Costa Rica Pura Vida!

We trokken met de Europezen 3 belgen en een zwitser naar Costa Rica, per Ticabus om te vermijden dat we in een Hondurees asielcentrum terecht zouden komen. Aangezien we een toeristenvisum voor slechts 3 maanden hebben, moesten we dus naar een ander land trekken voor een stempel te krijgen. Hier kregen we van AFS 1 week voor. Om kosten te besparen gingen we per bus. Hier bespaarden we helaas geen tijd mee, want van de 7 dagen dat we hadden spendeerden we er 4 van op de bus.

Het begon al goed, de nacht voor we vertrokken, heb ik geen oog dichtgedaan omdat het veel te warm was, en op koop toe moest ik ook nog veel te vloeiend met krampen nr de baños en overgeven! Ons zelf geproduceerde lokale voedsel was me niet goed bekomen. Leuk begin! Om 3u in de morgen opgestaan, taxi genomen naar bus. Daar begon al nieuwe miserie want volgens de man van de bus zouden we te laat in CostaRica aankomen en was onze tijd van 90 dagen dan al verlopen, dus moesten we eigenlijk gewoon betalen om onze visa te verlengen. Toch opgestapt en er eigenlijk geen problemen meer rond gehad.
Ok algemeen over de busreizen.Het is verschrikkelijk koud in zo'n bus met de aircondicioning! Pakt 10 graden ofzo echt om te bevriezen, zelfs met 3 lagen een jeans en een sjaal lig je daar te rilen! Ook steeds veel tevroeg opstaan. Of om 3 of om 4u smorgens, dus echt uitputtend! We sliepen 2 keer een nacht in de hoofdstad van Nicaragua, Managua genaamd, waar we niet meer hebben gezien dan de supermarkt en ons leuk hostelleke! Echt een aanrader!
In San Jose, de hoofdstad van Costa Rica aangekomen. De eerstvolgende dag daar hebben we wat bekomen van onze busreis. Tot lang in ons bed blijven liggen, en dan in onze pijama met een flanellen dekentje ons voor de tv genesteld met een filmpje. Tegen de 4e de stad wat in getrokken. Je kan San Jose wat vergelijken met een zuideuropese grootstad. Waren nog wel chique gebouwen en je kon er wel goed winkelen. Maar hebben er niet veel van gezien.
De volgende dag besloten om naar de kust te trekken, weer om 4 uur opstaan. Maar het was de moeite waard.De kust in Manuel Antonio is super mooi, veel palmbomen en mooie natuur errond en in de zee rotseilandjes etc. Wel erg toeristisch met veel kraampjes waar we ons tegoed hebben gedaan aan onze verleiding veel oorbellen te kopen haha. Manuel antonio is ook een surfersoord. De eerste avond was het slecht weer maar jolien en ik hebben ons niet weerhouden om te zwemmen,dus was dat in de gietende regen, heeft wel iets zo die druppeltjes zien opspetteren vlak naast u. Heb me wel laten vangen door een gigantische golf die me helemaal onderwater meesleurde, en weer traumas deed bovenkomen. Dus de volgende dag wanneer de zon wel scheen en we een pijnlijk rood kleurtje opvingen, heb ik me niet meer zo ver de zee in gewaagd. Dezelfde dag de us terug naar de hoofstad genomen, om de volgende dag weer veel te vroeg naar Nicaragua te trekken.
Was mn ticket kwijtgeraakt maar hebben er gelukkig niet te moeilijk over gedaan. Op bus aan de grenzen was er wel veel controle rond de griep en mensen met monddoekjes etc. Maar er is niemand van ons in qarentaine (ofhoe schrijf je dat) gezet, gelukkig maar.
Uiteindelijk veilig en relatief gezond maar uitgeput thuis aangekomen en terug in mn "eigen" bedje kunnen UITSLAPEN!

Zo nu kunnen jullie weer even voort met mn avonturen!

Tot de volgende!