hup hup hup

Hola hola

Zoals beloofd het volgende bericht wat positiever. Op de een of andere manier ben ik over mn dipje heengeraakt, hoera! Dus ik ga hier nog het beste van maken, met of zonder naschokken. Want eergisteravond was er weer een flinke van 5.7 op de schaal van richter, maar had eigenlijk niet meer veel schrik, zolang ik maar niet alleen hoef te slapen. Het bergmeisje Ingrid zal me nog een kleine 2 weekjes gezelschap moeten houden, dan houd ik het wel vol.
Verder zijn er niet meer veel noemenswaardige gebeurtenissen, want heb net het doodsaaiste en laatste weekend met mn gezin achter de rug. Waarin ik niets anders heb gedaan dan gelezen geslapen en tv gezien! Heerlijk toch die familieweekends hier.
Gister nog eens naar het schooltje geweest waar mn leerlingen weer even wat braver waren. Er kwamen ook een hoop Amerikanen op bezoek, die blijkbaar het schooltje wat ondersteunen, de PCs die er staan zijn er via hen en zij hebben ook voor de speelplaats en andere dingen gezorgd en meegebouwd. Ik moest een beetje tolken en uitleggen. Later vroeg een van mn leerlingen of zij familie van me waren. Moest ik even duidelijk maken dat niet alle blanke mensen die in de omgeving van La Pita kwamen mijn familie zijn, haha.

Vrijdag hebben we onze laatste reunie met AFS in Tegucigalpa, en zie ik mss voor de laatste keer mn maatjes nog eens terug. Het zal zoiezo een stuk boeiender worden dan mn vorige weekend. En dan kan ik ineens eens plannen waar ik de laatste weken heen trek.

Nog 24 dagen!

Bye bye!