Orientatie

Hey om het overzichtelijk te houden schrijf ik hier verder voor de volgende dag, 31 januari dus. Vandaag hebben we heel de dag informatie gekregen over de do's en don'ts in Honduras, zowel in je familie als op straat als in je project. Zoveel waarop je moet letten, dat je er even moedeloos van wordt, en al de regels die je te horen krijgt... dat in combinatie met een lichte jetlag is niet zo aangenaam, dus was echt uitgeput van deze dag. Deze avond ben ik nog met mijn gastfamilie naar de kerk geweest, het was een super moderne kerk, en heel erg groot. Toch was er bijna geen plaats meer om te zitten. Rond ons zat het vol kleine kinderen die er met hun speelgoed zaten... erg gek, ook echt veel jongeren enz, voor de rest was de dienst niet veel anders als bij ons vond ik eiglijk, ik dacht het meer zou verschillen. Na de dienst gingen we naar een van de zoveel verschillende fastfoodketens (iets als de subways) en daarna een dessert halen in de fastfoodketen ernaast, jaja ik ga hier nog bijkomen! Na een maand zou je lichaam gewend moeten zijn aan de vetzakkerij hier zeggen ze, we zullen wel zien :) Bij het terugkeren reed de vader speciaal nog een toertje door het centrum voor een beetje siteseeing, maar met van de geblindeerde ramen (dat ze hier bijna allemaal hebben) zag ik toch niet erg veel, vooral omdat het ook al donker was.

Morgen is het zondag en is het uitslapen, hopelijk pik ik dan mijn bagage op aan de luchthaven en ga ik wat shoppen om hier een goedkope gsm te kopen is simkaart. Als je hier met ee goedkope gsm rondloopt en ze overvallen je, dan geven ze je die gewoon terug, dus dat is al handig! Naar ht schijnt mag je die best niet in het openbaar opnemen als ze je bellen, omdat de kans dan groter is dat ze je die willen pikken. Dus moesten jullie me ooit bellen en ik neem niet op, is het niet dat ik jullie niet willen horen, maar om veiligheidsredenen ok ;)

Ok ik ga eens gaan slapen het is 12.00 snachts dus, ohja op nog geen 10 meter van m'n slaapkamer is een discotheek, dus de muziek kan je nog wel eens wakkerhouden, want voor de moment heb ik m'n oorstopjes nog niet :(

Buenas Noches!

Katarina ( ze hebben het hier nogal moeilijk om mn naam uit te spreken trouwens )

bienvenidos a Honduras

Hallo beste volgers, hier het eerste nieuws van mijn buitenlandse avontuur!
Ik zal al beginnen met het begin, hoera vertraging met het vliegtuig, omdat ze staakten in Frankrijk... De gevolgen hiervan waren niet zo fijn, door de vertraging hadden we maar een half uur om over te stappen van Madrid naaf Miami. zoals sommigen mss al wisten is dit een GIGANTISCHE luchthaven, ze hebben daar zelfs een metro! zo we moesten ons super hard haasten. Gevolg is, wij haalden ons vliegtuig wel, maar onze bagage niet meer. Daarover verder meer. De vlucht naar Miani was wel chique in zo'n gigantisch vliegtuig. In Miami, zeer strenge paspoort control met vingerafdrukken en foto's en echt personeel waar niet met te lachen viel hoor. Eens aanekomen erg lang moeten wachten voor we een shuttle bus vonden die naar ons hotel reed, tijdens het wachten waren we enorm onder de indruk van de wagens er rondreden, allemaal gigantische wagens als Hummers en Limo's etc... echt typisch amerikaans. Uiteindelijk in het hotel geraakt, ook allemaal typisch amerikaans, tijdens het ontbijt kon je zelfs je eigen wafels bakken :)

In Tegucigalpa aangekomen ontmoetten we ( Jolien, Julie en ik -de Belgische vrijwilligers-) onze Amerikaanse "collega's" Op de luchthaven werden we opgewacht door Tania, onze AFS verantwoordelijke en nog wat vrijwilligers. Tegen de avond ging iedereen naar z'n eigen gastfamilie. Mijn eerste avond in mn gastfamilie was niet echt boeiend, enkel mijn gastzusjes waren thuis, ze spreken engels, en we keken televisie, wat later kwam de vader thuis, wel een syñpathieke man, hij doet heel wat moeite om wat engels te spreken met me. De moeder spreekt zo goed als geen Engels, dus heb niet erg veel contact met haar. De eerste opmerking is natuurlijk steeds dat ik zo groot ben :) Het huis van mij gastfamilie is zeer groot en m'n gastvader die ingenieur is heeft het zelf ontworpen. Het is op een heuvel en je kan vanop het terras over heel de stad zien, dat is echt de moeite, ik zal er eens foto's van trekken!
Zo dat waren m'n eerste uren in Honduras, nog steeds zonder bagage en met dezelfde kleren aan als wanneer ik vertrok in Brussel, bah!

Afscheid is al genomen, de biezen zijn gepakt, nu nog aftellen...

26 januari, al mn 4 afscheidsfeesjes achter de rug, mn zakken zijn al ongeveer gemaakt, nu nog 3 dagen met mn vingers draaien en echt zenuwachtig beginnen worden en beseffen dat het avontuur echt gaat beginnen! Mn documenten voor de grote reis zijn allemaal in orde, nu er nog voor zorgen dat ik ze niet kwijtspeel! Dit berichtje is nu meer dan een maand later dan het vorige, en heb nog steeds niet veel meer informatie over mijn project en gastfamilie. Een grote reden om zo snel mogelijk in Honduras aan te willen komen, dat ik op al die vragen eindelijk een antwoord zal krijgen! Ik weet nu al wel dat we bij aankomst nog 2 weken in de hoofdstad Tegucigalpa gaan verblijven bij een 'welkomstgastfamilie', en in die twee weken kunnen we al wat acclimatiseren en krijgen we een stoomcursus spaans en wat informatie over de cultuur etc... Meer kan ik jullie dus niet vertellen, maar dat zal ginder nog wel komen, en dan wordt het pas écht interessant ;-) ! Op naar donderdag morgen, veeeel te vroeg (5u30) in Zaventem!

Allemaal nog is nen dikke merci voor de leuke attenties op de afscheidsfeesjes!!