Het begon heel rustig en in een roes, ik voelde mn bed een beetje beven rond 2.30 am, tot het harder en harder begon, mn ventilator omviel het plots een stuk donkerder werd en ik verschillende dingen hoorde kapotvallen en ik begon te gillen en te roepen en bijna mn bed uitgetrild werd, of was dat laatste nu van de angst... Ingrid en de rest van de familie stonden een paar seconden later in mn kamer en moest snel naar buiten gaan. De zwaarste trillingen waren zowat over tegen dan, maar ik was toch wel ferm in shock! Was echt aan het huilen en trillen, zot hoor zo'n aarbeving! Het is alsof je enorme turbulentie hebt in een vliegtuig maar je zit dan eigenlijk gewoon thuis. Het was de zwaarste ooit in Honduras en vooral de noordkust had het het hardst wel 7.1 op de schaal van Richter. Wanneer we buiten stonden stond half de straat al buiten, dit is veiliger in het geval de plafond ofzo zou inzakken. Er was geen energie meer dus werd er naar de noticias via een autoradio geluisterd. Plots horen we iets over een tsunami alarm, op het strand werd er gemeten hoe hard de zee terugtrok. Sommige mensen zochten al wat spullen samen om indien nodig naar de bergen te trekken. Ik begon me al hele rampsenarios voor te stellen. Iedereen probeerde ook al zijn familie en vrienden op te bellen om te horen of alles in orde was. Gelukkig vooral materieele schade, in totaal zijn er 5 doden geteld, maar niets in de buurt van waar ik woon. Bij het rondrijden een dag later toch enorme schade aan muren en wegen etc gezien. Veel plaatsen zaten zonder stroom en water. Wij hadden meer geluk, een tijd niet zonder stroom, maar wel water en slechts enkele beeldjes kapot.
De rest van de dag onder het afdak doorgebracht, geprobeerd nog wat te slapen, maar voelde me niet op mn gemak met de kleine naschokken. Ik durfde die nacht ook niet meer alleen te slapen in een kamer. De familie van de tante sliep ook bij ons dus lagen we met 4 in de living. Gelukkig geen te harde schokken meer. De volgende dag net zoals woensdag waren de scholen gesloten dus moest ik niet gaan werken. Beetje saai heel de tijd 24 op 24 met de familie en de kleine kinderen opgescheept gezeten. Normaal gingen mn vriendinnen dit week op bezoek komen, maar dat mocht niet van de organisatie en de bussen reden ook niet want de wegen zijn er op sommige plaatsen nogal slecht aan toe.
Deze nacht was ik toch alleen in mn bed gekropen, dacht dat het ergste wel onderhand voorbij zou zijn, maar tegen 12 u begon het weer nogal te trillen, mijn bed. Ik wou me even flink houden, maar ben erna toch stiekem bij Ingrid het bergmeisje gekropen, die dat pas na 2 uur door had en gewoon door de schokken heen sliep. Op de duur begon ik te denken dat het allemaal maar ingebeeld was, maar die morgen kon de rest van de familie me toch bevestigen dat het vannacht wel nog wat vies gedaan heeft. Nu ik hier zit in het internetcafe voel ik het precies toch ook nog een beetje bibberen, of zit het toch in mn hoofd... Dat het maar gauw overgaat!
Het is wel is een speciale ervaring, maar een keer is wel genoeg!
zaterdag 30 mei 2009
dinsdag 26 mei 2009
Ouderbezoek!
Hallo daar in het zomerwordende Belgie!
Zoals ik jullie hiervoor al gemeld had, zijn mijn ouders op bezoek gekomen naar mijn "tweede thuis".
We ( mn gastouders en ik) zijn hen gaan ophalen op de luchthaven. Mn gastmoeder had me al duidelijk gemaakt, dat in Honduras zij mijn ouders waren, en dat mn echte ouders slechts gasten waren, hihi. Het was heel gek om met mn 4 ouders in 1 wagen te zitten! Na een nacht de jetlag een beetje te verwerken zijn we naar het fort van Omoa getrokken, dat het enig boeiende culturele bouwwerk in omstreken is en erna nog een plonsje gedaan in de zee. De volgende dag hebben we wat aan beweging gedaan, en helemaal te voet naar mn schooltje gewandeld (toch een uurtje wandelen in enorme hitte) Daar aangekomen had vooral papa nogal bekijk, omdat hij niet eens onder de deur kon zonder te bukken. De kinderen keken vooral heel erg raar naar mn ouders, alsof ze echte aliens waren. Aan mij zijn ze al gewend, haha. De wandeling was nog niet gedaan na het schooltje. We trokken nog verder naar het huis van Ingrid, het bergmeisje waar we van het uitzicht en de frisse briesjes genoten. De ouders hebben ervan genoten. Ik was vooral kapot wanneer we heel de weg nog tevoet terug moesten doen. Ben echt niet meer gewoon te bewegen.
De volgende dag met gietende regen wakker geworden, we kregen ontbijt op bed in het hotel omdat de gelijkvloers was ondergeregend. In dit weer trokken we richting La Ceiba om daar een boot naar Roatan te nemen, die gelukkig toch uitvoer want de zee was verbazend kalm na die stortbuien. Op Roatan sliepen we in een mooie lodge tussen de bomen, waar we vergezeld werden door een opdringerig papegaaitje. Het eiland is echt een eiland uit de boekskes met palmbomen een azuurblauwe zee en de nodige toeristen natuurlijk ook! We hebben hier dan ook genoten als echte toeristen lekker op het strand gelegen, naar een vlindertuin geweest en gesnorkeld! Mooie visjes gezien en speciale waterplanten.
Meer van de natuur genoten, hebben we gedaan in het park Pico Bonito bij La Ceiba waar we ook in een lodge zaten in de bergen vlak aan een bergrivier waar we een verfrissende duik in konden nemen. Deze lodge organiseerde ook avontuurlijke activiteiten, zoals raften en canopy. Na lang twijfelen hebben we gekozen om met een bootje de mangroves te verkennen. Eerst met een treintje erheen en daar met een gids in een bootje op zoek naar cocodrillos, aapjes, vlinders, tropische vogels, schildpadden , vleermuizen etc, helaas de crocodillen gemist.
Het was wel eens tof om van de luxe te genieten van zo een lodge, lekker op restaurant te gaan en andere activiteiten, omdat ik hier met de oudertjes was! Merci nogmaals! ( mijn wederdienst was dan tolk te spelen en telefoontjes plegen etc, waardoor ze door mij wel een veel te vroege bus moesten nemen nr copan om 5.15 am, hihi sorry)
Natuurlijk kwam er ook een afscheid, wat ietsie moeilijker viel als verwacht, maar was er al snel over omdat ik vanuit de armen van mn ouders meteen mn vriendinnen ontmoette om carnaval te vieren in La Ceiba. Helaas waren zij de dag ervoor al zwaar uitgeweest en was er nog maar weinig energie over om dit nog eens te herhalen met mij, maar toch eens tof de sfeer van een hondurees carnaval met massas volk en muziek op te snuiven!
Zoals ik jullie hiervoor al gemeld had, zijn mijn ouders op bezoek gekomen naar mijn "tweede thuis".
We ( mn gastouders en ik) zijn hen gaan ophalen op de luchthaven. Mn gastmoeder had me al duidelijk gemaakt, dat in Honduras zij mijn ouders waren, en dat mn echte ouders slechts gasten waren, hihi. Het was heel gek om met mn 4 ouders in 1 wagen te zitten! Na een nacht de jetlag een beetje te verwerken zijn we naar het fort van Omoa getrokken, dat het enig boeiende culturele bouwwerk in omstreken is en erna nog een plonsje gedaan in de zee. De volgende dag hebben we wat aan beweging gedaan, en helemaal te voet naar mn schooltje gewandeld (toch een uurtje wandelen in enorme hitte) Daar aangekomen had vooral papa nogal bekijk, omdat hij niet eens onder de deur kon zonder te bukken. De kinderen keken vooral heel erg raar naar mn ouders, alsof ze echte aliens waren. Aan mij zijn ze al gewend, haha. De wandeling was nog niet gedaan na het schooltje. We trokken nog verder naar het huis van Ingrid, het bergmeisje waar we van het uitzicht en de frisse briesjes genoten. De ouders hebben ervan genoten. Ik was vooral kapot wanneer we heel de weg nog tevoet terug moesten doen. Ben echt niet meer gewoon te bewegen.
De volgende dag met gietende regen wakker geworden, we kregen ontbijt op bed in het hotel omdat de gelijkvloers was ondergeregend. In dit weer trokken we richting La Ceiba om daar een boot naar Roatan te nemen, die gelukkig toch uitvoer want de zee was verbazend kalm na die stortbuien. Op Roatan sliepen we in een mooie lodge tussen de bomen, waar we vergezeld werden door een opdringerig papegaaitje. Het eiland is echt een eiland uit de boekskes met palmbomen een azuurblauwe zee en de nodige toeristen natuurlijk ook! We hebben hier dan ook genoten als echte toeristen lekker op het strand gelegen, naar een vlindertuin geweest en gesnorkeld! Mooie visjes gezien en speciale waterplanten.
Meer van de natuur genoten, hebben we gedaan in het park Pico Bonito bij La Ceiba waar we ook in een lodge zaten in de bergen vlak aan een bergrivier waar we een verfrissende duik in konden nemen. Deze lodge organiseerde ook avontuurlijke activiteiten, zoals raften en canopy. Na lang twijfelen hebben we gekozen om met een bootje de mangroves te verkennen. Eerst met een treintje erheen en daar met een gids in een bootje op zoek naar cocodrillos, aapjes, vlinders, tropische vogels, schildpadden , vleermuizen etc, helaas de crocodillen gemist.
Het was wel eens tof om van de luxe te genieten van zo een lodge, lekker op restaurant te gaan en andere activiteiten, omdat ik hier met de oudertjes was! Merci nogmaals! ( mijn wederdienst was dan tolk te spelen en telefoontjes plegen etc, waardoor ze door mij wel een veel te vroege bus moesten nemen nr copan om 5.15 am, hihi sorry)
Natuurlijk kwam er ook een afscheid, wat ietsie moeilijker viel als verwacht, maar was er al snel over omdat ik vanuit de armen van mn ouders meteen mn vriendinnen ontmoette om carnaval te vieren in La Ceiba. Helaas waren zij de dag ervoor al zwaar uitgeweest en was er nog maar weinig energie over om dit nog eens te herhalen met mij, maar toch eens tof de sfeer van een hondurees carnaval met massas volk en muziek op te snuiven!
vrijdag 15 mei 2009
Vol verwachting!
Halihalo
Alles goed daar in het zomerwordende Belgie? Hier loopt alles gewoon zijn gangetje. Gewone weekdagen waarin ik me in de voormiddag me met het een of ander probeer bezig te houden, en in de namiddag naar het schooltje. Mn mamaDaisy kan past wel af en toe om naar school te gaan o.a. omdat mn abueloke hier wat ziek is. Dus in plaats van thuis te blijven, zoals ik ervoor steeds deed moet ik alternatieve manieren zoeken voor mn vervoer naar het schooltje. De ene keer met de bus, andere keer kan ik met iemand meerijden. Gisteren ben ik naar huis gegaan met 2 op de fiets van een collega. Hier is het gebruikelijk om op de buis van de mannenfiets te gaan zitten voor de vrouwen, of soms ook mannen. Maar is niet zo comfortabel zeker niet met zon lange benen en stijle hellingen naar beneden. Uiteindelijk heeft mn collega maar gezegd dat ik de rest van de weg met het fietske mocht doen en hij ging wandelen, hehe, veel handiger. Het is hier wel uitzonderlijk dat vrouwen fietsen, dus had nogal bekijks, ook mn lln joelden wanneer ik voorbij fietste, kan ik me in Belgie moeilijk voorstellen!
Ohja toch nog bijzonder nieuws voor degenen die het nog niet wisten komen mn echte oudertjes op bezoek, morgenavond komen ze aan! Ik ben eens benieuwd hoe zij hier in mijn leventje passen, en wat ze ervan vinden! Spannend!! Ze gaan de omgeving hier een beetje verkennen, en erna trekken we naar de BayIslands, Roatan om precies te zijn en later nog naar een natuurpark bij La Ceiba, Pico Bonito. Dus ik heb weer eens verlof! Hoera!
Saludos en de volgende avonturen zullen mn ouders ook live kunnen vertellen wanneer ze terug zijn!
xxxxxHelena
Alles goed daar in het zomerwordende Belgie? Hier loopt alles gewoon zijn gangetje. Gewone weekdagen waarin ik me in de voormiddag me met het een of ander probeer bezig te houden, en in de namiddag naar het schooltje. Mn mamaDaisy kan past wel af en toe om naar school te gaan o.a. omdat mn abueloke hier wat ziek is. Dus in plaats van thuis te blijven, zoals ik ervoor steeds deed moet ik alternatieve manieren zoeken voor mn vervoer naar het schooltje. De ene keer met de bus, andere keer kan ik met iemand meerijden. Gisteren ben ik naar huis gegaan met 2 op de fiets van een collega. Hier is het gebruikelijk om op de buis van de mannenfiets te gaan zitten voor de vrouwen, of soms ook mannen. Maar is niet zo comfortabel zeker niet met zon lange benen en stijle hellingen naar beneden. Uiteindelijk heeft mn collega maar gezegd dat ik de rest van de weg met het fietske mocht doen en hij ging wandelen, hehe, veel handiger. Het is hier wel uitzonderlijk dat vrouwen fietsen, dus had nogal bekijks, ook mn lln joelden wanneer ik voorbij fietste, kan ik me in Belgie moeilijk voorstellen!
Ohja toch nog bijzonder nieuws voor degenen die het nog niet wisten komen mn echte oudertjes op bezoek, morgenavond komen ze aan! Ik ben eens benieuwd hoe zij hier in mijn leventje passen, en wat ze ervan vinden! Spannend!! Ze gaan de omgeving hier een beetje verkennen, en erna trekken we naar de BayIslands, Roatan om precies te zijn en later nog naar een natuurpark bij La Ceiba, Pico Bonito. Dus ik heb weer eens verlof! Hoera!
Saludos en de volgende avonturen zullen mn ouders ook live kunnen vertellen wanneer ze terug zijn!
xxxxxHelena
vrijdag 8 mei 2009
Costa Rica Pura Vida!
We trokken met de Europezen 3 belgen en een zwitser naar Costa Rica, per Ticabus om te vermijden dat we in een Hondurees asielcentrum terecht zouden komen. Aangezien we een toeristenvisum voor slechts 3 maanden hebben, moesten we dus naar een ander land trekken voor een stempel te krijgen. Hier kregen we van AFS 1 week voor. Om kosten te besparen gingen we per bus. Hier bespaarden we helaas geen tijd mee, want van de 7 dagen dat we hadden spendeerden we er 4 van op de bus.
Het begon al goed, de nacht voor we vertrokken, heb ik geen oog dichtgedaan omdat het veel te warm was, en op koop toe moest ik ook nog veel te vloeiend met krampen nr de baños en overgeven! Ons zelf geproduceerde lokale voedsel was me niet goed bekomen. Leuk begin! Om 3u in de morgen opgestaan, taxi genomen naar bus. Daar begon al nieuwe miserie want volgens de man van de bus zouden we te laat in CostaRica aankomen en was onze tijd van 90 dagen dan al verlopen, dus moesten we eigenlijk gewoon betalen om onze visa te verlengen. Toch opgestapt en er eigenlijk geen problemen meer rond gehad.
Ok algemeen over de busreizen.Het is verschrikkelijk koud in zo'n bus met de aircondicioning! Pakt 10 graden ofzo echt om te bevriezen, zelfs met 3 lagen een jeans en een sjaal lig je daar te rilen! Ook steeds veel tevroeg opstaan. Of om 3 of om 4u smorgens, dus echt uitputtend! We sliepen 2 keer een nacht in de hoofdstad van Nicaragua, Managua genaamd, waar we niet meer hebben gezien dan de supermarkt en ons leuk hostelleke! Echt een aanrader!
In San Jose, de hoofdstad van Costa Rica aangekomen. De eerstvolgende dag daar hebben we wat bekomen van onze busreis. Tot lang in ons bed blijven liggen, en dan in onze pijama met een flanellen dekentje ons voor de tv genesteld met een filmpje. Tegen de 4e de stad wat in getrokken. Je kan San Jose wat vergelijken met een zuideuropese grootstad. Waren nog wel chique gebouwen en je kon er wel goed winkelen. Maar hebben er niet veel van gezien.
De volgende dag besloten om naar de kust te trekken, weer om 4 uur opstaan. Maar het was de moeite waard.De kust in Manuel Antonio is super mooi, veel palmbomen en mooie natuur errond en in de zee rotseilandjes etc. Wel erg toeristisch met veel kraampjes waar we ons tegoed hebben gedaan aan onze verleiding veel oorbellen te kopen haha. Manuel antonio is ook een surfersoord. De eerste avond was het slecht weer maar jolien en ik hebben ons niet weerhouden om te zwemmen,dus was dat in de gietende regen, heeft wel iets zo die druppeltjes zien opspetteren vlak naast u. Heb me wel laten vangen door een gigantische golf die me helemaal onderwater meesleurde, en weer traumas deed bovenkomen. Dus de volgende dag wanneer de zon wel scheen en we een pijnlijk rood kleurtje opvingen, heb ik me niet meer zo ver de zee in gewaagd. Dezelfde dag de us terug naar de hoofstad genomen, om de volgende dag weer veel te vroeg naar Nicaragua te trekken.
Was mn ticket kwijtgeraakt maar hebben er gelukkig niet te moeilijk over gedaan. Op bus aan de grenzen was er wel veel controle rond de griep en mensen met monddoekjes etc. Maar er is niemand van ons in qarentaine (ofhoe schrijf je dat) gezet, gelukkig maar.
Uiteindelijk veilig en relatief gezond maar uitgeput thuis aangekomen en terug in mn "eigen" bedje kunnen UITSLAPEN!
Zo nu kunnen jullie weer even voort met mn avonturen!
Tot de volgende!
Het begon al goed, de nacht voor we vertrokken, heb ik geen oog dichtgedaan omdat het veel te warm was, en op koop toe moest ik ook nog veel te vloeiend met krampen nr de baños en overgeven! Ons zelf geproduceerde lokale voedsel was me niet goed bekomen. Leuk begin! Om 3u in de morgen opgestaan, taxi genomen naar bus. Daar begon al nieuwe miserie want volgens de man van de bus zouden we te laat in CostaRica aankomen en was onze tijd van 90 dagen dan al verlopen, dus moesten we eigenlijk gewoon betalen om onze visa te verlengen. Toch opgestapt en er eigenlijk geen problemen meer rond gehad.
Ok algemeen over de busreizen.Het is verschrikkelijk koud in zo'n bus met de aircondicioning! Pakt 10 graden ofzo echt om te bevriezen, zelfs met 3 lagen een jeans en een sjaal lig je daar te rilen! Ook steeds veel tevroeg opstaan. Of om 3 of om 4u smorgens, dus echt uitputtend! We sliepen 2 keer een nacht in de hoofdstad van Nicaragua, Managua genaamd, waar we niet meer hebben gezien dan de supermarkt en ons leuk hostelleke! Echt een aanrader!
In San Jose, de hoofdstad van Costa Rica aangekomen. De eerstvolgende dag daar hebben we wat bekomen van onze busreis. Tot lang in ons bed blijven liggen, en dan in onze pijama met een flanellen dekentje ons voor de tv genesteld met een filmpje. Tegen de 4e de stad wat in getrokken. Je kan San Jose wat vergelijken met een zuideuropese grootstad. Waren nog wel chique gebouwen en je kon er wel goed winkelen. Maar hebben er niet veel van gezien.
De volgende dag besloten om naar de kust te trekken, weer om 4 uur opstaan. Maar het was de moeite waard.De kust in Manuel Antonio is super mooi, veel palmbomen en mooie natuur errond en in de zee rotseilandjes etc. Wel erg toeristisch met veel kraampjes waar we ons tegoed hebben gedaan aan onze verleiding veel oorbellen te kopen haha. Manuel antonio is ook een surfersoord. De eerste avond was het slecht weer maar jolien en ik hebben ons niet weerhouden om te zwemmen,dus was dat in de gietende regen, heeft wel iets zo die druppeltjes zien opspetteren vlak naast u. Heb me wel laten vangen door een gigantische golf die me helemaal onderwater meesleurde, en weer traumas deed bovenkomen. Dus de volgende dag wanneer de zon wel scheen en we een pijnlijk rood kleurtje opvingen, heb ik me niet meer zo ver de zee in gewaagd. Dezelfde dag de us terug naar de hoofstad genomen, om de volgende dag weer veel te vroeg naar Nicaragua te trekken.
Was mn ticket kwijtgeraakt maar hebben er gelukkig niet te moeilijk over gedaan. Op bus aan de grenzen was er wel veel controle rond de griep en mensen met monddoekjes etc. Maar er is niemand van ons in qarentaine (ofhoe schrijf je dat) gezet, gelukkig maar.
Uiteindelijk veilig en relatief gezond maar uitgeput thuis aangekomen en terug in mn "eigen" bedje kunnen UITSLAPEN!
Zo nu kunnen jullie weer even voort met mn avonturen!
Tot de volgende!
Tussen de Mayas
Hola todo el mundo!
Ik ben terug van weggeweest! Dinsdagavond aangekomen van een trip naar Copan rechtstreeks vervolgd door een trip nr Costa Rica om te voorkomen dat we illegaal in Honduras zouden verblijven! Ik zal maar beginnen met mn verslag over Copan.
We zijn met heel de groep (6personen dus) van AFS naar de Maya ruines van Copan getrokken voor een 4 daagse daar, samen met Tania de organisatrische. Dit tripje gold ook als middenevaluatie van onze tijd die er al half op zit hier in Honduras. We zaten in een schoon hotelleke, de meiskes in de suite, wuhuw, met vol pension, dus nog veel van de traditionele maaltijden kunnen genieten. Het dorpje Copan, is absoluut niet hoe dat de meesten van ons Honduras kennen. Waar wij leven zijn wij de enige blanke persoon die in heel de stad rondloopt. Hier in dit stadje ben je bijna uitzondering als je een local bent,dit zijn dan bijna enkel degenen die een souvenirwinkel uitbaten. Ok beetje overdreven, maar zo kwam het voor ons wel een beetje over. Maarhet is een heel gezellig stadje met superveel leuke cafeetjes etc. Zo heb je ook de Via Via dat uitgebaat door,jaja een Belg, het bestaat in Honduras! Daar natuurlijk een Belgisch Stellake gedronken en frietje gegeten.
De eerste voormiddag hebben we aan het zwmbad van het hotel een rondje gedaan over hoe het allemaal was bij de gastfamilies en de projecten. Wel eens interessant om te horen. Velen hebben toch hun verveel momentjes, dus ik ben niet alleen, oef haha. Na de bespreking lekker plonske gemaakt in het zwembad en na de middag naar een kindermuseum geweest over de mayas, waar onze grootste interesse uitging naar de muziekinstrumentjes waarop we ons even helemaal hebben laten gaan.
Geen Copan bezoek zonder de Ruines te zien, dus de volgende dag trokken we erheen. Ondanks ik geen ruine fan ben, was het nog wel de moeite! Ook de natuur en hoe de bomen deze superoude overblijfselen met hun wortels kunnen vervormen vond ik wel indrukwekkend. Veel bijgeleerd, maar helaas ook al weer vergeten, was veel te warm! Later op de dag zijn we nog gaan paardrijden langs een rivier en wat verder de bergen in met de gids die onsnog wat verborgen natuur en maya verschijnselen liet zien.
Volgende dag terug "huiswaarts" Naar San Pedro Sula waar ons Visa avontuur ging beginnen. Eerst hebben we er nog even de toerist uitgehangen in een marktje met artisanale spulletjes, ideaal voor de souvenirs!
Ik ben terug van weggeweest! Dinsdagavond aangekomen van een trip naar Copan rechtstreeks vervolgd door een trip nr Costa Rica om te voorkomen dat we illegaal in Honduras zouden verblijven! Ik zal maar beginnen met mn verslag over Copan.
We zijn met heel de groep (6personen dus) van AFS naar de Maya ruines van Copan getrokken voor een 4 daagse daar, samen met Tania de organisatrische. Dit tripje gold ook als middenevaluatie van onze tijd die er al half op zit hier in Honduras. We zaten in een schoon hotelleke, de meiskes in de suite, wuhuw, met vol pension, dus nog veel van de traditionele maaltijden kunnen genieten. Het dorpje Copan, is absoluut niet hoe dat de meesten van ons Honduras kennen. Waar wij leven zijn wij de enige blanke persoon die in heel de stad rondloopt. Hier in dit stadje ben je bijna uitzondering als je een local bent,dit zijn dan bijna enkel degenen die een souvenirwinkel uitbaten. Ok beetje overdreven, maar zo kwam het voor ons wel een beetje over. Maarhet is een heel gezellig stadje met superveel leuke cafeetjes etc. Zo heb je ook de Via Via dat uitgebaat door,jaja een Belg, het bestaat in Honduras! Daar natuurlijk een Belgisch Stellake gedronken en frietje gegeten.
De eerste voormiddag hebben we aan het zwmbad van het hotel een rondje gedaan over hoe het allemaal was bij de gastfamilies en de projecten. Wel eens interessant om te horen. Velen hebben toch hun verveel momentjes, dus ik ben niet alleen, oef haha. Na de bespreking lekker plonske gemaakt in het zwembad en na de middag naar een kindermuseum geweest over de mayas, waar onze grootste interesse uitging naar de muziekinstrumentjes waarop we ons even helemaal hebben laten gaan.
Geen Copan bezoek zonder de Ruines te zien, dus de volgende dag trokken we erheen. Ondanks ik geen ruine fan ben, was het nog wel de moeite! Ook de natuur en hoe de bomen deze superoude overblijfselen met hun wortels kunnen vervormen vond ik wel indrukwekkend. Veel bijgeleerd, maar helaas ook al weer vergeten, was veel te warm! Later op de dag zijn we nog gaan paardrijden langs een rivier en wat verder de bergen in met de gids die onsnog wat verborgen natuur en maya verschijnselen liet zien.
Volgende dag terug "huiswaarts" Naar San Pedro Sula waar ons Visa avontuur ging beginnen. Eerst hebben we er nog even de toerist uitgehangen in een marktje met artisanale spulletjes, ideaal voor de souvenirs!
Abonneren op:
Posts (Atom)
