vervolg 32 muggebeten + in Honduras regent het ook III

hela hola

Mijn uur in het internetcafe was om daarom het abrupte einde bij mn vorige bericht. Ik was aan het vertellen dat ik al zelf lesgegeven heb, met behulp van een video, maar in een land waarvan de elektriciteit gemakkelijk eens uitvalt, heb je niet zoveel aan die hulp van een video. Dus stond ik daar plots met mijn mond vol tanden voor een groep van 35 pubers. Ja ik heb me goed kunnen behelpen, met mijn mini spaanse woordenschat. Gisteren ook nog wat les gegeven, vanaf nu sta ik er altijd alleen voor denk ik. Maar dat lukt wel! Ben zelfs niet zenuwachtig, want stress ken je hier gewoon niet in Honduras.

Dit weekend heb ik de stad een beetje verkend, ale de winkeltjes toch, want meer valt er naar het schijnt niet te zien. Ik had met Emilie het beligsche meisje afgesproken en ze heeft me haar fotos van haar verblijf hier de voorbije maanden laten zien. Heb hier nog veel te bezichtigen hoor! Een beetje ontgoochelend was het zien van de fotos van haar in het begin, omdat ik dan het verschil kon zien van wat ze was bijgekomen, oh oh, hihi Ja je mag me dus wat volumieuzer terugverwachten! Ik heb me al wat melk aangeschaft zodat ik vanaf nu kan ontbijten met cornflakes ipv een vettig omelet met gefrituurde bananen en calorievolle tortillas! En ik ga joggen aan het strand! Jaja ben benieuwd of het er ook echt van ga komen, mezelf kennende.

Zondag zijn we de bergen ingetrokken voor een wandeling, van helaas maar slechts een uurtje heen. Het is echt wel heel erg mooi die natuur daar, mooie uitzichten en valeitjes. Blijkbaar woont Ingrid, eigenlijk in de bergen op een onbereikbare plaats voor de wagen. Ze woont daar met haar familie echt in een sorry prehistorisch lemen hutje met een lemen oventje en het loopt daar vol kippen en honden en ze hebben ook twee zwijnen, allemaal op een top van een heuvel. Omdat ze zo onbereikbaar woont voor naar school te gaan, woont zij in de week dus bij mijn gastfamilie. Zij betalen haar kosten en zij doet zowat al het huishouden in ruil daarvoor. Ja ik verschoot echt van de omstandigheden waarin ze woonden, gewoon een ander tijdperk precies. Geen elektriciteit en geen stromend water!

De laatste dagen heeft het hier enorm hard geregend dat de zandwegen hier gewoon rivieren geworden. Gelukkig ga ik nog steeds samen met profaDaisy met de wagen en nog niet met de fiets naar La Pita. Door de regen durft de elektriciteit dus af en toe eens uit te vallen, en het water dat uit de kraan komt waarmee je afwast durft ook wel eens bruin te zijn. Ik houd nog steeds hout vast want ik ben nog altijd niet ziek geworden wat me steeds meer begint te verbazen, want ben me erg bewust aan het worden van de weinige hygiene hier. Je eet meestal met je handen hier, en hebt ook niet steeds de kans om je handen te wassen... Jaja de afssers die hier al even zitten verzekeren me dat ik zoiezo nog wel ziek ga worden, een minder vooruitzicht dus!

Maar ik heb tot nu toe nog geen spijt hoor dat ik hier zit, hopelijk blijft dat zo!

Tot de volgende !