Hoeveel pech kan je hebben

Helaas konden deze laatste gelukkige dagen op reis niet de mooie afronding zijn want er moest de laatste dagen weer wat mislopen natuurlijk.
Onderweg naar huis werd het een beetje laat door veel files (ja dat bestaat ook in Honduras). Hierom besloot ik nog een nachtje door te brengen bij Jolien omdat ik anders nog een heel stuk alleen moest reizen en na 7 uur is dat niet echt aan te raden. Allemaal goed en wel tot ik de volgende morgen naar Puerto Cortes wil vertrekken en berichten hoor dat er een staatsgreep aan de gang is en het land in opstand aan het komen is. Gevolg, ik mag het straat niet op en moet nog een dag in El Progresso blijven! Gelukkig hadden we nog wat speling in dagen én mocht ik de volgende dag toch vertrekken omdat het terug "veilig" was. Wanneer ik dan naar het busstation ga horen we dat de brug richting SPS waar ik heen moest ingenomen is door manifestanten dus de bus kan niet door. Moest ik met mijn zware rugzak helemaal te voet wandelen door de manifestatie, veel politie agenten, militairen, manifesteerders, vuur, spandoeken, etc. Was een vreemd gevoel, het was een situatie die normaal ver van je bed gebeurt en je op tv ziet, maar liep erzelf tussen met mijn trekrugzak. Gelukkig verliep mn verdere terugreis zonder problemen want aan de andere kant van de brug stonden de bussen klaar.

Eens "thuisgekomen" in PTC mijn spullen tot mijn verrassing allemaal in mijn rugzak kunnen proppen. Niets speciaals als afscheid met mijn familie, zelfs niet van eten, want zag hen pas tegen 9u 's avonds, waar ik enorm in teleurgesteld was, maar ja de kerk gaat voor, zelfs op mijn laatste avond. Typerend voor heel mijn ervaring met mijn gezin.

Volgende ochtend vroeg vertrokken richting SPS om de bus naar de hoofdstad te nemen. Al in sps geraken was weer een klein avontuur. Hadden manifestanten weer een grote doorgang ingenomen waardoor mijn busje niet door kon rijden en ik met al mijn bagage van 5 maand (trekrugzak, grote tas en rugzak) weer helemaal naar de andere kant van de "bezetting" moest strompelen, super slechtgezind natuurlijk, daar een volgend buske moeten nemen om dan in de vertrekhal aan te komen. Daargekomen krijgen we te horen dat de bussen niet rijden naar de hoofdstad door de manifestaties! Enige oplossing was een binnenlandse vlucht! Die vlucht wil ik nooit meer meemaken want heb in dat kleine vliegtuigje echte doodsangsten begaan door enorme luchtzakkingen van zeker een meter waardoor je bijna met je hoofd tegen de plafond vloot. Die 40 min met klamme handjes en een bonkend hart toch doorstaan.

Laatste nacht in Honduras sliepen we bij onze gastfamilie van de eerste weken in Tegucigalpa. Mijn familie woonde vlakbij het presidentiele huis. Onderweg naar daar kon je zien dat de manifestanten tegen de "nieuwe president Micheletti"alle fastfoodrestaurants (en dat zijn er zeker 10) kort en klein geslagen hadden. (dit was tegen de rijke eigenaars). En aan de presidentiele residentie stonde wel een 30-tal militairen de doorgang te blokkeren. Er hing een vreemde sfeer. Gelukkig is er de nacht wanneer ik er sliep niets gebeurd. Dit kon in principe ook niet omdat er nachtklok was ingezet tussen 9PM en 6 AM kom je toch buiten word je gearresteerd en het zou me niet verbazen moest je er maar een beetje verdacht uit zien "geexecuteerd" want daar hebben ze geen schrik van.

Eindelijk Honduras verlaten, gelukkig was de luchthaven nog toegankelijk, maar ook enkel maar voor de reizigers, anderen mochten niet binnenkomen. Even problemen gehad met de migratiedienst en zeker een uur vertraging, maar toch goed het land kunnen verlaten. En eerlijk gezegd gaf dat een goed gevoel. We waren de miserie toch wel beu. Toch hadden we het gevoel dat er nog steeds dingen konden mislopen. En ja dat gebeurde dan natuurlijk ook. De vlucht waarop we absoluut geen vertraging mochten hebben, die richting madrid, daarop hadden we natuurlijk weer meer als een uur vertraging. Gevolg: vliegtuig gemist Holé dat kon er nog wel bij zo dicht bij huis genaderd! Een nieuwe vlucht geboekt, en met het kwaadste gezicht dat we hadden nog 3 uur gewacht om eindelijk onze laatste vlucht naar ons vaderland te nemen. EN ZO BLIJ DAT WE ER EINDELIJK WAREN!!!!! en in de armen van onze geliefden konden springen!!!