het einde is in zicht

Dag allemaal

Het einde is in zicht aan het komen. Vorige week nog een leuke schoolweek achter de rug, beseffende dat het de volgende week examens gingen zijn nog snel wat leerstof af moeten werken. Donderdag was het dag van de student in de school. Dat hield in dat er geen les was en ze zonder uniform mochten komen, er voor een hapje en drankje en wat activiteiten werd gezorgd. Er waren competitie spelletjes als stoelendans en limbo en nog een kleine danscontest. Ik was weer onder de indruk om te zien hoe kleine jongens en meisjes van 11 jaar zo supersexy reggeaton dansten, vind dat een beetje fout. Erna was er een nog de gelegenheid om nog wat te dansen en heb me laten overtuigen om onder veel gejoel met mn leerlingen reggeaton te dansen. Ik kon het toch niet blijven weigeren, was wel komisch. Van het weekend was het de laatste orientatie va AFS waar we klaargestoomd werde om naar huis te gaan, ben eens benieuwd of het echt zo moeilijk gaat zijn om me terug aan te passen. Er word ons aangeraden om de eerste maanden geen nieuwe avonturen te beginnen, dus verwacht niet teveel van me! hihi
Bij mijn thuiskomst na het weekend kreeg ik het nieuws te horen dat ik mijn laatste werkweek niet meer ga kunnen werken omdat al de scholen gesloten zijn in mijn departement Cortes door de varkensgriep. Dus ik ga geen afscheid kunnen nemen van mijn leerlingen, jeej wat heb ik toch steeds geluk hier.
Volgende week trek ik nog eens naar de Bahia's nr Utila om ervoor te zorge dat we met een schoon bruin tintje thuiskomen he! Het enige wat nog kan tegenvallen is dat het slecht weer gaat zijn, reken er maar op dat ik weer die tegenslag ga hebben! Kaarsjes branden dus!

Ale vele groetjes en tot binnen een dikke 2 weken!

xxxx

hup hup hup

Hola hola

Zoals beloofd het volgende bericht wat positiever. Op de een of andere manier ben ik over mn dipje heengeraakt, hoera! Dus ik ga hier nog het beste van maken, met of zonder naschokken. Want eergisteravond was er weer een flinke van 5.7 op de schaal van richter, maar had eigenlijk niet meer veel schrik, zolang ik maar niet alleen hoef te slapen. Het bergmeisje Ingrid zal me nog een kleine 2 weekjes gezelschap moeten houden, dan houd ik het wel vol.
Verder zijn er niet meer veel noemenswaardige gebeurtenissen, want heb net het doodsaaiste en laatste weekend met mn gezin achter de rug. Waarin ik niets anders heb gedaan dan gelezen geslapen en tv gezien! Heerlijk toch die familieweekends hier.
Gister nog eens naar het schooltje geweest waar mn leerlingen weer even wat braver waren. Er kwamen ook een hoop Amerikanen op bezoek, die blijkbaar het schooltje wat ondersteunen, de PCs die er staan zijn er via hen en zij hebben ook voor de speelplaats en andere dingen gezorgd en meegebouwd. Ik moest een beetje tolken en uitleggen. Later vroeg een van mn leerlingen of zij familie van me waren. Moest ik even duidelijk maken dat niet alle blanke mensen die in de omgeving van La Pita kwamen mijn familie zijn, haha.

Vrijdag hebben we onze laatste reunie met AFS in Tegucigalpa, en zie ik mss voor de laatste keer mn maatjes nog eens terug. Het zal zoiezo een stuk boeiender worden dan mn vorige weekend. En dan kan ik ineens eens plannen waar ik de laatste weken heen trek.

Nog 24 dagen!

Bye bye!

het blijft trillen

Ik kan hier mijn aardrijkskunde/geologie kennis live wat bijspijzen in Honduras, want wisten jullie dat na dat de grote schokken, er nog meer als een maand naschokken kunnen zijn? Dat kom ik hier helaas uit ervaring te weten, en voor mij is dit absoluut geen aangename ervaring. Het probleem is dat ik (vooral in het begin) flink getraumatiseerd was door de aardbeving. Heb schrik om alleen thuis te zijn vooral s'avonds, ben gefixeerd op dingen die beginnen te trillen wanneer er nog wat naschokken zijn en ben helemaal gespannen. Ik heb enorme moeite om terug alleen in een kamer te slapen, soms probeer ik het maar wanneer er mn bed weereens begint te trillen begin ik te stressen en denk ik dat het weer zo hard gaat beginnen, en ga ik bij het bergmeisje Ingrid gaan liggen. De keren dat ik me sterk wil houden en in mn eigen bed blijf liggen ben ik uiteindelijk zo gespannen dat ik door deze spanning gewoon heel de nacht geen oog dicht doe. Je kan me nu waarschijnlijk al voorstellen met wat voor immense wallen ik hier rondloop! Gisteren was ik zo kapot dat ik zelfs niet naar het schooltje ging omdat ik niet zou kunnen functioneren voor een groep irritante pubers.
Jaja ik begin hier wat gefrustreerd te raken, vooral ook dat door de naschokken etc de reisjes die we deze weekends gepland hadden niet door kunnen gaan, en we mogelijk ook niet naar Utila mogen gaan op het einde omdat dat een beetje gevaarlijk is dat eiland. Allemaal slecht nieuws dus...
Hopelijk komt er gauw een lichtpuntje om het vol te houden. Anders begin ik hier te denken om mss al wa vroeger te stoppen en naar Guatemala te trekken in de hoop dat daar geen naschokken zijn hihi.

U hoort nog van mij, en hopelijk met positiever nieuws!