Oost West Thuis Best!
Nu kan ik me helemaal in die uitspraak vinden. Het is allemaal wel genoeg geweest. Heb een heel boeiende ervaring gehad, mooie plekjes ontdekt, interessante mensen leren kennen, een nieuwe taal leren spreken, Hondurese keuken geproefd, een andere cultuur beleefd, de woorden van de Bijbel genoeg kunnen horen, aardbevingen gevoeld, infecties van "varkensgriep" (tot nu toe) kunnen vermijden, bijna vliegtuigcrash kunnen meemaken en tenslotte net op het nippertje een staatsgreep kunnen ontvluchtten! En toch heel blij dat ik terug thuis ben! Vreemd he! En het is of er niets veranderd is... maar zal toch wel wat missen hoor...
Bedankt om het op te brengen om mijn kleine en grote avonturen te volgen! Vanaf nu kan je er gewoon live naar luisteren!
Hasta la vista!
vrijdag 10 juli 2009
Hoeveel pech kan je hebben
Helaas konden deze laatste gelukkige dagen op reis niet de mooie afronding zijn want er moest de laatste dagen weer wat mislopen natuurlijk.
Onderweg naar huis werd het een beetje laat door veel files (ja dat bestaat ook in Honduras). Hierom besloot ik nog een nachtje door te brengen bij Jolien omdat ik anders nog een heel stuk alleen moest reizen en na 7 uur is dat niet echt aan te raden. Allemaal goed en wel tot ik de volgende morgen naar Puerto Cortes wil vertrekken en berichten hoor dat er een staatsgreep aan de gang is en het land in opstand aan het komen is. Gevolg, ik mag het straat niet op en moet nog een dag in El Progresso blijven! Gelukkig hadden we nog wat speling in dagen én mocht ik de volgende dag toch vertrekken omdat het terug "veilig" was. Wanneer ik dan naar het busstation ga horen we dat de brug richting SPS waar ik heen moest ingenomen is door manifestanten dus de bus kan niet door. Moest ik met mijn zware rugzak helemaal te voet wandelen door de manifestatie, veel politie agenten, militairen, manifesteerders, vuur, spandoeken, etc. Was een vreemd gevoel, het was een situatie die normaal ver van je bed gebeurt en je op tv ziet, maar liep erzelf tussen met mijn trekrugzak. Gelukkig verliep mn verdere terugreis zonder problemen want aan de andere kant van de brug stonden de bussen klaar.
Eens "thuisgekomen" in PTC mijn spullen tot mijn verrassing allemaal in mijn rugzak kunnen proppen. Niets speciaals als afscheid met mijn familie, zelfs niet van eten, want zag hen pas tegen 9u 's avonds, waar ik enorm in teleurgesteld was, maar ja de kerk gaat voor, zelfs op mijn laatste avond. Typerend voor heel mijn ervaring met mijn gezin.
Volgende ochtend vroeg vertrokken richting SPS om de bus naar de hoofdstad te nemen. Al in sps geraken was weer een klein avontuur. Hadden manifestanten weer een grote doorgang ingenomen waardoor mijn busje niet door kon rijden en ik met al mijn bagage van 5 maand (trekrugzak, grote tas en rugzak) weer helemaal naar de andere kant van de "bezetting" moest strompelen, super slechtgezind natuurlijk, daar een volgend buske moeten nemen om dan in de vertrekhal aan te komen. Daargekomen krijgen we te horen dat de bussen niet rijden naar de hoofdstad door de manifestaties! Enige oplossing was een binnenlandse vlucht! Die vlucht wil ik nooit meer meemaken want heb in dat kleine vliegtuigje echte doodsangsten begaan door enorme luchtzakkingen van zeker een meter waardoor je bijna met je hoofd tegen de plafond vloot. Die 40 min met klamme handjes en een bonkend hart toch doorstaan.
Laatste nacht in Honduras sliepen we bij onze gastfamilie van de eerste weken in Tegucigalpa. Mijn familie woonde vlakbij het presidentiele huis. Onderweg naar daar kon je zien dat de manifestanten tegen de "nieuwe president Micheletti"alle fastfoodrestaurants (en dat zijn er zeker 10) kort en klein geslagen hadden. (dit was tegen de rijke eigenaars). En aan de presidentiele residentie stonde wel een 30-tal militairen de doorgang te blokkeren. Er hing een vreemde sfeer. Gelukkig is er de nacht wanneer ik er sliep niets gebeurd. Dit kon in principe ook niet omdat er nachtklok was ingezet tussen 9PM en 6 AM kom je toch buiten word je gearresteerd en het zou me niet verbazen moest je er maar een beetje verdacht uit zien "geexecuteerd" want daar hebben ze geen schrik van.
Eindelijk Honduras verlaten, gelukkig was de luchthaven nog toegankelijk, maar ook enkel maar voor de reizigers, anderen mochten niet binnenkomen. Even problemen gehad met de migratiedienst en zeker een uur vertraging, maar toch goed het land kunnen verlaten. En eerlijk gezegd gaf dat een goed gevoel. We waren de miserie toch wel beu. Toch hadden we het gevoel dat er nog steeds dingen konden mislopen. En ja dat gebeurde dan natuurlijk ook. De vlucht waarop we absoluut geen vertraging mochten hebben, die richting madrid, daarop hadden we natuurlijk weer meer als een uur vertraging. Gevolg: vliegtuig gemist Holé dat kon er nog wel bij zo dicht bij huis genaderd! Een nieuwe vlucht geboekt, en met het kwaadste gezicht dat we hadden nog 3 uur gewacht om eindelijk onze laatste vlucht naar ons vaderland te nemen. EN ZO BLIJ DAT WE ER EINDELIJK WAREN!!!!! en in de armen van onze geliefden konden springen!!!
Onderweg naar huis werd het een beetje laat door veel files (ja dat bestaat ook in Honduras). Hierom besloot ik nog een nachtje door te brengen bij Jolien omdat ik anders nog een heel stuk alleen moest reizen en na 7 uur is dat niet echt aan te raden. Allemaal goed en wel tot ik de volgende morgen naar Puerto Cortes wil vertrekken en berichten hoor dat er een staatsgreep aan de gang is en het land in opstand aan het komen is. Gevolg, ik mag het straat niet op en moet nog een dag in El Progresso blijven! Gelukkig hadden we nog wat speling in dagen én mocht ik de volgende dag toch vertrekken omdat het terug "veilig" was. Wanneer ik dan naar het busstation ga horen we dat de brug richting SPS waar ik heen moest ingenomen is door manifestanten dus de bus kan niet door. Moest ik met mijn zware rugzak helemaal te voet wandelen door de manifestatie, veel politie agenten, militairen, manifesteerders, vuur, spandoeken, etc. Was een vreemd gevoel, het was een situatie die normaal ver van je bed gebeurt en je op tv ziet, maar liep erzelf tussen met mijn trekrugzak. Gelukkig verliep mn verdere terugreis zonder problemen want aan de andere kant van de brug stonden de bussen klaar.
Eens "thuisgekomen" in PTC mijn spullen tot mijn verrassing allemaal in mijn rugzak kunnen proppen. Niets speciaals als afscheid met mijn familie, zelfs niet van eten, want zag hen pas tegen 9u 's avonds, waar ik enorm in teleurgesteld was, maar ja de kerk gaat voor, zelfs op mijn laatste avond. Typerend voor heel mijn ervaring met mijn gezin.
Volgende ochtend vroeg vertrokken richting SPS om de bus naar de hoofdstad te nemen. Al in sps geraken was weer een klein avontuur. Hadden manifestanten weer een grote doorgang ingenomen waardoor mijn busje niet door kon rijden en ik met al mijn bagage van 5 maand (trekrugzak, grote tas en rugzak) weer helemaal naar de andere kant van de "bezetting" moest strompelen, super slechtgezind natuurlijk, daar een volgend buske moeten nemen om dan in de vertrekhal aan te komen. Daargekomen krijgen we te horen dat de bussen niet rijden naar de hoofdstad door de manifestaties! Enige oplossing was een binnenlandse vlucht! Die vlucht wil ik nooit meer meemaken want heb in dat kleine vliegtuigje echte doodsangsten begaan door enorme luchtzakkingen van zeker een meter waardoor je bijna met je hoofd tegen de plafond vloot. Die 40 min met klamme handjes en een bonkend hart toch doorstaan.
Laatste nacht in Honduras sliepen we bij onze gastfamilie van de eerste weken in Tegucigalpa. Mijn familie woonde vlakbij het presidentiele huis. Onderweg naar daar kon je zien dat de manifestanten tegen de "nieuwe president Micheletti"alle fastfoodrestaurants (en dat zijn er zeker 10) kort en klein geslagen hadden. (dit was tegen de rijke eigenaars). En aan de presidentiele residentie stonde wel een 30-tal militairen de doorgang te blokkeren. Er hing een vreemde sfeer. Gelukkig is er de nacht wanneer ik er sliep niets gebeurd. Dit kon in principe ook niet omdat er nachtklok was ingezet tussen 9PM en 6 AM kom je toch buiten word je gearresteerd en het zou me niet verbazen moest je er maar een beetje verdacht uit zien "geexecuteerd" want daar hebben ze geen schrik van.
Eindelijk Honduras verlaten, gelukkig was de luchthaven nog toegankelijk, maar ook enkel maar voor de reizigers, anderen mochten niet binnenkomen. Even problemen gehad met de migratiedienst en zeker een uur vertraging, maar toch goed het land kunnen verlaten. En eerlijk gezegd gaf dat een goed gevoel. We waren de miserie toch wel beu. Toch hadden we het gevoel dat er nog steeds dingen konden mislopen. En ja dat gebeurde dan natuurlijk ook. De vlucht waarop we absoluut geen vertraging mochten hebben, die richting madrid, daarop hadden we natuurlijk weer meer als een uur vertraging. Gevolg: vliegtuig gemist Holé dat kon er nog wel bij zo dicht bij huis genaderd! Een nieuwe vlucht geboekt, en met het kwaadste gezicht dat we hadden nog 3 uur gewacht om eindelijk onze laatste vlucht naar ons vaderland te nemen. EN ZO BLIJ DAT WE ER EINDELIJK WAREN!!!!! en in de armen van onze geliefden konden springen!!!
lekker relaxed laatste reisje!
Omdat ik de laatste week toch geen les meer moest geven wegens de griep vervroegde ik mn reisje al en trok ik al richting El Progresso waar Jolien woont in haar gastfamilie. Zo heb ik dan maar in haar schooltje haar afscheid kunnen vieren. (Heb mee gezien hoe dat daar draaide en de gelukzak moest maar lesgeven aan 7 kindjes en ik aan 50 begot! :-) ) Volgende dag zijn we vertrokken naar La Ceiba om de dag erop naar Utila een van de Bay Islands te trekken. Waar ik in mn vorige bericht al schrik voor had, begon nu slecht met ferme regenbuien in La Ceiba dus vooral het hostel gezien daar! Volgende dag boot naar Utila en Jolien was ziek, begon allemaal dus niet zo goed, maaaarrr gelukkig de rest van de week verliep zalig!
Utila is ten opzichte van de andere eilanden, een eiland met de meer alternatieve backpackers die vooral voor het goedkope duikaanbod naar hier trekken, en ook vaak blijven hangen! Wij kwamen niet echt om te duiken maar vooral om ons volledig te ontspannen, ook wel wat aan lichaamsbeweging te doen (om ons buikske wat in te tomen) en natuurlijk voor met een bruin tintje terug te komen!) En dit is ons allemaal gelukt! De zon scheen heel de tijd in Utila (terwijl we vanaf ons terras konden zien dat het onweerde op het vaste land hehe! We hebben wat op het strand gelegen, eens coole beachcruisers (grave fietskes) gehuurd, een avontuurlijk kayaktochtje gemaakt tussen de pelikanen met twee in een kayak voor slechts 1 persoon, waarbij alles goedliep tot we uitstapten!, gesnorkeld, leuke barretjes gedaan, ik heb zelfs één dag de onderwaterwereld ontdekt met luchtflessen op de rug (gedoken dus). Een deugddoent eilandtripje dus! Om ons reisje helemaal af te sluiten ben ik voor de tweede maal maar met ander gezelschap naar de Jungle River Lodge getrokken aan de rotsrivier tussen de bergen van Pico Bonito. Daar zijn we gaan raften! Mijn vorige raftervaring had me schrik meegebracht, maar deze keer was het echt super! Tussen de grote rotsen die wel op ijsschotsen leken was het echt leuk om met het rubber bootje door de stroom te peddelen, na een initiatie rotsenspringen! We hebben hier ook ontdekt dat de enige knappe mannelijke Hondurezen blijkbaar hier in deze lodge verstopt zaten, (dat we dat in onze laatste week mogen ontdekken)dit even terzijde. Voor de rest hebben we hier nog genoten van de rust en de natuur met een boekje al zonnend op de rotsen, om erna weer de laatste dagen in de Hondurese realiteit te komen.
Utila is ten opzichte van de andere eilanden, een eiland met de meer alternatieve backpackers die vooral voor het goedkope duikaanbod naar hier trekken, en ook vaak blijven hangen! Wij kwamen niet echt om te duiken maar vooral om ons volledig te ontspannen, ook wel wat aan lichaamsbeweging te doen (om ons buikske wat in te tomen) en natuurlijk voor met een bruin tintje terug te komen!) En dit is ons allemaal gelukt! De zon scheen heel de tijd in Utila (terwijl we vanaf ons terras konden zien dat het onweerde op het vaste land hehe! We hebben wat op het strand gelegen, eens coole beachcruisers (grave fietskes) gehuurd, een avontuurlijk kayaktochtje gemaakt tussen de pelikanen met twee in een kayak voor slechts 1 persoon, waarbij alles goedliep tot we uitstapten!, gesnorkeld, leuke barretjes gedaan, ik heb zelfs één dag de onderwaterwereld ontdekt met luchtflessen op de rug (gedoken dus). Een deugddoent eilandtripje dus! Om ons reisje helemaal af te sluiten ben ik voor de tweede maal maar met ander gezelschap naar de Jungle River Lodge getrokken aan de rotsrivier tussen de bergen van Pico Bonito. Daar zijn we gaan raften! Mijn vorige raftervaring had me schrik meegebracht, maar deze keer was het echt super! Tussen de grote rotsen die wel op ijsschotsen leken was het echt leuk om met het rubber bootje door de stroom te peddelen, na een initiatie rotsenspringen! We hebben hier ook ontdekt dat de enige knappe mannelijke Hondurezen blijkbaar hier in deze lodge verstopt zaten, (dat we dat in onze laatste week mogen ontdekken)dit even terzijde. Voor de rest hebben we hier nog genoten van de rust en de natuur met een boekje al zonnend op de rotsen, om erna weer de laatste dagen in de Hondurese realiteit te komen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
