bewegende aarde!

Het begon heel rustig en in een roes, ik voelde mn bed een beetje beven rond 2.30 am, tot het harder en harder begon, mn ventilator omviel het plots een stuk donkerder werd en ik verschillende dingen hoorde kapotvallen en ik begon te gillen en te roepen en bijna mn bed uitgetrild werd, of was dat laatste nu van de angst... Ingrid en de rest van de familie stonden een paar seconden later in mn kamer en moest snel naar buiten gaan. De zwaarste trillingen waren zowat over tegen dan, maar ik was toch wel ferm in shock! Was echt aan het huilen en trillen, zot hoor zo'n aarbeving! Het is alsof je enorme turbulentie hebt in een vliegtuig maar je zit dan eigenlijk gewoon thuis. Het was de zwaarste ooit in Honduras en vooral de noordkust had het het hardst wel 7.1 op de schaal van Richter. Wanneer we buiten stonden stond half de straat al buiten, dit is veiliger in het geval de plafond ofzo zou inzakken. Er was geen energie meer dus werd er naar de noticias via een autoradio geluisterd. Plots horen we iets over een tsunami alarm, op het strand werd er gemeten hoe hard de zee terugtrok. Sommige mensen zochten al wat spullen samen om indien nodig naar de bergen te trekken. Ik begon me al hele rampsenarios voor te stellen. Iedereen probeerde ook al zijn familie en vrienden op te bellen om te horen of alles in orde was. Gelukkig vooral materieele schade, in totaal zijn er 5 doden geteld, maar niets in de buurt van waar ik woon. Bij het rondrijden een dag later toch enorme schade aan muren en wegen etc gezien. Veel plaatsen zaten zonder stroom en water. Wij hadden meer geluk, een tijd niet zonder stroom, maar wel water en slechts enkele beeldjes kapot.

De rest van de dag onder het afdak doorgebracht, geprobeerd nog wat te slapen, maar voelde me niet op mn gemak met de kleine naschokken. Ik durfde die nacht ook niet meer alleen te slapen in een kamer. De familie van de tante sliep ook bij ons dus lagen we met 4 in de living. Gelukkig geen te harde schokken meer. De volgende dag net zoals woensdag waren de scholen gesloten dus moest ik niet gaan werken. Beetje saai heel de tijd 24 op 24 met de familie en de kleine kinderen opgescheept gezeten. Normaal gingen mn vriendinnen dit week op bezoek komen, maar dat mocht niet van de organisatie en de bussen reden ook niet want de wegen zijn er op sommige plaatsen nogal slecht aan toe.

Deze nacht was ik toch alleen in mn bed gekropen, dacht dat het ergste wel onderhand voorbij zou zijn, maar tegen 12 u begon het weer nogal te trillen, mijn bed. Ik wou me even flink houden, maar ben erna toch stiekem bij Ingrid het bergmeisje gekropen, die dat pas na 2 uur door had en gewoon door de schokken heen sliep. Op de duur begon ik te denken dat het allemaal maar ingebeeld was, maar die morgen kon de rest van de familie me toch bevestigen dat het vannacht wel nog wat vies gedaan heeft. Nu ik hier zit in het internetcafe voel ik het precies toch ook nog een beetje bibberen, of zit het toch in mn hoofd... Dat het maar gauw overgaat!

Het is wel is een speciale ervaring, maar een keer is wel genoeg!