bienvenidos a Honduras

Hallo beste volgers, hier het eerste nieuws van mijn buitenlandse avontuur!
Ik zal al beginnen met het begin, hoera vertraging met het vliegtuig, omdat ze staakten in Frankrijk... De gevolgen hiervan waren niet zo fijn, door de vertraging hadden we maar een half uur om over te stappen van Madrid naaf Miami. zoals sommigen mss al wisten is dit een GIGANTISCHE luchthaven, ze hebben daar zelfs een metro! zo we moesten ons super hard haasten. Gevolg is, wij haalden ons vliegtuig wel, maar onze bagage niet meer. Daarover verder meer. De vlucht naar Miani was wel chique in zo'n gigantisch vliegtuig. In Miami, zeer strenge paspoort control met vingerafdrukken en foto's en echt personeel waar niet met te lachen viel hoor. Eens aanekomen erg lang moeten wachten voor we een shuttle bus vonden die naar ons hotel reed, tijdens het wachten waren we enorm onder de indruk van de wagens er rondreden, allemaal gigantische wagens als Hummers en Limo's etc... echt typisch amerikaans. Uiteindelijk in het hotel geraakt, ook allemaal typisch amerikaans, tijdens het ontbijt kon je zelfs je eigen wafels bakken :)

In Tegucigalpa aangekomen ontmoetten we ( Jolien, Julie en ik -de Belgische vrijwilligers-) onze Amerikaanse "collega's" Op de luchthaven werden we opgewacht door Tania, onze AFS verantwoordelijke en nog wat vrijwilligers. Tegen de avond ging iedereen naar z'n eigen gastfamilie. Mijn eerste avond in mn gastfamilie was niet echt boeiend, enkel mijn gastzusjes waren thuis, ze spreken engels, en we keken televisie, wat later kwam de vader thuis, wel een syñpathieke man, hij doet heel wat moeite om wat engels te spreken met me. De moeder spreekt zo goed als geen Engels, dus heb niet erg veel contact met haar. De eerste opmerking is natuurlijk steeds dat ik zo groot ben :) Het huis van mij gastfamilie is zeer groot en m'n gastvader die ingenieur is heeft het zelf ontworpen. Het is op een heuvel en je kan vanop het terras over heel de stad zien, dat is echt de moeite, ik zal er eens foto's van trekken!
Zo dat waren m'n eerste uren in Honduras, nog steeds zonder bagage en met dezelfde kleren aan als wanneer ik vertrok in Brussel, bah!