje van SILVER hahaha, daar moesten wij als belgische meisjes ons wel even op laten gaan terwijl de rest maar vreemd toekeek. Het was wel jammer dat we van elkaar afscheid moesten nemen.
De volgende morgen maar vroeg opgestaan, want moest mijne was nog bijeen pakken om allemaal in mn rugzak te krijgen, wat een moeilijke opdracht was. Nog lekker ontbeten in een of ander fastfoodketen en naar de bus vertrokken om me naar mn definitieve bestemming te begeven. Ik moest de bus nemen naar San Pedro Sula samen met Florian de zwitser. Het was echt een superluxueze bus met film en al! Heel leuk om onderweg de landschappen te zien veranderen en gekke straattaferelen te zien die je thuis niet snel ga tegenkomen. Zoals electriciteitskabels aan de straat repareren, niet met een camion met ladderke aan maar aan een koord omhooggehezen etc Vind ik altijd we boeiend, maar heb me wel doodgeergerd aan al dat afval aan de kant van de weg! Echt niet te doen! In San Pedro Sula aangekomen moest ik wachten omdat iemand van afs me zou ophalen met de wagen om naar Puerto Cortes te rijden. Tania van Afs zei me alwel dat ik wat zou moeten wachten, maar 2 uur ging er toch wa over. Gelukkig heb ik al heel gauw geleerd hier dat dat normaal is en dat ik me er zeker niet over moet opwinden.
Wanneer ze me bij mn gastgezin wilden afzetten, waren ze niet thuis, dus bleef ik nog bij mn contactpersoon en zijn gezin. De contactpersoon Julio is een enorme man, en zoals Tania me vertelde Big in anyways, echt ferme vent haha. Maar wel super sympathiek, voorzover ik hem kan verstaan. In dit gezin zit ook nog een Italiaans Afsmeisje van het schoolproject. Verder zitten hier in de buurt nog 1 belgisch meisje en nog een italiaans en ook nog een duitse die ook het vrijwilligersproject doet. Buiten het Duitse heb ik de anderen al ontmoet gisterenavond want we zijn naar een Reggetonconcert geweest in het stadion. Het moet een van de bekendste reggetongroepen geweest zijn van centraal amerika, maar er was toch niet zoveel volk omdat de jongeren hier gewoom amper mogen buitenkomen. Het voorprogramma was erg amateuristisch en ik kon er toch niet veel van verstaan. Maar erna was nog wel ok, ma toch wel voor meer voor pubers vond ik eerlijk gezecht. Het was ne zanger met twee dansers, wel super graaf hihi ma die leken 16 ofzo. Ik ben dan ook maar blijven slapen bij de contactpersoon, en ben er voor het moment nog steeds, maar tegen de avond ga ik mn echt gastgezin ontmoeten. Dan kan ik me eindelijk settelen. Ahja en het is hier super heet in puerto cortes ik zit hier enorm te zweten ondanks de ventilator, bah bah. De mensen zijn hier ook heel erg vriendelijk en het glimpje zee dat ik al zag was ook wel schoon. Ja meer kan ik hier niet meer vertellen maar het zal wel volstaan voor ff.
Vele hete groetjes uit Puerto Cortes!
Katarina
Ohja als je de drang hebt om berichtjes naar me te sturen, dat kan op 504 9834 36 36, maar door een systeemfout kan ik helaas niet terugsturen. leve honduras
Ooh en nog iets anders sorry moest ik al verjaardagen vergeten zijn! Sara dus een gelukkige verjaardag, een beetje laat
donderdag 12 februari 2009
kleine belevenissen
Hola pola
Weer 2 dagen voorbij en mijn verblijf in de drukke hoofdstad zit er bijna op! Ik ga er niet rauwig om zijn, wat de hoofdstad en een bepaald lid van mijn gastfamilie betreft toch niet. Enkel de afs-vriendjes en vriendinnetjes ga ik toch wel missen en mn schattige gastbomma!
De Spaanse lessen ga ik nu ook niet bepaald missen, want er begon een sleur in te komen, teveel theorie, maar gister was het nog wel leuk want Maria de "juf" was jarig. Om den imperatief te leren gingen we cake bakken voor haar verjaardag, cake met kaas, heel snel gemaakt! Was wel ok, buiten nogal zwaar en zoet. Maar een leuke afwisseling tussen de subjuntif en de preterito en passado en genetif enz door! En het best van al we hadden geen huiswerk gekregen hoera, haha! Na de les hebben we wat rondgekuierd in de "Meir" van Tegucialpa, viel nog wel mee van kleren eigenlijk, moest ik nog plaats gehad hebben in mn zak had ik er mss wel een t-shirt gekocht, jaja en dat in een armoedig land! Jullie geloven nooit wat mijn plannen die avond waren, jawel op cafe naar een voetbalwedstrijd kijken! :o Gisteravond waren er twee belangrijke matchen, de eerste was Mexico tegen de VS, al de hondurezen stemden voor de VS en deze waren dan ook gewonnen met 2/0, de tweede match was Honduras - Costa Rica, maar de hondurezen speelden erg slecht en zijn met 2/0 verloren. En dat terwijl half honduras heel de dag al met een hondurees voetbalt-shirt rondliep, en ik zelfs een hondurees vlaggetje had bemachtigd! Moet stiekem wel toegeven dat ik weinig naar de matchen heb gekeken maar ondertussen gezellig was aan het babbele met de Belgische meiskes. Minstens even interessant natuurlijk. En natuurlijk nog naar de Fastfood heb gegrepen :) Ahja gister ook een zeer gekke man tegengekomen, moet zwaar autistisch geweest zijn, want hij kende alle staten van amerika van buiten, en van Honduras wist hij per "provincie" het aantal inwoners van buiten en telde die met zn rekenmachientje supersnel op om te bewijzen dat het klopte met het totaal aantal. Echt en toen wou hij beginnen met de inwoners van costa rica en nicaragua, etc, maar toen vond ik het toch tijd om vriendelijk goeiedag te zeggen. Er lopen hier wel vreemde figuren rond hoor!
Vandaag niet veel avonturen beleeft of gekke mannen tegengekomen. Het enige beetje interessante is, dat ik mijne was wou doen daarnet, dus ik stak het in het wasmachien, en ging aan oma orphelia vragen hoe dat juist werkt, deelt ze me mee dat er voor de moment geen stromend water meer is! Hoera, leve honduras! Heb ik speciaal al die was opgespaard tot het laatste moment om een machien te kunnen vullen, moet ik het allemaal op middeleeuwse wijze met de hand gaan doen! Ze noemen die wasplaats, meestal buiten, "la pila" En dat is dus een gootsteen met zo een wasbord met ribbeltjes, dan maakt ge u kleren wa nat met water dat ze hebben opgespaard voor in case of... ge pakt zo ne rol zeep precies en dan moete daar me schrobben tot dat dat begint te schuimen op da wasbord, en dan afspoelen! Ik heb daar wel meer dan een uur met beziggeweest al mn onderbroekskes en t-shirts, heel de waslijn hangt vol! Ik zal er wel stijf van zijn morgen!
Ok meer interessants (of minder interessants) heb ik niet meer te melden. Morgen "examen" spaans en dan het grote vertrek naar het echte avontuur!
dag dag dag daar!
Weer 2 dagen voorbij en mijn verblijf in de drukke hoofdstad zit er bijna op! Ik ga er niet rauwig om zijn, wat de hoofdstad en een bepaald lid van mijn gastfamilie betreft toch niet. Enkel de afs-vriendjes en vriendinnetjes ga ik toch wel missen en mn schattige gastbomma!
De Spaanse lessen ga ik nu ook niet bepaald missen, want er begon een sleur in te komen, teveel theorie, maar gister was het nog wel leuk want Maria de "juf" was jarig. Om den imperatief te leren gingen we cake bakken voor haar verjaardag, cake met kaas, heel snel gemaakt! Was wel ok, buiten nogal zwaar en zoet. Maar een leuke afwisseling tussen de subjuntif en de preterito en passado en genetif enz door! En het best van al we hadden geen huiswerk gekregen hoera, haha! Na de les hebben we wat rondgekuierd in de "Meir" van Tegucialpa, viel nog wel mee van kleren eigenlijk, moest ik nog plaats gehad hebben in mn zak had ik er mss wel een t-shirt gekocht, jaja en dat in een armoedig land! Jullie geloven nooit wat mijn plannen die avond waren, jawel op cafe naar een voetbalwedstrijd kijken! :o Gisteravond waren er twee belangrijke matchen, de eerste was Mexico tegen de VS, al de hondurezen stemden voor de VS en deze waren dan ook gewonnen met 2/0, de tweede match was Honduras - Costa Rica, maar de hondurezen speelden erg slecht en zijn met 2/0 verloren. En dat terwijl half honduras heel de dag al met een hondurees voetbalt-shirt rondliep, en ik zelfs een hondurees vlaggetje had bemachtigd! Moet stiekem wel toegeven dat ik weinig naar de matchen heb gekeken maar ondertussen gezellig was aan het babbele met de Belgische meiskes. Minstens even interessant natuurlijk. En natuurlijk nog naar de Fastfood heb gegrepen :) Ahja gister ook een zeer gekke man tegengekomen, moet zwaar autistisch geweest zijn, want hij kende alle staten van amerika van buiten, en van Honduras wist hij per "provincie" het aantal inwoners van buiten en telde die met zn rekenmachientje supersnel op om te bewijzen dat het klopte met het totaal aantal. Echt en toen wou hij beginnen met de inwoners van costa rica en nicaragua, etc, maar toen vond ik het toch tijd om vriendelijk goeiedag te zeggen. Er lopen hier wel vreemde figuren rond hoor!
Vandaag niet veel avonturen beleeft of gekke mannen tegengekomen. Het enige beetje interessante is, dat ik mijne was wou doen daarnet, dus ik stak het in het wasmachien, en ging aan oma orphelia vragen hoe dat juist werkt, deelt ze me mee dat er voor de moment geen stromend water meer is! Hoera, leve honduras! Heb ik speciaal al die was opgespaard tot het laatste moment om een machien te kunnen vullen, moet ik het allemaal op middeleeuwse wijze met de hand gaan doen! Ze noemen die wasplaats, meestal buiten, "la pila" En dat is dus een gootsteen met zo een wasbord met ribbeltjes, dan maakt ge u kleren wa nat met water dat ze hebben opgespaard voor in case of... ge pakt zo ne rol zeep precies en dan moete daar me schrobben tot dat dat begint te schuimen op da wasbord, en dan afspoelen! Ik heb daar wel meer dan een uur met beziggeweest al mn onderbroekskes en t-shirts, heel de waslijn hangt vol! Ik zal er wel stijf van zijn morgen!
Ok meer interessants (of minder interessants) heb ik niet meer te melden. Morgen "examen" spaans en dan het grote vertrek naar het echte avontuur!
dag dag dag daar!
dinsdag 10 februari 2009
kalme dagen
Hello hello!
Niet veel nieuws eigenlijk uit het verre honduras, een nieuwe week zonder veel geplande activiteiten buiten de spaanse les ieder dag. We beginnen al een beetje schoolmoe te worden nu onze tweede week vordert. We leren wel veel bij, een beetje teveel om te verwerken, alle tijden enz! Allemaal nuttig maar je moet het ook nog in je kopke en uit je mond krijgen natuurlijk :) Gisteren was ik echt doodop en zijn we na de les allemaal gewoon naar "huis" gekeerd, ik ben die middag gewoon in mn bed gekropen en heb tot 5 geslapen mn huiswerk gemaakt en tegen half 9 terug gaan slapen, uiteindelijk toch niet veel beters te doen, maar het was wel ff nodig want het weekend was nogal vermoeiend! En helaas heb ik de heerlijk reizigersziekte te pakken gekregen en heb toch al enkele imodiums gepakt, maar ik voel me gewoon niet op en top, niet dat ik heel de tijd naar de baños hoeft te lopen, gelukkig maar! Gewoon wat opletten met wat ik eet!
Ahja en vandaag was het tov gister en de vorige dagen in Teguc nog eens goed weer! hoera! We begonnen al wat depressief te worden van de grauwe lucht hier ;) Na de les zijn we naar een marktje geweest, een beetje als de soekhs in Marokko ofzo. Maar we zijn er vlug weer wegegaan, want het was niet erg aangenaam, ten eerste reden de bussen in twee richtingen erdoor, wat nogal gevaarlijk en ongezellig was, ze reden zelfs bijna een brommer omver! En ten tweede als blanke jongelingen val je er erg op en er was een vieze kwijlende man ons heel de tijd aan het volgen, en lastig vallen, dus we voelden ons niet erg op ons gemak en zijn maar gauw wedergekeerd! Niet zo'n aangename ervaring dus, dan zijn we maar gaan bekomen op een terraske in een veiliger gedeelte van Teguc. Verder ben ik hier al wat zelfstandiger en wacht ik niet meer uren op de Freddy mn gastpapa maar neem ik zelf de taxi, wat met iets van een 2 euro kost. Ook no wel "vreemde" dingen meegemaakt zoals onder de douche staan mooi ingezeept, en dat er plots geen water meer uit de kraan komt, nergens meer! Pech gehad ja. En ook al iemand man/vrouw, geen idee lag half naakt, ma dus de blote poep in een hoekje naast een gebouw, te liggen. We hadden geen idee of die nu dood was of nog leefde, of wat er juist gebeurt was. We waren er toch ff niet zo goed van, maar ik denk niet dat dat het laatste vreemde is dat we hier gaan meemaken eerlijk gezegd!
Ik houd jullie op de hoogte!
vele groeten!
Niet veel nieuws eigenlijk uit het verre honduras, een nieuwe week zonder veel geplande activiteiten buiten de spaanse les ieder dag. We beginnen al een beetje schoolmoe te worden nu onze tweede week vordert. We leren wel veel bij, een beetje teveel om te verwerken, alle tijden enz! Allemaal nuttig maar je moet het ook nog in je kopke en uit je mond krijgen natuurlijk :) Gisteren was ik echt doodop en zijn we na de les allemaal gewoon naar "huis" gekeerd, ik ben die middag gewoon in mn bed gekropen en heb tot 5 geslapen mn huiswerk gemaakt en tegen half 9 terug gaan slapen, uiteindelijk toch niet veel beters te doen, maar het was wel ff nodig want het weekend was nogal vermoeiend! En helaas heb ik de heerlijk reizigersziekte te pakken gekregen en heb toch al enkele imodiums gepakt, maar ik voel me gewoon niet op en top, niet dat ik heel de tijd naar de baños hoeft te lopen, gelukkig maar! Gewoon wat opletten met wat ik eet!
Ahja en vandaag was het tov gister en de vorige dagen in Teguc nog eens goed weer! hoera! We begonnen al wat depressief te worden van de grauwe lucht hier ;) Na de les zijn we naar een marktje geweest, een beetje als de soekhs in Marokko ofzo. Maar we zijn er vlug weer wegegaan, want het was niet erg aangenaam, ten eerste reden de bussen in twee richtingen erdoor, wat nogal gevaarlijk en ongezellig was, ze reden zelfs bijna een brommer omver! En ten tweede als blanke jongelingen val je er erg op en er was een vieze kwijlende man ons heel de tijd aan het volgen, en lastig vallen, dus we voelden ons niet erg op ons gemak en zijn maar gauw wedergekeerd! Niet zo'n aangename ervaring dus, dan zijn we maar gaan bekomen op een terraske in een veiliger gedeelte van Teguc. Verder ben ik hier al wat zelfstandiger en wacht ik niet meer uren op de Freddy mn gastpapa maar neem ik zelf de taxi, wat met iets van een 2 euro kost. Ook no wel "vreemde" dingen meegemaakt zoals onder de douche staan mooi ingezeept, en dat er plots geen water meer uit de kraan komt, nergens meer! Pech gehad ja. En ook al iemand man/vrouw, geen idee lag half naakt, ma dus de blote poep in een hoekje naast een gebouw, te liggen. We hadden geen idee of die nu dood was of nog leefde, of wat er juist gebeurt was. We waren er toch ff niet zo goed van, maar ik denk niet dat dat het laatste vreemde is dat we hier gaan meemaken eerlijk gezegd!
Ik houd jullie op de hoogte!
vele groeten!
zondag 8 februari 2009
La TIgra y Isla de Tigra
Hey daar!
Net een goed gevuld weekendje achter de rug! We zijn met de Afssers zaterdag naar het natuurgebied La Tigra geweest. Dit is een precies een jungle, een goei uurtje rijden buiten Tegucigalpa. Het was een flinke wandeltocht, door een erg vochtig woud met veel veel van die giga bomen en lianen enz, maar wel echt vochtig en koud. Het was een wandeling tot aan een waterval, was wel chique en erg hoog, maar niet zoveel water. Heb er eerlijk geegd al mooiere gezien dacht ik zo. :) In Slovenie bevoorbeeld. Maar toch, de moeite waard! Alleen na een tijdje teveel bomen en je moest erg opletten dat je niet uitgleed in de modder, mn schoenen en broek zagen er dan ook niet meer uit. Op het einde van de wandeling waren we wel allemaal doodop, zijn die fysieke inspanningen al niet meer gewoon, want hier gebeurt echt alles met de wagen!
Wanneer ik thuiskwam was het feestje voor de vriendjes en vriendinnetjes vn Valerie m'n gastzuske. Ze hadden een piñata gekocht (voor degenen die dit niet kennen: dit is een holle bol, ale in de vorm van iets, nu Hello Kitty, en dat is gemaakt van papier mache ofzoiets en daar zitten snoepjes in. Het is de bedoelin dat je die geblindoekt en gedesorienteerd met een stok kapotslaagt, want deze hangt aan een touw in de lucht.) Het was erg grappig om te zien en ik heb ook meegedaan, gelukkig konden ze aanwijzingen in het engels geven, hoewel ik nu ondertussen ook wel al weet wat abajo en arriba beteken, hoera!
De volgende morgen vroeg op want we moesten al om 7u op het AFS-kantoor zijn. Met de pickup en nog een andere wagen hebben we bijna 3 uur gereden om naar de zee te gaan in het zuiden. Naar het eiland, dat ook Tigra noemt het stadje of het strand van Amapala. We moesten de wagen bij de overzet aan het vasteland achter laten, en daar een bootje nemen om naar een gezellig baaike aan het eiland te gaan. Het was echt prachtig, je kon allemaal eilanden zien en al een stuk van El Salvador met een grote vulkaan. Het strand daar noemde ook playa negra, omdat het ook een vulcaan was maar die is al vele jaren inactief, maar als je er langs vaarde zag je wel dat de ondergrond van vulcaansteen was. Het was er dus geen parelwit zand, maar meer donkerbruin, maar het was er toch erg mooi en super rustig, omdat je in Honduras haast geen toeristen tegenkomt. We hebben er ook heerlijke vis gegeten voor 3€ ofzo! Tegenover gisteren in de bergen waar het om te bevriezen was en we heel de tijd koud leden, was het nu geweldig zo'n dertig graden, een licht briesje en een stralende zon die schitterde op het water! Natuurlijk, ook al hebben we ons daar verschillende malen ingesmeerd kwamen de belgische meiskes er niet zonder rode benen en schouders vanaf :). Met het terugrijden vanachter op de pickup bijna weggewaaid, maar echt wel is cool om te doen. (Dat is daar dus erg normaal, de helft van de bevolking heeft daar een pickup en je ziet bij daar dan de helft van wel passagiers vanachter op zitten.)
Ale thuisfront, ik hoop dat ik jullie al wat jaloers gemaakt heb, en hopelijk ga ik dat nog vele malen kunnen doen in de komende maanden!
Adios adios adios!
Net een goed gevuld weekendje achter de rug! We zijn met de Afssers zaterdag naar het natuurgebied La Tigra geweest. Dit is een precies een jungle, een goei uurtje rijden buiten Tegucigalpa. Het was een flinke wandeltocht, door een erg vochtig woud met veel veel van die giga bomen en lianen enz, maar wel echt vochtig en koud. Het was een wandeling tot aan een waterval, was wel chique en erg hoog, maar niet zoveel water. Heb er eerlijk geegd al mooiere gezien dacht ik zo. :) In Slovenie bevoorbeeld. Maar toch, de moeite waard! Alleen na een tijdje teveel bomen en je moest erg opletten dat je niet uitgleed in de modder, mn schoenen en broek zagen er dan ook niet meer uit. Op het einde van de wandeling waren we wel allemaal doodop, zijn die fysieke inspanningen al niet meer gewoon, want hier gebeurt echt alles met de wagen!
Wanneer ik thuiskwam was het feestje voor de vriendjes en vriendinnetjes vn Valerie m'n gastzuske. Ze hadden een piñata gekocht (voor degenen die dit niet kennen: dit is een holle bol, ale in de vorm van iets, nu Hello Kitty, en dat is gemaakt van papier mache ofzoiets en daar zitten snoepjes in. Het is de bedoelin dat je die geblindoekt en gedesorienteerd met een stok kapotslaagt, want deze hangt aan een touw in de lucht.) Het was erg grappig om te zien en ik heb ook meegedaan, gelukkig konden ze aanwijzingen in het engels geven, hoewel ik nu ondertussen ook wel al weet wat abajo en arriba beteken, hoera!
De volgende morgen vroeg op want we moesten al om 7u op het AFS-kantoor zijn. Met de pickup en nog een andere wagen hebben we bijna 3 uur gereden om naar de zee te gaan in het zuiden. Naar het eiland, dat ook Tigra noemt het stadje of het strand van Amapala. We moesten de wagen bij de overzet aan het vasteland achter laten, en daar een bootje nemen om naar een gezellig baaike aan het eiland te gaan. Het was echt prachtig, je kon allemaal eilanden zien en al een stuk van El Salvador met een grote vulkaan. Het strand daar noemde ook playa negra, omdat het ook een vulcaan was maar die is al vele jaren inactief, maar als je er langs vaarde zag je wel dat de ondergrond van vulcaansteen was. Het was er dus geen parelwit zand, maar meer donkerbruin, maar het was er toch erg mooi en super rustig, omdat je in Honduras haast geen toeristen tegenkomt. We hebben er ook heerlijke vis gegeten voor 3€ ofzo! Tegenover gisteren in de bergen waar het om te bevriezen was en we heel de tijd koud leden, was het nu geweldig zo'n dertig graden, een licht briesje en een stralende zon die schitterde op het water! Natuurlijk, ook al hebben we ons daar verschillende malen ingesmeerd kwamen de belgische meiskes er niet zonder rode benen en schouders vanaf :). Met het terugrijden vanachter op de pickup bijna weggewaaid, maar echt wel is cool om te doen. (Dat is daar dus erg normaal, de helft van de bevolking heeft daar een pickup en je ziet bij daar dan de helft van wel passagiers vanachter op zitten.)
Ale thuisfront, ik hoop dat ik jullie al wat jaloers gemaakt heb, en hopelijk ga ik dat nog vele malen kunnen doen in de komende maanden!
Adios adios adios!
vrijdag 6 februari 2009
het regent ook in honduras II
de andere Afssers
de grote fastfoodlaan in tegus
de grote fastfoodlaan in tegus
hola muchachas y muchachos!
Jaja gister was het weer een typisch belgisch weertje in het verre honduras, frisjes en regenachtig! Met de spaanse les hebben we het stadje Santa Lucia weer wat verder verkend, en een hoop huiswerk gekregen, jaja zoals het een echte school betaamt. Na de les zijn we met Saskia en Israel naar Valle de Angeles geweest, dit is een oud mijndorpje wat hoger in de bergen. Heel toeristisch maar wel echt gezellig met al die kleurtjes enz, als je een beeld hebt van mexico van huisjes enz wel zo zag dat stadje er ook uit. Dit was de eerste plaats tot nu toe dat we nu al echte toeristen zagen, want dat is hier echt uitzonderlijk. Als je een blanke ziet ergens, voel jeje op de een of andere manier wat verbonden omdat je er maar allermaximum hooguit en met veel geluk 3 per dag ziet -buiten de andere afssers natuurlijk- Het stadje bestond eigenlijk bijna enkel uit souvenirshops, maar ook wel souvenirs aan toeristen prijzen, en niet aan hondurese prijs, hierom en ook omdat dit pas de tweede week was heb ik me maar ingehouden om geen lekkere kitchie souvenirs te kopen. Oh ja, ik had nooit gedacht dat ik in Honduras warme chocolademelk zou drinken, maar dat is gisteren toch gebeurt omdat het echt vieees weer was!
Elke dag spreek ik met mn papa freddy af dat hij me rond 6u komt oppikken aan het afskantoor, gisteren dus ook, maar om kwart na was hij er nog niet, om half 7 nog niet, om 6.40 nog niet, ik bel hem, en hij zegt gewoontjes dat hij in "the mall" is, grrr ik maar wachten, uiteindelijk kwam hij met toch oppikken tegen 7.10 met heel het gezin. De zusjes gingen naar de cinema dus ik ben meegeweest, naar Valkery met Tom Cruise, gelukkig niet gedubt! Is een aanrader! Wel gek dat ze er op deze moment al dezelfde films als in Belgie hebben! Tegen 11.00pm kwamen we thuis en moest verdorie nog een hele presentatie gaan maken! Heb het maar in de bus gemaakt...
Vandaag weer spaanse les en mn geweldige presentatie over op bezoek gaan en het eten in belgie! Jaja wel een minuut volgepraat ;) In de namiddag zijn we met Afs nog een museum gaan bezoeken, ze zorgen er wel voor dat we wat cultuur meepakken, en dat in Honduras waar je echt moet zoeken achter wat cultuur (als het niet de Fastfoodcultuur is) en zeker musea's. Het was een redelijk nieuw museum met allemaal kunstwerken van middenamerikaanse kunstenaars. Heel kritische moderne kunst om taboes te doorbreken, was wel knap! Ja dat waren mijn voorbije dagen! Morgen gaan we de natuur bezichtigen in La Tigra, is even rijden, dus niet uitslapen, en overmorgen zeker niet want vamos a la playa en we moeten al om 7u aan het AFS kantoor zijn! Dus uitslapen zit er niet in dit weekend!
Hopelijk voor jullie wel!
Hasta luego!
Jaja gister was het weer een typisch belgisch weertje in het verre honduras, frisjes en regenachtig! Met de spaanse les hebben we het stadje Santa Lucia weer wat verder verkend, en een hoop huiswerk gekregen, jaja zoals het een echte school betaamt. Na de les zijn we met Saskia en Israel naar Valle de Angeles geweest, dit is een oud mijndorpje wat hoger in de bergen. Heel toeristisch maar wel echt gezellig met al die kleurtjes enz, als je een beeld hebt van mexico van huisjes enz wel zo zag dat stadje er ook uit. Dit was de eerste plaats tot nu toe dat we nu al echte toeristen zagen, want dat is hier echt uitzonderlijk. Als je een blanke ziet ergens, voel jeje op de een of andere manier wat verbonden omdat je er maar allermaximum hooguit en met veel geluk 3 per dag ziet -buiten de andere afssers natuurlijk- Het stadje bestond eigenlijk bijna enkel uit souvenirshops, maar ook wel souvenirs aan toeristen prijzen, en niet aan hondurese prijs, hierom en ook omdat dit pas de tweede week was heb ik me maar ingehouden om geen lekkere kitchie souvenirs te kopen. Oh ja, ik had nooit gedacht dat ik in Honduras warme chocolademelk zou drinken, maar dat is gisteren toch gebeurt omdat het echt vieees weer was!
Elke dag spreek ik met mn papa freddy af dat hij me rond 6u komt oppikken aan het afskantoor, gisteren dus ook, maar om kwart na was hij er nog niet, om half 7 nog niet, om 6.40 nog niet, ik bel hem, en hij zegt gewoontjes dat hij in "the mall" is, grrr ik maar wachten, uiteindelijk kwam hij met toch oppikken tegen 7.10 met heel het gezin. De zusjes gingen naar de cinema dus ik ben meegeweest, naar Valkery met Tom Cruise, gelukkig niet gedubt! Is een aanrader! Wel gek dat ze er op deze moment al dezelfde films als in Belgie hebben! Tegen 11.00pm kwamen we thuis en moest verdorie nog een hele presentatie gaan maken! Heb het maar in de bus gemaakt...
Vandaag weer spaanse les en mn geweldige presentatie over op bezoek gaan en het eten in belgie! Jaja wel een minuut volgepraat ;) In de namiddag zijn we met Afs nog een museum gaan bezoeken, ze zorgen er wel voor dat we wat cultuur meepakken, en dat in Honduras waar je echt moet zoeken achter wat cultuur (als het niet de Fastfoodcultuur is) en zeker musea's. Het was een redelijk nieuw museum met allemaal kunstwerken van middenamerikaanse kunstenaars. Heel kritische moderne kunst om taboes te doorbreken, was wel knap! Ja dat waren mijn voorbije dagen! Morgen gaan we de natuur bezichtigen in La Tigra, is even rijden, dus niet uitslapen, en overmorgen zeker niet want vamos a la playa en we moeten al om 7u aan het AFS kantoor zijn! Dus uitslapen zit er niet in dit weekend!
Hopelijk voor jullie wel!
Hasta luego!
woensdag 4 februari 2009
ja het regent ook in Honduras
Hey daar! Ik wou vandaag al wat foto's op deze blog zetten, maar het lukte helaas niet om ze op de pc te krijgen! Dus geduld is een schone deugd, en dat heb ik hier toch ook al geleerd :) Maar voor iemand als ik die niet van haasten en stressen houdt is dat natuurlijk ideaal, het duurde maar 2 dagjes ofzo dat ik me er al niet meer rond opwond. Ik geef jullie nog even een kort berichtje over mn belevenissen hier. Gister was het echt een aangename dag, leuke les spaans, met als oefening, gaan shoppen in zo'n klein winkeltje in santa lucia, om "cuanto cuesto" te oefenen en het ww " hay", wat rustig rondgekuierd in het kleine stadje, in een zalig zonnetje. Na deze lessen hebben we de hoofdstad een beetje verkend met de andere afssers en wat begeleiding, het centrum is nog wel aangenaam daar. We bezochten de katedraal, het theater, het nationaal museum en dan nog wat sightseeing, met een mooi uitzicht over de stad. En dit toeristischmiddagje sloten we af met een fris pintje in een supergezellig barretje. Het was ook de verjaardag van mn gastzusje Valerie, ze werd 15. Ik dacht dat de moeder een lekkere maaltijd ging klaarmaken voor haar verjaardag, maar we gingen naar de pizzahut, hip hoy! Haha en de werknemers daar haalden hun tamboerijnen boven en kwamen zingen voor haar verjaardag, dat vond ze wel minder :).
Vandaag weer naar de Spaanse les, het is echt leuk, zo een ontspannen sfeer en een super lieve leerkracht Maria. Ze brengt het erg leuk aan, dus ik kan wat inspiratie op doen als ik engelse les ga moeten geven. Het was wel super slecht weer vandaag, zoals in Belgie een vieze zomerdag zou zijn. Het was 20 graden maar echt bewolkt en miezer en regen, was er niet echt op gekleed! Na de les zijn we nog wat fastfood gaan meepikken want we hadden nog veel honger want de lunchpakketjes die we meekrijgen zijn niet echt genoeg om een dag mee rond te komen. Vandaag had ik 3 mini sosisjes met wat boontjes, jaja groene prinsesseboontjes als bij ons ;), en twee grote stukken courette, maar die zagen er niet echt smakelijk uit hehe. Maar na zo'n fastfood menu, Burger King, kregen we toch wel ineens wat meer last van ons maag. Zo meer heb ik niet echt te vertellen, wel dat ik nu zeker weet dat ik met de fiets naar mijn project ga moeten gaan, in Puerto cortes, binnen een dikke week. Dus terug wat lichaamsbeweging voor mij!
Adios!
PS: Ohja en ik wou ook nog even zeggen dat ik jullie daar toch wel al begin te missen hoor! Had dat niet zo snel verwacht :) Maar mijn medeAFSers vullen dat wel op want ze zijn echt leuk, vooral de Belgische meiden!
Vandaag weer naar de Spaanse les, het is echt leuk, zo een ontspannen sfeer en een super lieve leerkracht Maria. Ze brengt het erg leuk aan, dus ik kan wat inspiratie op doen als ik engelse les ga moeten geven. Het was wel super slecht weer vandaag, zoals in Belgie een vieze zomerdag zou zijn. Het was 20 graden maar echt bewolkt en miezer en regen, was er niet echt op gekleed! Na de les zijn we nog wat fastfood gaan meepikken want we hadden nog veel honger want de lunchpakketjes die we meekrijgen zijn niet echt genoeg om een dag mee rond te komen. Vandaag had ik 3 mini sosisjes met wat boontjes, jaja groene prinsesseboontjes als bij ons ;), en twee grote stukken courette, maar die zagen er niet echt smakelijk uit hehe. Maar na zo'n fastfood menu, Burger King, kregen we toch wel ineens wat meer last van ons maag. Zo meer heb ik niet echt te vertellen, wel dat ik nu zeker weet dat ik met de fiets naar mijn project ga moeten gaan, in Puerto cortes, binnen een dikke week. Dus terug wat lichaamsbeweging voor mij!
Adios!
PS: Ohja en ik wou ook nog even zeggen dat ik jullie daar toch wel al begin te missen hoor! Had dat niet zo snel verwacht :) Maar mijn medeAFSers vullen dat wel op want ze zijn echt leuk, vooral de Belgische meiden!
maandag 2 februari 2009
Op zn Hondurees
onze spaanse lesschool
het openbaar vervoer hier
¡Hola! Eerst en vooral de nummer dat ik neerschreef was fout, er moet een 3 weg, dus als ik juist ben dan is het (504) 98343636. Dus moest je al geprobeerd hebben een bericht te sturen en het lukte niet dan is het daarom. Vandaag hebben we onze eerste les spaans gehad in Santa Lucia, een stadje buiten Tegus. We gingen ernaartoe met de bus,van die zalige oude amerikaanse gele schoolbussen, met gloednieuwe muziekboxen waar de regeaton of andere spaanse muziek doorschalt, en de bankjes van de bussen zijn niet aangepast aan mensen van ne meter 80 en meer ;) Maar voor dat we op de bus geraakten, moesten mn ouders me nog nr de bushalte brengen, maar ze zijn zo hondurees! Gisteren zeiden ze me dat ik tegen half acht wel klaar moest staan want zij moesten ook gaan werken. Zo ik sta op rond kwart voor zeven om rustig te douchen etc en sta klaar om half 8. Mijn moeder loopt op dat moment nog in haar pijama rond en is nog eten aan het voorbereiden, mn vader ligt nog in bed, ja hoor sta ik daarom zo vroeg op! Ik moest om 8.15 aan het busstation zijn, pakt dat we om 8.25 of later pas vertrokken zijn met de auto, gelukkig maar 5 minuutjes rijden! Ik denk dat er sommigen van mn gezin thuis al lang uit hun krammem zouden geschoten zijn ;) Gelukkig dat iedereen zo "hondurees" is dus weet ik me kalm te houden, en weet dat dat laat komen voorzien is! Maar ik vind het erg vervelend om zo afhankelijk te zijn, ik kan niet gaan en staan waar ik wil voor de moment omdat ik steeds mee moet rijden ofzo.
Maar ik had het over de bus, heel leuk om rond te zien, mooie uitzichten op de bergen etc, het wordt ook erg duidelijk hoe groot het verschil hier is tussen arm en rijk,! Je ziet erbarmelijkste krotten, en de ryantste overbeschermde villas, en overal mannen met gigantische geweren op straat bij elke winkel! ( ik zal er maar best geen foto van trekken ;) ) Als je de bus wil nemen, dan moet je niet aan een bepaalde halte wachten, deze heeft zn route en komt deze voorbij, dan moet je gewoon je hand opsteken en kan je instappen, en om uit te stappen moet je ook gewoon naar voor wandelen en vragen om te stoppen, dus dat is wel handig! Maar ze rijden hier wel als zotten hoor! Een voetganger moet steeds zijn leven riskeren om ergens over te steken want zebrapaden kennen ze hier niet, en ik denk ook niet of ze die zouden respecteren.
De spaanse les was wel gezellig gewoon met ons groepje van 6 buitenlanders, ik weet niet of ik ze al vermeld heb, twee amerikanen Adam en het meisje Hannah, een vreemde zwitser op rode crocks (fout!!!) hij noemt Florian en dan nog de 2 andere Belgische Chicas Julie en Jolien, echt leuke meiden! De lerares was een lieve vrouw, maar ja alles moest wel in het spaans gebeuren, en aangezien julie en ik, die dezelfde geweldige cursus van het CVO volgden, moesten elkaar vaak met een domme kop aankijken omdat we helemaal niet konden volgen want de rest kent al goed spaans. Maar binnekort worden we gesplitst per niveau dus dat zal al beter gaan. Morgen gaan we ons spaans oefenen in het stadje met de school dus ik ben is benieuwd wat dat zal geven! En we gaan ook nog wat musea en kerken bezoeken me tAFS. Ik heb er al zin in!
Adios lieve mensen!
Maar ik had het over de bus, heel leuk om rond te zien, mooie uitzichten op de bergen etc, het wordt ook erg duidelijk hoe groot het verschil hier is tussen arm en rijk,! Je ziet erbarmelijkste krotten, en de ryantste overbeschermde villas, en overal mannen met gigantische geweren op straat bij elke winkel! ( ik zal er maar best geen foto van trekken ;) ) Als je de bus wil nemen, dan moet je niet aan een bepaalde halte wachten, deze heeft zn route en komt deze voorbij, dan moet je gewoon je hand opsteken en kan je instappen, en om uit te stappen moet je ook gewoon naar voor wandelen en vragen om te stoppen, dus dat is wel handig! Maar ze rijden hier wel als zotten hoor! Een voetganger moet steeds zijn leven riskeren om ergens over te steken want zebrapaden kennen ze hier niet, en ik denk ook niet of ze die zouden respecteren.
De spaanse les was wel gezellig gewoon met ons groepje van 6 buitenlanders, ik weet niet of ik ze al vermeld heb, twee amerikanen Adam en het meisje Hannah, een vreemde zwitser op rode crocks (fout!!!) hij noemt Florian en dan nog de 2 andere Belgische Chicas Julie en Jolien, echt leuke meiden! De lerares was een lieve vrouw, maar ja alles moest wel in het spaans gebeuren, en aangezien julie en ik, die dezelfde geweldige cursus van het CVO volgden, moesten elkaar vaak met een domme kop aankijken omdat we helemaal niet konden volgen want de rest kent al goed spaans. Maar binnekort worden we gesplitst per niveau dus dat zal al beter gaan. Morgen gaan we ons spaans oefenen in het stadje met de school dus ik ben is benieuwd wat dat zal geven! En we gaan ook nog wat musea en kerken bezoeken me tAFS. Ik heb er al zin in!
Adios lieve mensen!
zondag 1 februari 2009
een zondag in Honduras
Hey hier ben ik weer, ga het kort houden want ik denk dat mn zusje nog even op de pc moet. Vandaag ben ik gaan winkelen naar een shopping center en een grote supermarkt met mn papa en jongste zus en heb me een gsm aangeschaft! voor slecht 10 euro een nokia! Voor de geinteresseerden MIJN NUMMER (504) 983 433 636 Moest je al snel een bericht sturen ik kan nog niet meteen terugsturen want heb nog geen belwaarde, naar mn belgische nummer gaat ook niet want die werkt hier niet en heb geen ontvangst! Nog goed nieuws ik heb mijn bagage terug hoera hoera hoera! Ik ben content! Ik ben nog steeds erg moe vooral vanaf 6 PM dan val ik bena in slaap en heb dus vanaf dan bijna heel de tijd op mn bed gelegen. De zusjes moesten hun huiswerk maken en anders kijken ze toch maar TV. Van eten hier was het elke keer een rode bonen brijtje, maar het valt nog wel mee eigenlijk om te eten! Alleen niet op een zoete sandwich. Sorry maar ik ga morgen wat meer schrijven want mn zusje moet erop! Morgen onze eerste lessen spaans in Santa Lucia, is een aangenaam en meer toeristisch stadje naartschijnt dus dat is een meevaller!
Dag beste lezertjes, hopelijk tot morgen dan!
Dag beste lezertjes, hopelijk tot morgen dan!
zaterdag 31 januari 2009
Orientatie
Hey om het overzichtelijk te houden schrijf ik hier verder voor de volgende dag, 31 januari dus. Vandaag hebben we heel de dag informatie gekregen over de do's en don'ts in Honduras, zowel in je familie als op straat als in je project. Zoveel waarop je moet letten, dat je er even moedeloos van wordt, en al de regels die je te horen krijgt... dat in combinatie met een lichte jetlag is niet zo aangenaam, dus was echt uitgeput van deze dag. Deze avond ben ik nog met mijn gastfamilie naar de kerk geweest, het was een super moderne kerk, en heel erg groot. Toch was er bijna geen plaats meer om te zitten. Rond ons zat het vol kleine kinderen die er met hun speelgoed zaten... erg gek, ook echt veel jongeren enz, voor de rest was de dienst niet veel anders als bij ons vond ik eiglijk, ik dacht het meer zou verschillen. Na de dienst gingen we naar een van de zoveel verschillende fastfoodketens (iets als de subways) en daarna een dessert halen in de fastfoodketen ernaast, jaja ik ga hier nog bijkomen! Na een maand zou je lichaam gewend moeten zijn aan de vetzakkerij hier zeggen ze, we zullen wel zien :) Bij het terugkeren reed de vader speciaal nog een toertje door het centrum voor een beetje siteseeing, maar met van de geblindeerde ramen (dat ze hier bijna allemaal hebben) zag ik toch niet erg veel, vooral omdat het ook al donker was.
Morgen is het zondag en is het uitslapen, hopelijk pik ik dan mijn bagage op aan de luchthaven en ga ik wat shoppen om hier een goedkope gsm te kopen is simkaart. Als je hier met ee goedkope gsm rondloopt en ze overvallen je, dan geven ze je die gewoon terug, dus dat is al handig! Naar ht schijnt mag je die best niet in het openbaar opnemen als ze je bellen, omdat de kans dan groter is dat ze je die willen pikken. Dus moesten jullie me ooit bellen en ik neem niet op, is het niet dat ik jullie niet willen horen, maar om veiligheidsredenen ok ;)
Ok ik ga eens gaan slapen het is 12.00 snachts dus, ohja op nog geen 10 meter van m'n slaapkamer is een discotheek, dus de muziek kan je nog wel eens wakkerhouden, want voor de moment heb ik m'n oorstopjes nog niet :(
Buenas Noches!
Katarina ( ze hebben het hier nogal moeilijk om mn naam uit te spreken trouwens )
Morgen is het zondag en is het uitslapen, hopelijk pik ik dan mijn bagage op aan de luchthaven en ga ik wat shoppen om hier een goedkope gsm te kopen is simkaart. Als je hier met ee goedkope gsm rondloopt en ze overvallen je, dan geven ze je die gewoon terug, dus dat is al handig! Naar ht schijnt mag je die best niet in het openbaar opnemen als ze je bellen, omdat de kans dan groter is dat ze je die willen pikken. Dus moesten jullie me ooit bellen en ik neem niet op, is het niet dat ik jullie niet willen horen, maar om veiligheidsredenen ok ;)
Ok ik ga eens gaan slapen het is 12.00 snachts dus, ohja op nog geen 10 meter van m'n slaapkamer is een discotheek, dus de muziek kan je nog wel eens wakkerhouden, want voor de moment heb ik m'n oorstopjes nog niet :(
Buenas Noches!
Katarina ( ze hebben het hier nogal moeilijk om mn naam uit te spreken trouwens )
bienvenidos a Honduras
Hallo beste volgers, hier het eerste nieuws van mijn buitenlandse avontuur!
Ik zal al beginnen met het begin, hoera vertraging met het vliegtuig, omdat ze staakten in Frankrijk... De gevolgen hiervan waren niet zo fijn, door de vertraging hadden we maar een half uur om over te stappen van Madrid naaf Miami. zoals sommigen mss al wisten is dit een GIGANTISCHE luchthaven, ze hebben daar zelfs een metro! zo we moesten ons super hard haasten. Gevolg is, wij haalden ons vliegtuig wel, maar onze bagage niet meer. Daarover verder meer. De vlucht naar Miani was wel chique in zo'n gigantisch vliegtuig. In Miami, zeer strenge paspoort control met vingerafdrukken en foto's en echt personeel waar niet met te lachen viel hoor. Eens aanekomen erg lang moeten wachten voor we een shuttle bus vonden die naar ons hotel reed, tijdens het wachten waren we enorm onder de indruk van de wagens er rondreden, allemaal gigantische wagens als Hummers en Limo's etc... echt typisch amerikaans. Uiteindelijk in het hotel geraakt, ook allemaal typisch amerikaans, tijdens het ontbijt kon je zelfs je eigen wafels bakken :)
In Tegucigalpa aangekomen ontmoetten we ( Jolien, Julie en ik -de Belgische vrijwilligers-) onze Amerikaanse "collega's" Op de luchthaven werden we opgewacht door Tania, onze AFS verantwoordelijke en nog wat vrijwilligers. Tegen de avond ging iedereen naar z'n eigen gastfamilie. Mijn eerste avond in mn gastfamilie was niet echt boeiend, enkel mijn gastzusjes waren thuis, ze spreken engels, en we keken televisie, wat later kwam de vader thuis, wel een syñpathieke man, hij doet heel wat moeite om wat engels te spreken met me. De moeder spreekt zo goed als geen Engels, dus heb niet erg veel contact met haar. De eerste opmerking is natuurlijk steeds dat ik zo groot ben :) Het huis van mij gastfamilie is zeer groot en m'n gastvader die ingenieur is heeft het zelf ontworpen. Het is op een heuvel en je kan vanop het terras over heel de stad zien, dat is echt de moeite, ik zal er eens foto's van trekken!
Zo dat waren m'n eerste uren in Honduras, nog steeds zonder bagage en met dezelfde kleren aan als wanneer ik vertrok in Brussel, bah!
Ik zal al beginnen met het begin, hoera vertraging met het vliegtuig, omdat ze staakten in Frankrijk... De gevolgen hiervan waren niet zo fijn, door de vertraging hadden we maar een half uur om over te stappen van Madrid naaf Miami. zoals sommigen mss al wisten is dit een GIGANTISCHE luchthaven, ze hebben daar zelfs een metro! zo we moesten ons super hard haasten. Gevolg is, wij haalden ons vliegtuig wel, maar onze bagage niet meer. Daarover verder meer. De vlucht naar Miani was wel chique in zo'n gigantisch vliegtuig. In Miami, zeer strenge paspoort control met vingerafdrukken en foto's en echt personeel waar niet met te lachen viel hoor. Eens aanekomen erg lang moeten wachten voor we een shuttle bus vonden die naar ons hotel reed, tijdens het wachten waren we enorm onder de indruk van de wagens er rondreden, allemaal gigantische wagens als Hummers en Limo's etc... echt typisch amerikaans. Uiteindelijk in het hotel geraakt, ook allemaal typisch amerikaans, tijdens het ontbijt kon je zelfs je eigen wafels bakken :)
In Tegucigalpa aangekomen ontmoetten we ( Jolien, Julie en ik -de Belgische vrijwilligers-) onze Amerikaanse "collega's" Op de luchthaven werden we opgewacht door Tania, onze AFS verantwoordelijke en nog wat vrijwilligers. Tegen de avond ging iedereen naar z'n eigen gastfamilie. Mijn eerste avond in mn gastfamilie was niet echt boeiend, enkel mijn gastzusjes waren thuis, ze spreken engels, en we keken televisie, wat later kwam de vader thuis, wel een syñpathieke man, hij doet heel wat moeite om wat engels te spreken met me. De moeder spreekt zo goed als geen Engels, dus heb niet erg veel contact met haar. De eerste opmerking is natuurlijk steeds dat ik zo groot ben :) Het huis van mij gastfamilie is zeer groot en m'n gastvader die ingenieur is heeft het zelf ontworpen. Het is op een heuvel en je kan vanop het terras over heel de stad zien, dat is echt de moeite, ik zal er eens foto's van trekken!
Zo dat waren m'n eerste uren in Honduras, nog steeds zonder bagage en met dezelfde kleren aan als wanneer ik vertrok in Brussel, bah!
maandag 26 januari 2009
Afscheid is al genomen, de biezen zijn gepakt, nu nog aftellen...
26 januari, al mn 4 afscheidsfeesjes achter de rug, mn zakken zijn al ongeveer gemaakt, nu nog 3 dagen met mn vingers draaien en echt zenuwachtig beginnen worden en beseffen dat het avontuur echt gaat beginnen! Mn documenten voor de grote reis zijn allemaal in orde, nu er nog voor zorgen dat ik ze niet kwijtspeel! Dit berichtje is nu meer dan een maand later dan het vorige, en heb nog steeds niet veel meer informatie over mijn project en gastfamilie. Een grote reden om zo snel mogelijk in Honduras aan te willen komen, dat ik op al die vragen eindelijk een antwoord zal krijgen! Ik weet nu al wel dat we bij aankomst nog 2 weken in de hoofdstad Tegucigalpa gaan verblijven bij een 'welkomstgastfamilie', en in die twee weken kunnen we al wat acclimatiseren en krijgen we een stoomcursus spaans en wat informatie over de cultuur etc... Meer kan ik jullie dus niet vertellen, maar dat zal ginder nog wel komen, en dan wordt het pas écht interessant ;-) ! Op naar donderdag morgen, veeeel te vroeg (5u30) in Zaventem!
Allemaal nog is nen dikke merci voor de leuke attenties op de afscheidsfeesjes!!
Allemaal nog is nen dikke merci voor de leuke attenties op de afscheidsfeesjes!!
Abonneren op:
Posts (Atom)
